30/1 De grootste kapitaalvernietiging in de Europese geschiedenis - Niburu

Terwijl de burger wordt verteld dat de broekriem moet worden aangehaald, tekent de politieke elite in Hamburg doodgemoedereerd voor de grootste kapitaalvernietiging in de Europese geschiedenis.

Bart De Wever en zijn Europese collega’s hebben namens ons een akkoord getekend om 1.000 miljard euro – één biljoen – te investeren in windmolenparken op de Noordzee.

Terwijl de burger wordt verteld dat de broekriem moet worden aangehaald, tekent de politieke elite in Hamburg doodgemoedereerd voor de grootste kapitaalvernietiging in de Europese geschiedenis. BartDe Wever en zijn Europese collega’s hebben namens ons een akkoord getekend om 1.000 miljard euro – één biljoen – te investeren in windmolenparken op de Noordzee.

Het doel? Onafhankelijkheid.

De realiteit? Een bodemloze put en een politiek machtsspel over de rug van de belastingbetaler.

Het klinkt zo mooi: gratis energie uit de wind. Maar wie naar de harde cijfers kijkt, ziet een heel ander beeld. Recente kosten-batenanalyses (2024-2025) tonen aan dat windturbines op zee de komende decennia economisch niets opleveren. Ze kosten enkel geld. Veel geld.

De opbrengst van huidige parken is bedroevend laag. De onderhoudskosten in de zoute, stormachtige Noordzee zijn astronomisch en de levensduur van een turbine is beperkt.

Onder het mom van "natuurbehoud" wordt de fauna en flora van de Noordzee opgeofferd aan beton en staal.

De enige die lachen, zijn de zwaar gesubsidieerde windmolenfabrikanten. Zij strijken de winsten op, terwijl de burger de risico’s en de torenhoge energiefactuur draagt.

Iedereen met een nuchter verstand weet dat er een veel effectievere weg is naar echte onafhankelijkheid: kernenergie.

In plaats van 1.000 miljard euro in onvoorspelbare wind te steken, investeren we een fractie daarvan in moderne kerncentrales. Voor slechts 30 miljard euro kunnen we 10 hypermoderne SMR-centrales (zoals die van Rolls Royce) bouwen.

Capaciteit: Hiermee voorzien we niet alleen alle huishoudens 60 jaar lang van spotgoedkope stroom, maar redden we ook onze industrie en datacenters.

Deze centrales kunnen binnen 5 jaar operationeel zijn. Geen 25 jaar wachten op een mislukt experiment, maar directe zekerheid.

Waarom staat dit simpele plan niet op de agenda?

Het antwoord is even simpel als schokkend: De overheid heeft de klimaatcrisis nodig als hefboom.

Zodra er een definitieve, goedkope en overvloedige oplossing is voor ons energieprobleem (kernenergie), verliest de politiek haar macht. Als de "crisis" is opgelost, vervalt de legitimiteit voor:

Ingrijpende gedragssturing: Geen draagvlak meer voor verboden op verbrandingsmotoren of verwarmingsbeperkingen.

Permanente Belastingdruk: De klimaatcrisis is de perfecte kapstok voor eindeloze groene taksen en herverdeling.

Bureaucratische Controle: Een afhankelijke burger is makkelijker te sturen dan een burger met toegang tot goedkope, overvloedige energie.

De keuze voor windenergie boven kernenergie is geen technische keuze, het is een ideologische keuze voor gecontroleerde schaarste.

En door gecontroleerde schaarste kan men 'maatregelen' afkondigen die altijd ten nadele van de burger zullen uitvallen. Niet alleen wordt deze financieel gesloopt, deze burger wordt niet meer als een lijfeigene van Larry Fink en consorten.

Er is natuurlijk nog veel weerstand tegen kernenergie, maar dat heeft veel te maken met beelden en ervaringen uit het verleden.

Daarom bij deze een overzicht van de huidige stand van zaken:

De angst voor kernenergie komt vaak voort uit de beelden van de oude, gigantische centrales uit de vorige eeuw. Maar de techniek achter de kleine centrales waar we het over hebben — de zogenaamde Small Modular Reactors (SMR's) — werkt fundamenteel anders.

Hier zijn de drie belangrijkste redenen waarom de veiligheid van deze nieuwe generatie centrales niet te vergelijken is met de oude "reuzen":

1. Passieve Veiligheid (De "Natuurwet-rem")

Bij oude centrales (zoals Tsjernobyl of Fukushima) waren actieve systemen nodig om de boel te koelen: pompen, elektriciteit en menselijk ingrijpen. Als dat uitviel, ontstonden de problemen. SMR's maken gebruik van passieve veiligheid. Dit betekent dat de koeling werkt op basis van natuurwetten zoals zwaartekracht en natuurlijke circulatie.

Zelfregulerend: Als de reactor te warm wordt, stopt de reactie vanzelf door de natuurkundige eigenschappen van de brandstof en het koelmiddel, zonder dat er een computer of mens een knop hoeft in te drukken.

2. De Schaal: Kleiner is Veiliger

Omdat een SMR veel kleiner is, is de hoeveelheid radioactief materiaal per reactor ook veel beperkter.

Minder restwarmte: Na het uitschakelen is er veel minder warmte die afgevoerd moet worden.

Ondergronds: Veel ontwerpen voorzien dat de reactor ondergronds wordt geplaatst, wat een natuurlijke bescherming biedt tegen externe factoren zoals vliegtuiginslagen of terrorisme.

3. Modulaire Bouw en Kwaliteitscontrole

In plaats van een gigantisch bouwproject in de open lucht (waar fouten sneller worden gemaakt), worden SMR's in een gecontroleerde fabrieksomgeving gebouwd als modules.

Elk onderdeel wordt onder de strengste fabrieksnormen getest voordat het naar de locatie wordt verscheept.

De installatie op locatie is een kwestie van assemblage, wat de kans op constructiefouten minimaliseert.

En het afval?

Ook daar zit beweging in. Nieuwere types (zoals de thorium- of gesmoltenzoutreactoren) kunnen in theorie zelfs een deel van het afval van oude centrales "opbranden" als brandstof. Hierdoor wordt de opslagtijd van het resterende afval drastisch verkort van tienduizenden jaren naar slechts enkele honderden jaren.

Kortom: De "nieuwe kernenergie" is niet zomaar een kleinere versie van de oude; het is een technologische sprong voorwaarts waarbij veiligheid in het ontwerp is ingebakken in plaats van achteraf is toegevoegd.