29/1 Mijn zoon Carlo droomde van de H. Maagd - The Miracle of Light

Mijn zoon ontving een boodschap van de Maagd Maria, die ik pas nu kan onthullen. Achttien jaar lang heb ik een geheim bewaard. Een geheim dat mijn zoon Carlo me op een winterochtend in Milaan vertelde, toen hij nog maar zeven jaar oud was. Hij was net wakker geworden. Zijn haar was warrig en hij had zijn pyjama aan. Maar zijn gezicht was anders. Het was een vredige uitdrukking. Een vrede die ik nog nooit bij zo'n jong kind had gezien. Hij liep de keuken in, keek me aan en zei met een kalme stem: "Mama, ik droomde van de Madonna, en ze gaf me een boodschap voor jou.“

Als ik je vertelde dat mijn zevenjarige zoon een directe boodschap van de Maagd Maria heeft ontvangen, zou je me dan geloven? Ik geloofde het eerst niet. Ik dacht dat het verbeelding was, een kinderlijke fantasie vermengd met verhalen die hij had gehoord. Maar in de dagen die volgden, veranderde alles. Want die droom was geen op zichzelf staand geval. Het was de eerste van vele. Mijn naam is Antonia Salzano Acutis. Ik ben de moeder van de H. Carlo Acutis. Wat ik ga vertellen is iets wat ik nog nooit in het openbaar heb verteld. Omdat OLVrouw mij vroeg het in mijn hart te bewaren, net zoals ze dingen over haar eigen zoon voor zich hield.

Ze zei dat ik het pas mocht onthullen als de tijd rijp was. Milaan, Italië. 8 januari 1999. Carlo was 7 jaar oud. Het was een strenge winter. Sneeuw op straat, grijze lucht, snijdende kou. Mijn man Andrea en ik waren 9 jaar getrouwd. We hadden een comfortabel leven, stabiel werk, een goede routine. Maar geestelijk was ik lauw. Ja, ik ging elke dag naar de mis met Carlo, maar niet omdat ik dat wilde, omdat hij dat wilde. Sinds zijn vierde had Carlo een heilige obsessie met de Eucharistie. Hij smeekte me: "Mama, alsjeblieft, ik moet Jezus zien." Ik geloofde in God, geloofde in Jezus, geloofde in Maria, maar als concepten, niet als levende personen die met ons omgaan.

Ik bad zonder antwoorden te verwachten. Ik ging naar de mis zonder een ontmoeting te verwachten. Ik keek naar beelden van OLVrouw en zag beelden, geen moeder, tot die januariochtend. Ik was in de keuken bezig met het ontbijt toen Carlo vroeg naar beneden kwam. Toen ik me omdraaide, was zijn gezicht veranderd. Hhet gezicht van iemand die iets subliems had gezien. Mama, ze is gekomen, zei hij zachtjes maar vastberaden. Hij schoof een stoel aan, klom erop, ging zitten en keek me aan alsof hij me het allerbelangrijkste geheim ter wereld ging vertellen. Hij zei: Ik lag te slapen en werd plotseling wakker, maar ik was niet echt wakker, weet je, zoals ik wakker was in mijn droom, en ik keek naar de zijkant van mijn bed, en daar was ze.

Hoe weet je dat zij het was? Carlo keek me aan alsof de vraag vanzelfsprekend was. Omdat ze prachtig was, mama. Mooier dan wat dan ook. En ze straalde, als een ster. En de hele kamer vulde zich met licht en met parfum. Parfum? Ja. Bloemen? Zoals rozen. En sprak ze tegen je? Hij knikte. Ze glimlachte eerst naar me, een glimlach waardoor ik wilde huilen, maar van geluk. En toen zei ze: "Carlo, mijn zoon, ik hou heel veel van je." En ik kwam je iets vragen. Wat wil je vragen, Carlo? Hij aarzelde, keek naar beneden en keek toen weer naar mij. Ze vroeg of ik voor je wilde zorgen. Voor mij? Ja.

Ze zei: "Je moeder kent me nog niet echt maar jij zult haar helpen me te leren kennen. Jij zult mijn instrument zijn en wanneer je heengaat, zal ze zich alles herinneren wat ik via jou heb onderwezen. De tranen stroomden over mijn gezicht. Ik kon niet spreken," vervolgde Carlo. En toen legde ze haar hand op mijn gezicht en haar hand was warm, mama, en zacht en echt. Het was geen droom. Het was echt. Wat zei ze nog meer? Carlo haalde diep adem. Ze zei: "Je zult veel lijden en er komt een heel moeilijke tijd aan en dat je zult denken dat je alles kwijt bent. Maar dat is niet waar, want zij zal bij je zijn en ik ook.

