Klik op het logo om de site van LCH-Belgium te bezoeken.
Walter en Blanca peters van LCH-patiëntenorganistaie provincie Antwerpen
Hugo Delestinne voorzitter LCH-Belgium vzw
Darleen H.
Dank u LCH Sponsors
Teller: 2805,00 euro
Marie-Louise Piedfort Jerome Boons Josepha Boogaerts Hoskens-Piedfort Hoskens kinderen Jan De Luyck G.A.R Schuurbiers Depoorter - Deroo Caeyzeele-Mondelaers Piedfort-Don Porto Carero Huyghe Freddy Vancraesbeek-Delestinne Breugelmans-Van Leuven Delestinne Hugo en Karin Callewaert Pieterjan en Lore Peter Bienenstock Bruylandt - De Astis De Rooy & Zonen Van Riel - De Kockere Eddy Gorrens Sauvillers - Bellens Janssens - Van Loon Janssens - Paradis Van Looy - Horemans Bellens Robert Horemans Maria Van Dyck - Meeuws Symens Wilfried The Oak bvba De Somer - Goor Delestinne Paul Buyens Walter Goossens Jan Pulmans Victor FF-Architekten bvba Somers - Nys Adriaenssens Anoniem Michelet - Blomme Anoniem Don Porto Carero - Van Riel Pierre Vanderhegghen Poffe Christian
Sponsors logistieke ondersteuning
"In Den Eik" Gierle
Hermans tweewielers Hapert en Reusel
Jef en Ingrid Lewiske Dirk Plees Bart en Margo Radio Lichtaart Monik en Walter (Gamarthe)
Pedro op weg naar en terug thuis van een... pelgrimsfietstocht naar Santiago de Compostela
Pedro, Luus en Martien fietsten van Gierle naar Santiago de Compostela ten voordele van LCH-Belgium vzw
U kunt nog steeds dit project steunen door te storten op het nr.: 734-3771750-11 LCH-Belgium vzw, Hoogstraat 22B/4, 3360 Bierbeek Met vermelding van "Pedro cycling4lch"
13-01-2010
Pedro & Co gaat Pedro achterna...
Pedro & Co rijden Pedro2Santiago achterna...
2009 werd het jaar van de tocht der tochten, per fiets naar Santiago de Compostela. Dat we dit tot een goed einde hebben gebracht hebben jullie op dit blog kunnen lezen.
2010, (ongeveer) dezelfde route maar dan per auto. Lewiske en haar moeder willen samen met Pedro de tocht van Pedro, Luus en Mart nog een keer overdoen. 2010 is het Heilig Jaar. 25 juli valt op een zondag en dan is er groot feest in Compostela. Alle poorten van de kathedraal gaan open en Jacobus de Meerdere wordt er vereerd door vele tienduizenden pelgrims uit alle hoeken van de wereld.
Pedro & Co vertrekken in juni, nog een relatief rustige periode, en willen in Compostela de voorbereidingen volgen van het grote feest. Willen de vele pelgrims volgen van uit een andere hoek...
Verleden week kreeg ik een mailtje van 'René uit Nijmegen', u weet wel onze vierde musketier op weg naar Santiago de Compostela. René heeft de tocht naar Santiago en terug naar Nijmegen goed overleefd. Bij zijn thuiskomst en bij wat buurtfietsen met de MTB is René echter van zijn stalen ros gekatapulteerd, met zeer zware kneuzingen over heel het lichaam als gevolg. René is nu volop in revalidatie en toch vindt hij nog de tijd om mij volgend attent berichtje te zenden:
A friend,
When you're lonely I wish you love. When you're down, I wish you joy When you're troubled, I wish you peace
René, de Nijmeegse pelgrim vertelt...wij wensen jou alvast een spoedig geheel herstel toe René... Pedro en Lewiske
Een half jaar later...zes maand terug waren we, ikzelf, Luus en Martien, op weg naar Jacobus de Meerdere, enfin naar de stad waar hij begraven zou liggen. Het fotoboek over onze onderneming is ondertussen gemaakt en ligt op het salontafel bij Pedro. Het boek dat op komst is, daar is nog veel werk aan. Het blijkt nu dat Pedro toch niet zo'n schrijver is als er eertijds gedacht werd. Het beloofde dagboek moet nog verder worden aangevuld op PC en dan daarna uitgewerkt tot een leesbaar geheel en geillustreerd met de foto van de dag. Het komt er wel aan, maar een beetje geduld is het minste wat Pedro vraagt. Het kan ook zijn dat het is zoals bij 'echte' schrijvers, inspiratie die komt op een zeldzaam moment. We kunnen niet allemaal Pieter Aspe's zijn...
