In de meisjesschool van 'Het kindeke Jezus'kregen de leerlingen hun wekelijkse kookles. Vandaag ging de les over :’Broodbakken?’Nadat de leerlingen de informatieaangaande hoeveelheid grondstoffen die ze dienden te gebruiken hadden bekomen. ‘Werd er gestart met het broodbakken.’Er was iets mis gegaan met het brood van Liesje. De commentaar van de leraar was:” Zoiets heb ik in heel mijn carrière nog nooit gezien.”Ik kan u voor dit misbaksel, geen punten geven, het heeft geen broodvorm, het is gewoon één hoop!
Na de les nam Liesje niet eens de moeite om het misbaksel mee naar huis te nemen.‘Ze liet het gewoon op de schoolbank liggen.’s’ Nachts werden alle lichten in het hele schoolcomplex gedoofd. De stilte werd onderbroken door geroep en gesnik van het misbaksel. Het riep:” Ik ben bang in den donkerte.”
Plots werd de deur van het klaslokaal geopend. ‘Een lieve stem, vroeg: ‘ Wie heeft er zulk een verdriet?'Het was de brood fee, die alle broden die verdriet hebben, bezoekt en hen helpt. Het misbaksel keek verschrikt op,en zei: ” Ik, mevrouw!
Vertel eens vriendje! ‘Waarom zoveel verdriet? ‘Bekijk me toch eens lieve brood fee! ‘Ben ik een brood?’De brood fee schudde haar hoofd. “Neen, jij hebt helemaal geen gelijkenismet een brood.” Het misbaksel vertelde verder, hoeLiesje er in geslaagd was om hem te creëren. De brood fee troostte het misbaksel. Ze zei:” Er staan jou grote dingen te wachten.” ‘Meer zei ze niet. ‘Zo onverwachts als ze verschenen was, zo was zij ook plotseling verdwenen.
s’ Morgens was Liesje vroeger naar school gekomen om het misbaksel van de schoolbank te verwijderen. Ze wilde immers niet weer geconfronteerd worden met opmerkingen van haar mede studenten. Vlug stak ze het ding in haar boekentas. De lessen verliepen normaal er werd niet meer over het ding gesproken.’Dat was verleden tijd.’
Het laatste les uur werd onderbroken door de directeur, die Liesje uitnodigde om naar zijn bureel te komen.
Oei! “Wat heb ik nu weer uitgestoken?” Vroeg Liesje zich af.
Aangekomen aan de directeur zijn bureel, stond Liesje haar papa haar op te wachten. Papa,is er iets met mama? Vroeg Liesje bezorgd. ‘Ze wist immers dat haar mama sedert maanden leed aan kanker.’ Ja, Schatje! De dokters vrezen voor het leven van je mama. De hele familie is ondertussen verwittigd om afscheid te komen nemen.Papa! Weet mama dat ze stervende is? Vroeg Liesje snikkend. Ja, lieveling, je moeder wist dat de medische wereld alles hadden gedaan om haar te genezen. Spijtig genoeg is het niet gelukt. ‘Er waren teveel uitzaaiingen.’De priester heeft je mama de laatste sacramenten toegediend .Na enkele minuten rijden met de auto arriveerden ze aan het ziekenhuis.
Aangekomen in de ziekenkamer viel Liesje snikkend in de armen van haar mama. “Je kunt niet heengaan,” snikte het meisje, ‘Ik heb je zo nodig.’De ondertussen gearriveerde familieleden droogde hun tranen.
De vader van Liesje trachtte de droevige sfeer een beetje te doorbreken. Hij zei: ”Liefste vrouw,ons dochtertje heeft gisteren een brood gebakken. “Is dat echt! Liesje. ‘ Laat het eens zien!’Vroeg mama. Met tranen in haar ogen, opende Liesje haar boekentas en haalde het ding te voorschijn. Met ongeloof bekeken de aanwezige familieleden het ‘ding.’
“Is dat het broodje, Liesje?” Vroeg moeder. Liesje knikte .‘De meester noemt het een misbaksel.’ ‘Wel lieveling, zei Liesjes moeder, het ziet er wel niet zo smakelijk uit, toch wil ik er eens van proeven. Ze brak een heel klein stukje van het misbaksel af, vervolgens at ze het stukje op.
