2/2 Duitsland wil de Europese Unie splitsen - Niburu

Duitsland neemt het voortouw in een initiatief om een Europese Unie van "twee snelheden" te creëren. 
Het voorstel houdt in dat een kerngroep van zes grote economieën de traditionele besluitvorming op basis van consensus omzeilt.

Komt er een einde aan de Europese Unie zoals wij die kennen?

Volgens recente plannen is dat inderdaad het geval, want Duitsland stelt voor een Europese Unie op te delen in een snel deel en een langzaam deel.

Het snelle deel waartoe ook Nederland behoort noemen ze dan de E6 en België hebben ze ingedeeld in het langzame deel.

Duitsland neemt het voortouw in een initiatief om een Europese Unie van "twee snelheden" te creëren. Het voorstel houdt in dat een kerngroep van zes grote economieën de traditionele besluitvorming op basis van consensus omzeilt. Dit moet de defensiesamenwerking en het industriële concurrentievermogen versnellen in het licht van de toenemende geopolitieke druk.

De Duitse minister van Financiën, Lars Klingbeil, en zijn Franse ambtgenoot Roland Lescure riepen op 28 januari de ministers van Financiën van Polen, Spanje, Italië en Nederland bijeen voor een videoconferentie. Doel was het oprichten van wat het ‘E6-format’ wordt genoemd: een samenwerkingsverband van de zes leidende Europese economieën.

"Het is nu tijd voor een Europa van twee snelheden," verklaarde Klingbeil tijdens een evenement in Berlijn, voorafgaand aan de bijeenkomst.

In de uitnodigingsbrief aan zijn collega's, die in het bezit is van Defense News, presenteerde Klingbeil een agenda met vier hoofdpunten. Daarin krijgt defensie prioriteit, naast de vorming van een Spaar- en Investeringsunie, de versterking van de euro en het veiligstellen van kritieke grondstoffen.

"Europa moet sterker en veerkrachtiger worden," schreef Klingbeil. "Het werk aan dit doel moet op alle vlakken worden versneld. Op de oude voet doorgaan is geen optie."

Het document roept op tot nauwere samenwerking bij defensie-uitgaven en dringt erop aan dat defensie een speerpunt wordt in de volgende meerjarenbegroting van de EU. De brief pleit er tevens voor om van de defensiesector een "motor voor economische groei" te maken voor het hele continent.

Hoewel het concept van een Europa met twee snelheden niet nieuw is, krijgt het nu een impuls door de dringende noodzaak om de afhankelijkheid van de Verenigde Staten te verminderen. De aanpak brengt echter risico's met zich mee: het kan de Europese samenhang ondermijnen door lidstaten te isoleren die wel willen integreren, maar geen deel uitmaken van de ‘Grote Zes’. Duitse functionarissen benadrukken dat het format flexibel blijft en mogelijk openstaat voor andere deelnemers.

Het initiatief weerspiegelt ook een strategische herijking van de bondgenootschappen van Berlijn:

Italië: Bondskanselier Friedrich Merz ondertekende op 27 januari een uitgebreid actieplan met de Italiaanse premier Giorgia Meloni. Beide landen beloven gezamenlijk te werken aan Europese defensiegereedheid, met focus op luchtafweer, onbemande systemen en marineschepen. 

Polen: Berlijn haalt de banden met het oosten aan. Duitsland en Polen werken aan een nieuw defensieakkoord voor 2026, waarbij de Bundeswehr al vaker oefent met Poolse troepen. 

Deze diplomatieke stappen vinden plaats terwijl Duitsland zelf bezig is aan een historische militaire opbouw. Voor 2026 is er ruim 82 miljard euro gereserveerd voor de Bundeswehr, aangevuld met 25,5 miljard euro uit een speciaal defensiefonds. Het verklaarde doel van kanselier Merz is om van Duitsland "het sterkste conventionele leger van Europa" te maken.

Tijdens het World Economic Forum in Davos bevestigde Merz dat hij de defensie-uitgaven wil verhogen naar 5% van het BBP. Volgens hem is deze "enorme stijging" noodzakelijk om de Europese soevereiniteit te waarborgen.

Het initiatief komt op een moment dat de traditionele motor van de EU — de samenwerking tussen Frankrijk en Duitsland — stroef loopt. Dit komt onder meer door een patstelling bij de ontwikkeling van een nieuw Europees gevechtsvliegtuig (FCAS) en de frustratie over de Europese unanimiteitsregels, die besluitvorming met 27 landen vaak vertragen.