Het afkicken gebeurt geleidelijk. De benen willen terug ronddraaien. De benen willen spanning. De benen willen meer... Zijn er al plannen voor een volgende tocht? Ja er zijn plannen, nog geen concrete plannen maar reeds vage doch voor mij zichtbare gedachten... in de zin van een fietstrip naar Lourdes, een fietstrip naar Rome, een fietstrip naar Praag, een fietstrip naar Wenen... Wie weet of het lukken zal, de toekomst zal het uitwijzen...
We (Pedro, Luus en Mart) zijn juist één maand terug thuis van onze fietstocht naar Santiago de Compostela tvv LCH-Belgium vzw. Ik denk dat ik nu voldoende afstand heb genomen van het ‘beleven’ van de tocht om aan de schriftelijke afsluiting toe te komen. Ik ben om zo te zeggen van de 'caminowolk' afgestapt en sta weer met beide voeten op de grond. Terug in de echte wereldse realiteit, daar ben ik nu na twee en een halve maand 'camino-gedoe' terug in terecht gekomen...ook al denk ik nog dikwijls terug aan de tijd onderweg naar Santiago, de herinnering blijft...
Ik wil eigenlijk mijn narede beginnen met “dank u” te zeggen. Lewiske en alle thuisblijvers mogen hierbij zeker niet onvermeld blijven. Lewiske kreeg nogal dikwijls de vraag of ze het niet erg vond dat de Pedro die zware tocht maakte. Neen, zei ze dan resoluut, ik ben fier op mijn Pedro en het zal hem lukken. Ik ken hem, ik ken zijn koppigheid om Santiago te halen. Lewiske heeft trouwens een geweldig terugkomstfeest georganiseerd. Ze had iedereen dat afscheid was komen nemen op 1 mei opnieuw opgetrommeld en samen zaten ze thuis op het terras te wachten op mijn entree (samen met Luus en Mart uiteraard). "Dank u" wil ik zeggen voor het ontmoeten van mensen van alle rangen, standen en contreien, het is een verrijking en een herinnering. Het geeft je een uiterst fijn gevoel om de ander even blij te maken. Een vriendelijke groet, een simpel gesprek, een luisterend oor aan iemand, een hospita die onaangekondigd mijn kleren droogt, een oude heer die ons spontaan aanspreekt en vraagt om voor hem te bidden. Ik zou nog meerdere feiten kunnen aanhalen van de 2398 afgelegde kilometers… Dankbaar ben ik ook omdat me niets vervelends is overkomen, dat ik tijdens de tocht gezond gebleven ben en dat ik veel moois van de natuur en de cultuur heb mogen bewonderen. De lichte val in Gouy is al vergeten en hoeft eigenlijk niet verder vermeld te worden. Dankbaar ook voor al die mensen die me een hart onder de riem gestoken hebben door in het gastenboek te schrijven en de vele SMS-kes.
Tijdens mijn fietstocht ben ik nooit echt in gevaar gekomen. Ik ben altijd heel voorzichtig geweest en dan nog moet je tijdens een dergelijke fietstocht geluk hebben. Ik heb honderden kilometers door ‘verlaten streken’ gefietst, waar geen of weinig verkeer was. Ik was blijkbaar steeds op het goede moment, op de goede plek, want buiten een lichte val en een ‘bijna’ aanrijding is er niets opzienbarends gebeurd. Alleen het weer zat niet mee en dat, ja dat maakte me soms heel chagrijnig…
Wat houd ik er nu aan over voor de rest van mijn leven? Sta ik open voor ontmoetingen 'onderweg' met medepelgrims en mensen naast de Camino? Ja, maar...ik 'zoek' ze niet geforceerd op, ik spreek ze aan indien het mij uitkomt en wil zeker geen blijvende contacten scheppen. Alleen een herinnering... Ik besef nu ook dat een dergelijke tocht niet altijd bewust beleefd wordt soms word je ook geleefd. Heb ik nu een sterker geloof in mezelf en anderen gekregen? Ja, maar… dan in de breedste betekenis van het woord. Geloven in de goedheid van de mens, tot het tegendeel bewezen is. Geloven in waar een wil is ook een weg is. Geloven in elkaar. Geloven in eigen kunnen… Is de wereld waarin we nu leven een wereld voor pelgrims? Zijn we niet reeds te ver 'verwereld'? Het aardse primeert, het individu wil alleen nog het beste voor zichzelf... Ben ik nu eigenlijk een pelgrim? Ja, maar...je vertrekt niet als pelgrim, 'onderweg' wordt je pelgrim…ook al is de realiteit nooit ver weg…
Tekst: Pedro Foto origineel: Mart vanden Berg Foto berwerkt door Pedro