‘Dat smaakt heel lekker!’ Zei Liesjes moeder. Na enkele stukjes van het misbaksel verorbert te hebben. Gebeurde er rare dingen in haar lichaam. Ze riep:’Mijn pijnen zijn verdwenen.”
Om te bewijzen dat ze zich genezen voelde, stapte ze uit het zieken bed en wandelde door de kamer. De aanwezige familieleden, klapten in hun handen, ook maakten ze zoveel euforie dat het verplegend personeel met op kop de specialist oncoloog aangelopen kwam.
De oncoloog sprak met zeer strenge stem: “ Jullie bevinden zich wel in het ziekenhuis.” Gelieve de rust van de patiënten te respecteren.” Toen constateerde de oncoloog dat de stervende niet meer in haar zieke bed aanwezig was. Toch op haar pantoffels door de kamer danste. Ze zei :”Ik ben genezen, dus ga ik naar huis.”
De specialist wist uit ervaring dat vele stervende in de laatste seconden van hun leven over enorme krachten konden beschikken. Liesjes moeder werd door de specialist onderzocht, er werd zelf een scan gemaakt. Tot zijn verbazing waren de tumors en de uitzaaiingen verdwenen. Vooraleer een definitief oordeel uit te spreken contacteerde de oncoloog nog enkele andere collega’s.
Het enige dat de dokters vonden was een stuk deeg in de maag van Liesjes moeder. Ze hadden wel bedenkingen over dit stukje deeg, daar de patiënt al weken geen normaal voeding had kunnen eten.
‘Voor hen was het een mysterie.’
Er was geen enkele reden voor de medische wereld om Liesjes moeder in het ziekenhuis te houden. Ze kreeg toelating om huiswaarts te keren.
Het misbaksel herinnerde zich de woorden van de brood fee:” Er staan jou grote dingen te wachten.”
De gevolgen na het bezoek van Pietje aan het autosalon!
Naar tweejaarlijkse gewoonten bracht Pietje een bezoek aan het autosalon. Niet om te kopen hoor! 'Alleen maar kijken'. Voor deze uitzonderlijke gebeurtenis droeg hij zijn trouwkostuum. Modieus kan je het kostuum niet noemen, het dateerde immers van voor de jaren 50. Het toegangsticket voor het autosalon, was een geschenk van mijnheer pastoor. Op de dag van het bezoek kocht Pietje een treinbiljet eerste klas. 'Zulke gebeurtenis vraagt toch om extra verwenning .' In Brussel nam hij de metro naar den Heizel. Oei! Wat een lange rij wachtende . Vermoedelijk allemaal vriendjes van de een of andere pastoor, die zijn gelovigen ook een gratis inkomkaart heeft bezorgd? ’Dacht Pietje.’ Na een lange wachttijd kreeg hij toegang tot het heiligdom van de auto. Gewapend met een plan startte hij zijn bezoek . Een hostess gaf Pietje een plastieken zak met allerlei nuttige en onnuttige informatie . De verkopers vermoedden dat zulk keurig heertje op zoek was naar een auto. Ze overrompelde hem met alle soorten technische informatie. Wat snapte Pietje nu van al die informatie? Hij had alleen oog voor de hostesses! Bij een van de verkoopstanden, liet hij zich overhalen om plaats te nemen in het daar tentoongesteld voertuig. De hostess liep op hoge hakken naar het voertuig. ‘Nu moet je weten ‘, dat Pietje vrouwen op hoge hakken het einde vindt! ' De hostess nodigde hem uit om naast haar plaatst te nemen in het voertuig. Wel diende ze de stoelzetel aan te passen aan zijn been lengte. Hiervoor diende ze zich over hem heen te buigen. Tot grote verbazing van Pietje was de dame haar bloesje niet volledig dicht geknoopt. Ook droeg ze geen bustehouder.Hierdoor kreeg hij een ongelofelijk schouwspel te zien. 'Hoeveel jaren was het al niet geleden dat hij nog eens borsten had mogen aanschouwen?' Sprakeloos aanhoorde hij al haar argumenten om deze auto te kopen. "Willen we eens een proefrit maken, de auto staat op de binnenkoer?": Vroeg de lieftallige dame. Zo geschiedde, arm in arm, zoals een veliefd stel verlieten ze de tentoonstllings ruimte. Op de parkings stonden de testauto's op kandidaat kopers te wachten voor een proefrit. Daarna werd Pietje uitgenodigd voor een drankje en een hapje . Hij leefde in de wolken, heel het jaar kreeg hij alleen aandacht van de postbode. Na het drinken van drie glazen champagne,en het verorberen van lekkere warme hapjes aangeboden door een leerling van de hotelschool, werd hij eigenaar van een wagen. Op de terugreis sloot hij zijn ogen . Zijn gedachte waren bij de hostess die in zijn droom steeds minder en minder kledij droeg. Na een zalige nachtrust. Kwam de werkelijkheid boven, op de keukentafel lag er een aankoopcontract voor auto x. Wat heb ik toch gedaan?" Met minder dan € 800 per maand. Nog dezelfde dag bracht de postbode een aangetekend schrijven van de firma waar hij de auto aangekocht had.