Zei ze wanneer dit zou gebeuren? Carlo schudde zijn hoofd. Nee, ze zei alleen dat je het zou begrijpen als het zover was. En wanneer je het gevoel hebt dat je het niet meer aankunt, onthoud dan dat ik je niet in de steek heb gelaten. Ik heb je alleen maar dichter bij me gebracht. Ik stond op, leunde tegen de wastafel en huilde. Carlo stapte van de stoel af, kwam naar me toe en omhelsde mijn middel. Niet huilen, mama. De Madonna zei: "Alles komt goed." Ze beloofde het." Ik probeerde mezelf ervan te overtuigen dat het slechts verbeelding was. Maar in de dagen die volgden, begonnen er dingen te gebeuren. Dingen die een zevenjarige onmogelijk kon weten. Twee dagen na de droom waren we in de mis.

Plotseling rook ik een sterke, zoete, bloemengeur. Rozen. Ik keek rond. Er waren geen bloemen in de kerk. De geur kwam van Carlo. Na de mis vroeg ik hem: "Carlo, ruik je ets?" Hij keek me aan, glimlachend. "Ja, mama. Bloemen. Sinds wanneer? Sinds ik vandaag wakker werd. Het is in mijn kamer en het is hier ook." Hij pauzeerde en keek me ernstig aan. Het is de Madonna. Ze laat die geur achter als ze in de buurt is. Een week later vroeg Carlo om een ​​rozenkrans. De Madonna vroeg me dat. Ze zei: "Ik moet elke dag de rozenkrans bidden, en jij ook." Die avond leerde mijn 7-jarige zoon me hoe ik de rozenkrans moest bidden.

Hij kende de mysteries, de volgorde, de meditaties. En voor het eerst in mijn leven voelde ik iets tijdens het bidden. Geen verveling, geen verplichting, aanwezigheid, alsof OLVrouw daar in de kamer bij ons was, luisterend, glimlachend. Gedurende de volgende zeven jaar had Carlo nog 12 dromen met OLVrouw. Elk van deze dromen kwam op cruciale momenten, tijden van beslissingen, tijden van beproeving, en elk bracht een boodschap over. In januari 2000, toen Carlo 8 was, vertelde hij me: "Ze zei: 'Jij en papa zullen de komende jaren veel ruzie maken, en je zult eraan denken om het huwelijk op te geven, maar geef het niet op want papa heeft je nodig, en jij hebt hem nodig, en als jullie bij elkaar blijven, zullen jullie elkaar helpen om in de Hemel te komen.'

En het gebeurde precies zoals ze waarschuwde. Tussen 2000 en 2003 hebben Andrea en ik stormen doorgemaakt, ruzies over geld, werk, prioriteiten. Er waren nachten dat ik op de bank sliep, dagen dat ik dacht: ik kan dit niet meer aan. Maar ik herinnerde me altijd de droom van Carlo. Ik bad de rozenkrans, offerde mijn woede aan Jezus, en de volgende dag ging de woede voorbij. OLVrouw hield haar belofte. Ze bereidde me voor. In april 2001, vertelde Carlo het me. Ze zei dat wanneer ik sterf, jij ook zult willen sterven. Je zult zo'n grote pijn voelen dat je denkt dat je niet kunt ademen. Dat je alles wilt opgeven. Maar dat kun je niet. Waarom zegt ze dit, Carlo? Hij hield mijn hand vast. Omdat ze wil dat je het weet voordat het gebeurt, zodat je het je herinnert wanneer het echt gebeurt. Geef niet op. Want je hebt nog steeds een missie.

Welke missie? Hij glimlachte zwakjes, maar met zekerheid om mensen over mij te vertellen, over Jezus, over de Eucharistie, om de wereld te laten zien dat heiligheid mogelijk is, zelfs voor kinderen, zelfs voor jongeren. In september 2002 werd Carlo huilend wakker, niet van angst, maar omdat hij overweldigd was. Ik zag het paradijs, mama. Hij beschreef licht dat muziek omarmde, zoals alle stemmen van het universum die samen zongen. Bloemen en kleuren die hier niet bestaan en ik zag Jezus echt, niet in de hostie, maar in Zijn geheel. En Hij glimlachte naar me en zei: "Carlo, je komt binnenkort, en Ik wacht op je."

