27/1 We zijn al bijna slaven, maar hebben het nog niet door - Niburu

Een horige was in de middeleeuwen een onvrije boer die gebonden was aan de grond van een heer. In ruil voor bescherming en een stukje pachtgrond moest de horige herendiensten verrichten en een deel van de oogst afstaan. 
Vandaag luidt de ACM de noodklok: de markt in Nederland is "geconcentreerd", de concurrentie is dood en de winstmarges van grote bedrijven stijgen harder dan onze lonen.

Een horige was in de middeleeuwen een onvrije boer die gebonden was aan de grond van een heer. In ruil voor bescherming en een stukje pachtgrond moest de horige herendiensten verrichten en een deel van de oogst afstaan. Horigen waren geen eigendom zoals slaven, maar hadden weinig rechten en mochten het domein niet verlaten.
Bovenstaande is zo ongeveer de situatie waar wij als maatschappij razendsnel naar toe bewegen.

Het begon met een paar cent extra voor de melk en een tegenvallende spaarrente. We mopperden, maar we kochten het. Vandaag luidt de ACM de noodklok: de markt in Nederland is "geconcentreerd", de concurrentie is dood en de winstmarges van grote bedrijven stijgen harder dan onze lonen. Maar wie denkt dat dit een tijdelijk economisch dipje is, dwaalt. We kijken niet naar een marktstoring; we kijken naar een zorgvuldig geregisseerde overdracht van macht.

De belofte van het kapitalisme was simpel: concurrentie zorgt voor innovatie en lage prijzen. Maar die vlieger gaat niet meer op als de "scheidsrechters" (de politiek) en de "spelers" (de grote bedrijven) aan dezelfde tafel zitten bij het World Economic Forum. Terwijl wij ons druk maken over de prijs van een krat bier of een bezoek aan de dierenarts, wordt de achterliggende infrastructuur van ons leven opgekocht door een handvol giganten.

BlackRock, Vanguard en State Street bezitten inmiddels niet alleen de aandelen van de multinationals, ze bezitten de markt zelf. Wanneer Larry Fink bij het WEF zijn visie op de toekomst deelt, is dat geen advies aan de politiek; het is een routekaart waar overheden nauwelijks nog van durven af te wijken.

De politiek is gedegradeerd tot de conciërge van het grootkapitaal.
Het gevaar voor de gewone burger is dat we langzaam veranderen in moderne pachtboeren.

Private equity koopt huizen op en verhuurt ze terug aan de burger tegen prijzen die sparen onmogelijk maken.

Dierenartsen en kinderopvangcentra verdwijnen in de portfolio’s van investeringsmaatschappijen waar rendement belangrijker is dan zorg.

Onze pensioenen zitten vast in de indexfondsen van diezelfde giganten, waardoor we gedwongen worden te investeren in de systemen die ons eigen leven duurder maken.

Het meest alarmerende is de uitholling van onze democratie. We kunnen stemmen op wie we willen, maar als de belangrijkste beslissingen over inflatie, prijsvorming en investeringen worden genomen in de bestuurskamers van New York en tijdens besloten sessies in Davos, wat is dat stembiljet dan nog waard?

De ACM waarschuwt dat grote bedrijven de innovatie in de kiem smoren. Dat is een eufemisme. In werkelijkheid wordt de vrijheid van de burger gesmoord. We worden gevangen in een systeem waar we steeds meer betalen voor steeds minder kwaliteit, terwijl de winsten wegvloeien naar een abstracte klasse van globale aandeelhouders die geen enkele binding hebben met de samenleving die ze uitbuiten.

Als we de waarschuwingen van de toezichthouder negeren en de politiek blijft wegkijken terwijl Larry Fink "victorie kraait", dan is de uitkomst duidelijk.

De burger wordt de ultieme sluitpost.

We betalen de hoofdprijs aan de kassa, we betalen de hoofdprijs voor onze huur, en we betalen de prijs met onze vrijheid.

De toekomst die ons wordt voorgespiegeld is er een van "gemak" en "efficiëntie", maar de kleine lettertjes zijn onleesbaar: u zult niets bezitten, alles huren en de marge op uw leven wordt bepaald door een algoritme van BlackRock.