Geachte heer Pietje,
Gelukgewenst met de aankoop van je wagen.
Gelieve het wettelijk voorschot binnen de 8 dagen te storten op N°xxxxx.
De wagen zal vermoedelijk binnen 3 maanden geleverd worden.
Vriendelijke groeten.
Oei ! Wat ben ik dom geweest! Sakkerde Pietje. Met minder dan € 800 inkomsten, waarvan € 465 huishuur, plus betaling , gas en elektriciteit."Er is slechts één persoon die me helpen kan. ’Mijnheer pastoor.’ Met de brief in zijn hand liep hij naar de pastoor. ‘Hij was toch mee verantwoordelijk zeker? ‘ Wie heeft er immers gezorgd voor een vrijkaart ? Aangekomen in de pastorij, kreeg Pietje koffie en koekjes van de jonge goedgebouwde meid. Na de lekkernijen verorberd te hebben, vroeg de pastoor de reden van het bezoek? Daarop toonde hij de pastoor de aangetekende brief. "Het is niet waar,!" ‘Je hebt je een auto aan je broek laten aansmeren:’ Zei, mijnheer pastoor verontwaardigd. ‘Kan dat niet betalen’, mijnheer pastoor.'Ben dom geweest!' Hierop nam de pastoor de telefoon en belde naar de verkoper. Na een kort gesprek, kreeg Pietje te horen dat de koop geannuleerd werd. Wel diende hij vandaag nog een aangetekend schrijven te sturen naar de verkoper. De pastoor wist dat zijn parochianen geen brieven schrijven konden. 'Dus schreef hij de brief. ' Nu jaren later droomde Pietje nog steeds van de mooie hostess met de mooie borstjes. Maar nooit is hij nog naar het autosalon geweest. ‘Hij kreeg immers geen vrijkaart meer van de pastoor.’