In maart 2004, toen Carlo 12 was, vertelde hij me iets waardoor ik sidderde. De Madonna zei dat je na mijn vertrek twee paden zult hebben. Het pad van bitterheid of het pad van heiligheid. Ze zei: "Als je voor bitterheid kiest, zul je met God strijden. Je zult je geloof verliezen en je zult veel meer lijden. Maar als je voor heiligheid kiest, zul je ook lijden. Maar het zal een lijden zijn dat transformeert, dat redt, dat bevrijdt, en zij zal de hele tijd bij je zijn, en ik ook." Hoe moet ik kiezen, Carlo? Hoe word ik niet verbitterd? Hij hield mijn hand vast. Je herinnert je alles waar ze je nu voor waarschuwt. Onthoud alles wat ik je heb verteld.

Onthoud dat niets toeval is. En onthoud dat diep van binnen dit alles liefde is. In augustus 2006, een maand voor zijn diagnose, had Carlo zijn laatste droom voordat alles begon. Hij kwam rustig naar beneden, met rode ogen. Hij had gehuild. Ze kwam om afscheid te nemen, vertelde hij me. Niet voor altijd. Maar ze zei dat dit de laatste droom was daarvoor. Voor wat? Hij hield mijn hand stevig vast. Mama, er komt een ziekte aan en het zal snel gaan en het zal pijnlijk zijn. Maar het is geen straf. Het is een missie.

Welke ziekte? Voel je je ziek? Nog niet maar dat zal ik wel worden. En als het zover is, moet je onthouden dat ik dit heb gekozen, niet God alleen. Ik heb gevraagd om het op te offeren voor de zielen van jonge mensen, om te laten zien dat lijden heilig kan zijn. Drie weken later belde de school: Señora Acutis, Carlo is ingestort. Leukemie, agressief, vergevorderd. Toen ik terugkeerde naar Carlo's ziekenkamer nadat ik de diagnose had gehoord, lag hij uit het raam te kijken. Hij zag me en glimlachte. "Mama, weet je nog?" vroeg hij. "Wat moet ik me herinneren?" "De dromen. Wat de Madonna zei." Dit is waar ze voor waarschuwde."

De tranen stroomden over zijn wangen. "Carlo, weet je het zeker?" Hij knikte. "Ik weet het zeker." En ik accepteerde het: "Mama, ik heb het aangeboden voor zielen, voor jonge mensen, en zij heeft mijn offer aanvaard." De dagen die volgden waren een hel. Carlo begon met chemotherapie. Zijn lichaam begon af te takelen. Haaruitval, huid doorschijnend, bloed braken, ondraaglijke pijn. Maar te midden van de hel, genade. Want elke dag gebeurde er iets bovennatuurlijks. Op 10 oktober 2006 was Carlo erg zwak, nauwelijks in staat om te spreken. Maar die ochtend, opende hij zijn ogen, keek me aan en zei: "Mama, ze is gisteravond weer gekomen. Ze zat hier op de rand van het bed en hield mijn hand vast. Wat zei ze?

Hij glimlachte zwakjes. Ze zei: "Het duurt niet lang meer, en als ik er ben, zul je het weten, want dan zal er een teken zijn." 12 oktober 2006, 6:30u. Carlo was stervende. Zijn ademhaling werd zwakker, zijn lichaam koud, zijn lippen paars. Ik hield zijn hand vast en huilde zachtjes, en bad onophoudelijk. OLVrouw heeft mijn zoon ontvangen. Zorg alstublieft voor hem zoals u voor Jezus zorgde. Om 6:30 opende Carlo zijn ogen voor de laatste keer. Hij keek naar me en glimlachte. Mama, ze is hier en Jezus ook. Ze zijn gekomen om me te halen. Ik hou van jou, Carlo. Ik hou zo veel van je. Ik hou ook van jullie, mama en papa.

En vergeet niet dat ik niet echt wegga. Ik verander alleen van plaats en we zien elkaar weer in de Hemel. Beloof me dat je komt. Ik beloof het. Hij sloot zijn ogen,haalde diep adem, en om 6:37 uur piepte de monitor. Hartslag was verdwenen. Carlo was overleden. Ik stortte over zijn lichaam heen, schreeuwend en snikkend. Andrea hield mij vast, ook huilend. En toen gebeurde het. De kamer vulde zich met licht. Niet vanuit de gang, niet vanuit het raam. Bovennatuurlijk licht, goudkleurig, zacht, omringde alles. En de parfum, rozen zo sterk dat Andrea het ook rook. Ruik je het ook? vroeg hij. Ja. Wat is dit? En toen wist ik dat het het teken was. Het teken waar Carlo me over had verteld. Je zult weten dat ik het was en dat ze me meenam.