* De doedelzakspeler tussen Lier en Duffel aan de Nete. Hij repeteerde daar om thuis geen overlast te bezorgen. Bij onze thuiskomst was Patrick er ook en speelde Schotse deuntjes... * Een medepelgrim, Jeroen uit Flevoland die we later nog een paar maal zouden ontmoeten. Jeroen houdt nu nog contact via e-mail... * Theo en Wil uit Leiden die ons in Deux Acren vervoegden en gans de dag met ons meefietsten. Vooral voor mij een steun bij de eerste hellingen... * Drie fietsende pelgrims, één uit Den Bosch en twee uit onbekend, die in Geraardsbergen bleven rondhangen. Wil en Theo kwamen we terug tegen op de camping als ook 'Mister Mistery' die we kenden uit de Gavers... * Berlancourt, vrouw met de schildersrol die ons geen onderdak kon berzorgen omwille dat ze de gastenkamer aan het schilderen was... * Ontmoeting van de dag was hier wel de zeven andere pelgrims in de eerste refuge, namelijk te Compiègne... Benny en Gree uit Drenthe, Herman, de twee dames uit ergens in Nederland die we eerder hadden gezien in Cambrai, 'Mister Mistery' werd hier bekend als René uit Nijmegen... * René uit Nijmegen fietste gans de dag met ons mee...hij wordt zowaar de vierde musketier alias George Clooney... * Bakkersvrouw te Vigny die ons trakteerde op verse koffie... * Oude man in Maintenon die na een gezellige babbel afscheid nam met de vraag "voulez-vous bien prié pour moi à Compostelle"... Wis met haar moeder Josepha op bezoek in Chartres... * Parijzenaar in Châteaudun die de 'graanschuur' wil cultiveren. Lange babbel met deze wel zeer extreme 'Homme de Paris"... * M et Mme Hubert et Annette Petit van de chambre d'hôte in Les Morines te Houssay. Samen met deze mensen een gezellige avond doorgebracht bij een 'table d'hôte'... * Tours, de jonge non waarmee ik in de Basiliek St. Martin een zeer emotioneel gesprek had over Maarten... * Gree en Benny, de hunnebedders uit Drenthe. De 'stille ruimte' in de 'Cathedrale St Pierre' te Poitiers waar een man en en vrouw bidden en wenen... * Mezelf... * Annie en Udo en dochter van de chambre d'hôte te Lezay... * De 1000 kilometer paal te Melle... * Een kapotte telefooncel te Médis... * Het meisje uit Mouscron die receptioniste is op de camping te Hourtin-Plage. Vorig jaar heeft zij de Camino gelopen vanaf de Pyreneeën en uiteraard wenst zij ons een 'buen camino'... * De patron van auberge "Le Chêne" die houdt van alles wat in hout wordt gemaakt. Is momenteel bezig een yacht te herstellen vaarklaar te maken tegen augustus. Heeft ook een collectie renfietsen van diverse oud-wielerkampioenen... * Gree en Benny onderweg en aan de refuge, helaas voor hen is er geen plaats meer. Oud vrouwtje per fiets in Commensacq die ons vertelde dat haar vriendin ook naar Compostela is, per bus weliswaar...Delphine, Esther en Eric, drie wandelende pelgrims die ook in de refuge bij Jacques en Jacqueline te gast waren... * Pelgrim Yves de Belleval uit Quebec Canada. De man die zich met yoga in slaap wiegde... M Michel, de verantwoordelijke van de refuge die vol overgave zijn job uitoefent... De patron van de bar, heeft ze niet allemaal op een rijtje maar kan wel goed koken... * Monik en Walter, onze gastvrouw en gastheer in Gamarthe. Ludo Docx de priester-activist die de belangen van de Basken verdedigt in de streek van St Palais... * René uit Nijmegen sluit opnieuw aan... De man met de hamer tijdens de beklimming van de Ibañeta... * Joop en Ria, de vrienden van Luus en Mart...René uit Nijmegen gaat solo verder... * Het punt waar we elkaar het diepst ontmoeten en elkaar nu pas leren kennen... * Geen ontmoeting, wel iets verloren, namelijk het noorden in Najéra waar we de andere kant opfietsten... * George Van Ham uit Scherpenheuvel in San Juan de Ortega, hij doet de Camino te voet van uit zijn woonplaats Scherpenheuvel... * Nep-pelgrims die de tocht doen per autobus... De meisjesgroep die een stuk van de Camino fietsen... * De ontroering in de kerk van Fromista... * Man uit Tilburg die in Sevilla is gestart en in Mansilla de las Mulas de Camino fietst in tegenovergestelde richting... Het koppel uit Heist o/d Berg (Van Gerwen) die per dag 100km fietsen... * De oude man die bij de bakkerskar vertelt dat hij ooit de Camino heeft gelopen, heel lang geleden... * Vriendelijke vrouw in een klein dorpje die spontaan een krant aanbiedt ter bescherming bij de afdaling... Een 84-jarige wandelaar uit Nederland die de Camino loopt... Cruz de Ferro en alle pelgrims die ontroert steentjes afleggen... * Een man van 130kg die 50km per dag fietst op weg naar Santiago... * De oma van de patron van de bar die met haar ziel het avondeten klaar maakt... * René uit Nijmegen die ons op het plein vóór de kathedraal in Santiago stond op te wachten...