Het
noodlot sloeg toe bij de familie Peeters. Een voertuig reed de echtgenote van
Mr. Peeters aan op het zebrapad. De chauffeur vervolgde zijn weg. Hij liet zijn
slachtoffer zieltogend op de rijbaan achter. Een getuige herinnerde zich een
deel van de nummerplaat. Zo was de politie in de mogelijkheid de chauffeur te
arresteren. ‘Hij was onder invloed.’ Volgens de dader wilde hij eerst zijn
advocaat raadplegen. ‘ Waarom diende men hem dan uit zijn bed te halen? Een
inspecteur diende het slechte nieuws van het ongeval over te brengen aan de
echtgenoot van het slachtoffer . Van de ene seconde op de andere werd het
levensgeluk verbrijzeld van Mijnheer Peeters. In het ziekenhuis stelde de
specialisten :”Hoofdletsel met zware hersenbeschadiging vast, met gevolg dat de
patiënt in coma was.” De specialist gaf een medisch overzicht van de toestand
aan de vrouw haar echtgenoot. Hij was van mening dat het soort coma van dien
aard was dat deze zou overgaan in een vegatieve toestand. Het verschil tussen
coma en vegatieve coma was volgens de deskundige dat bij deze coma de patiënt
haar ogen en het lichaam zouden kunnen bewegen. Tevens zou zijn echtgenote
verschillende geluiden kunnen maken. De specialist vervolgde zijn
uiteenzetting. Voeding en vocht zal via een infuus systeem gebeuren. Ook zal er
fysiotherapie gegeven worden om het doorliggen en het ontstaan van
vergroeiingen tegen te gaan. Tenslotte vroeg de specialist, indien er nog
vragen zijn, ben ik altijd ter beschikking. Ja dokter: “Wat gebeurt er met mijn
ongeboren kind?” Vroeg Peeters. De specialist bekeek de man met grote ogen, er
stond namelijk niets vermeld in het medisch dossier over zwangerschap. Hij
redde zijn gezicht door mee te delen dat de gynaecoloog hem hierover meer
informatie zal geven in de loop van de dag. Vervolgens nam de specialist
afscheid met de volgende woorden:”Sterkte.”Alleen in de ziekenkamer met zijn
echtgenote. Vroeg hij zich af :’Waarom moet ons zulks overkomen?’Ons geluk was
eindelijk volmaakt. Ons kindje zou binnen 7 maanden geboren worden. De
gynaecoloog maakte een einde aan zijn droevige gedachtegang. Er was volgens hem
geen reden dat het kind niet volwaardig zou kunnen groeien. De bevalling zou
met keizersnee dienen te gebeuren. Iedere dag na het werk spoedde mijnheer
Peeters zich naar het ziekenhuis om bij zijn vrouw te zijn. Hij vertelde haar
alles wat er gebeurd was op zijn werk, wat hij gegeten had enz... De eerste
maanden brachten familie en vrienden zijn vrouw meermaals een bezoek. Maar
geleidelijk aan nam de belangstelling af. ‘Wat wel te begrijpen was.’ Wat moest
je ook zeggen tegen een persoon die je niet antwoord en altijd maar naar het
plafon staart. In samen spraak met de behandelende geneesheer werd Peeters mee
betrokken in de verzorging van zijn vrouw. Vooral naar de weekendde keek hij
uit. Dan kreeg zijn vrouw een bad, vervolgens diende hij haar lichaam in te
wrijven met oliën.Wat had hij het moeilijk zijn beeldschone vrouw daar naakt te
aanschouwen. De ziekenhuis kledij werd vervangen door fleurige kledij.
Vervolgens kreeg hij de snoezelruimte tot zijn beschikking, om ongestoord met
zijn vrouw door te brengen. In deze tijd was hij in de mogelijk zijn vrouw te
knuffelen en lief te hebben. Als hij zijn vrouw kuste kreeg ze blozende kaken.
Ook maakte ze kreunende geluidjes als hij haar streelde. Hij sprak liefdevolle
woordjes in haar oor. Terug in haar ziekenkamer, werd haar lievelings muziek
gespeeld. Hoeveel dagen aanschouwde hij de stilte van zijn vrouw? Ze draaide af
en toe wel met haar ogen, of ze lachte, ook maakte ze soms geluiden. Maar het
meest lag zij daar troosteloos stil. Zijn echtgenote was zich op geen enkel
ogenblik bewust van haar omgeving. Ook was er geen communicatie met haar
mogelijk. Zelfs met de aller beste medische zorgen ging zijn vrouw haar
gezondheid achter uit. Door gebrek aan lichaamsbeweging ontstonden er ernstige
spieratrofie, ook in de gewrichten traden er contracturen op. De laatste
maanden kwamen er ook luchtweginfectie bij. Tenslotte kreeg zijn vrouw
doorligwonden.De specialisten waren er van overtuigd dat de vrouw zou sterven.
Gelukkig was het ongeboren kind al levens vatbaar. Zoals geplant werd het
kindje met de keizersnede op de wereld gebracht. Het was een meisje. Enkele
uren na de bevalling stierf zijn vrouw. Hun kindje werd door de grootouders
opgevoed.