Er waren dagen dat ik wakker werd en dacht: ik kan dit niet meer aan en ik wil met hem mee. En het was in die momenten dat ik het me herinnerde. Ik herinnerde me de dromen, de woorden van OLVrouw. Je zult twee paden bewandelen: opstandigheid of heiligheid. En ik koos. Het was niet makkelijk. Het ging niet snel, maar ik koos voor heiligheid. OLVrouw had gezegd dat ik drie beproevingen zou moeten doorstaan. De eerste was Carlo's dood. De tweede kwam in 2015 toen Andrea wilde scheiden. We waren allebei kapot, en ieder verwerkte het verdrietanders. Maar ik herinnerde me Carlo's droom uit 2000. Geef niet op. Die nacht vertelde ik Andrea alles, de dromen, de boodschappen, de profetieën.

Hij huilde voor het eerst sinds Carlo's begrafenis. Ons huwelijk herstelde die nacht niet, maar het begon zich langzaam te herstellen met therapie, met gebed, met inspanning. De derde beproeving kwam in 2022. Ik kreeg de diagnose borstkanker. Toen de dokter het me vertelde, zat ik in mijn auto en glimlachte ik van Drie beproevingen, had Onze Lieve Vrouw gezegd. Tijdens chemotherapie voelde ik Carlo. Elke keer dat ik te zwak was om uit bed te komen, voelde ik een kracht die me optilde. Elke keer dat ik wilde opgeven, hoorde ik een stem fluisteren: "Je kunt het, mama. Ik ben hier. De Madonna is hier."

En de geur, altijd de geur van rozen. Ik was genezen. Volledige remissie. Augustus 2023. Je vraagt ​​je misschien af, Antonia, waarom heb je dit geheim 18 jaar bewaard? Het antwoord is simpel. Omdat OLVrouw het me vroeg. Ze zei via Carlo: "Bewaar het in je hart en onthul het pas wanneer de tijd rijp is." In maart 2024 had ik een droom, niet met Carlo, maar met haar. OLVrouw verscheen rechtstreeks aan mij voor de eerste keer. Ze stond naast mijn bed in een blauw gewaad en met een witte sluier, glimlachend, en ze zei: "Antonia, mijn dochter, de tijd is gekomen. Vertel alles, want de wereld moet weten dat ik niemand in de steek heb gelaten en dat ik zelfs in pijn aanwezig ben. Ik werd huilend wakker en ik wist dat ik nu kon spreken.

Als je nu naar me luistert, ga je misschien door iets onmogelijks. Misschien heb je een kind verloren, een echtgenoot, een ouder. Misschien ben je ziek, blut, wanhopig. Misschien denk je dat God je in de steek heeft gelaten. Ik zeg je met alle zekerheid in mijn hart, Hij heeft je niet in de steek gelaten. OLVrouw heeft je niet in de steek gelaten. Ze zijn bij je. Zelfs als je het niet voelt, zelfs als het te veel pijn doet, zelfs als de Hemel stil lijkt, heeft OLVrouw me voorbereid door Carlo's dromen. Zij waarschuwde me, sterkte me en onderwees me. En toen de beproeving kwam, hield ze zich aan elke belofte, elk woord. Vandaag, 18 jaar na de dood van mijn zoon, kan ik zeggen dat het de moeite waard was.

Niet omdat het makkelijk was, was het niet makkelijk, maar omdat alles zin had. Carlo is niet tevergeefs gestorven. Ik heb niet tevergeefs geleden. Alles, alles was liefde. Want niets, helemaal niets is toeval. Alles is een plan. Alles is liefde. En de hemel is dichterbij dan je je kunt voorstellen. Ik vertel je dit vandaag vanuit Milaan, 18 jaar na de dood van mijn zoon, met een hart dat nog steeds getekend is, maar niet langer gebroken. Want ik begreep dat OLVrouw me nooit in de steek heeft gelaten. Carlo heeft me nooit in de steek gelaten. En jij, jij bent ook niet alleen dat ben je nooit geweest. Dat zul je ook nooit zijn. Dat beloof ik.