30/1 Dit keer gaan we wel echt naar de maan - Niburu

Of we nu 50 jaar geleden wel of niet op de maan zijn geweest, daarover zijn de meningen zijn nog steeds verdeeld.

Desalniettemin staat er na 50 jaar opnieuw een bemande ruimtereis naar de maan op het programma en staan vier astronauten klaar voor een tiendaagse reis in de ruimte. 


We hebben in de loop der jaren talloze artikelen gepubliceerd waaruit blijkt dat de vorige geclaimde bemande reizen naar de maan nooit hebben plaats gevonden.

Echter, nu staan we op het punt om wel echt naar de maan te gaan en natuurlijk doet men het voorkomen dat het de eerste keer is sinds vijftig jaar geleden.

En dus verschijnen de volgende soort berichten.

Voor het eerst in meer dan vijftig jaar staat er weer een raket op het Kennedy Space Center die klaar is om mensen naar de maan te brengen. Het is 16 januari 2026, en in het enorme Vehicle Assembly Building in Florida glinstert de Artemis II.

Het is een historisch eerbetoon aan het verleden, maar vooral een gedurfde stap richting de toekomst.

De raket, het Space Launch System (SLS), is een beest van een machine. Met meer dan 2,6 miljoen liter vloeibare zuurstof en waterstof in de tanks en twee witte boosters die doen denken aan het tijdperk van de Space Shuttle, staat deze oranje-witte reus klaar voor actie.

Aan boord zullen vier pioniers plaatsnemen: de NASA-astronauten Reid Wiseman, Victor Glover en Christina Koch, samen met de Canadees Jeremy Hansen.

Hun missie?

Een tiendaagse reis rond de maan, waarbij ze verder van de aarde zullen reizen dan enig mens ooit is geweest.

Op 17 januari trotseerden honderden technici de winterse kou om te zien hoe "hun" schip langzaam uit de assemblagehal naar het lanceerplatform rolde. Onder de toeschouwers bevonden zich ook de bemanning en NASA-topman Jared Isaacman. Het was een moment van trots, maar ook van focus. Er moet namelijk nog veel gebeuren voordat de motoren daadwerkelijk ontbranden.

Hoewel de streefdatum 6 februari is, hangt alles af van de techniek en de natuur. NASA heeft lanceerperiodes van zes dagen gereserveerd in februari, maart en april. De posities van de aarde en de maan moeten exact kloppen, en de zonnepanelen van de capsule mogen nooit langer dan 90 minuten in de schaduw blijven.

Artemis II is niet zomaar een plezierreisje; het is de ultieme stresstest. "Dit is een testvlucht, en we verwachten het onverwachte," aldus vluchtleider Jeff Radigan.

De bemanning gaat alles testen: van de levensondersteunende systemen en stralingsschilden tot de dagelijkse routine in de krappe Orion-capsule (zoals het opbergen van ruimtepakken en sporten in gewichtloosheid).

Een bijzonder hoogtepunt wordt de handmatige besturing. Piloot Victor Glover zal de capsule zelf besturen om te testen hoe wendbaar Orion is. Dit is essentieel voor toekomstige missies waarbij gekoppeld moet worden aan maanlanders van SpaceX of Blue Origin.

De reis begint spectaculair met een nachtelijke lancering. Binnen 24 uur bevindt de bemanning zich in een hoge baan om de aarde, waarna ze koers zetten naar de maan. Na vier dagen bereikt de bemanning de invloedssfeer van de maan.

Ze zullen de "achterzijde" van de maan passeren — een gebied dat vaak onterecht de dark side wordt genoemd. Als de timing gunstig is, baden deze kraters in het zonlicht, wat de bemanning een uitzicht biedt dat nog nooit door mensenogen is gezien.

De maan zal voor hen zo groot lijken als een basketbal op armlengte afstand.

Voordat het zover is, moet de raket nog een "wet dress rehearsal" ondergaan: een generale repetitie waarbij de raket volledig wordt volgetankt om te zien of er lekken zijn.

Ook het weer speelt een cruciale rol; bij vorst of bliksem binnen een straal van 18 kilometer gaat het feest niet door.

Artemis II is de wegbereider, want het doel van het programma is niet alleen om voetstappen achter te laten, maar om tegen 2030 een permanente menselijke aanwezigheid op en rond de maan te creëren.