12 juni, terug naar huis. De fietsen zijn reeds afgeleverd bij firma Soetens uit Vessem en worden binnen de 14 dagen thuis afgeleverd. (3 dagen later was mijn KOGA-Randonneurke terug thuis...)
9.15 uur: per bus naar de luchthaven van Santiago de Compostela. 11.00 uur: vlucht met Ryanair naar Madrid 12.05 uur: aankomst in Madrid 15.20 uur: vlucht van Madrid naar Charleroi (Brussel-Zuid) 17.35 uur: aankomst in Charleroi Schoonbroer Stef staat ons op te wachten. 20.00 uur: thuis
Verrassende ontvangst, georganiseerd door Lewiske. Darleen (LCH-patiënte) was er ook, samen met haar mama en papa. Walter en Blanca (peters van het LCH-project Provincie Antwerpen), alle fietsvrienden, collega's van Lewiske, familie en buren. En de eerste ontmoeting op onze Camino, Patrick de doedelzakspeler speelde een Schots deuntje voor ons. Een ontvangst dat we nooit vergeten...
Bedankt Lewiske dat ik dit heb mogen meemaken. Het besef dat jij in Gierle achterbleef was soms zwaar om dragen en anderzijds een stimulans om door te gaan omdat jij het wilde. Shakespeare zei ooit: " zij houdt van mij om de gevaren die ik heb doorstaan..."
Voor jou Darleen, nog zo jong en reeds moeten lijden, getroffen door LCH! Ik heb afgezien op mijn tocht, maar dit kan nooit zo erg zijn zoals uw 'afzien'. Je te ontmoeten bij mijn thuiskomst was een teken dat het beter ging met jou. Doorzetten lieve Darleen, we komen er wel..!
De steentjes die meegegeven zijn liggen op de grote steenhoop van het 'Cruz de Ferro' in het majestueuze landschap dat de 'Maragatería noemt. Moge de kracht van de wind en de natuur hun werk doen opdat de lasten worden weggeblazen...
Bedankt Margo en Bart voor de dagelijkse verslaggeving tijdens mijn Camino... En nu het verhaal over de gefietste 'Camino de Pedro'..?
11 Juni, Santiago 9.30 uur. De laatste dag, morgen terug naar huis. Het weer: betrokken, droog en later vanaf de middag volop zon!!! Te veel straatdrukte om uit te slapen, om half acht uit bed en de slaap uit de ogen spoelen en mijn pelgrimsbaard van de laatste dagen afdoen, ik wil netjes zijn om Santiago stad te bezoeken.
Boven: de oude kathedraal Rechts: levend standbeeld van een pelgrim
Een dag cultuur in de oude Santiagostad wenkt. Het verlangen om thuis te zijn wordt groter. Lewiske heeft 6 weken alleen gezeten, zonder hare Pedro, zij verdiend het om geeerd te worden want ook Lewiske heeft een lange 'Camino' gedaan. René uit Nijmegen vertrekt rond de middag terug per fiets via El Ruta Norte richting Nederland. Succes René...
Het vertrek van René uit Nijmegen
In de kathedraal is er nu veel minder 'vreemd' volk dan gisteren tijdens de mis. We ontsteken nog enkele kaarsjes als bedanking dat alles zo goed als vlekkeloos is verlopen. Houden nog even een stiltemoment in de immense kathedraal dat dit bouwwerk is. 'De Morendoder', zoals Jacobus staat afgebeeld gaf me het beeld van iemand die heel zijn gramschap in die ene dodelijke zwaardslag steekt. Het afrekenen met het verleden allicht. De dag was snel voorbij wellicht omdat het zonnig is geweest en ik een heel ander beeld kreeg van Santiago. De pelgrimsstad met terrasjes, de muzikanten, de overvolle kleine smalle straatjes, de lachende toeristen. Maar vooral de blij lachende aankomende pelgrims die spontaan hun verhaal doen alsof ik hen reeds langer ken of eerder heb ontmoet. Dit was nu wel een pelgrimsdag om niet snel te vergeten en vooral om 6 weken wroeten positief te verwerken. Muziek op het plein en het gevoel van gemis aan het lijfelijk gezelschap van Lewiske. Het is mooi en minder mooi geweest. Ik heb geleerd uit deze ervaring. Morgen huiswaarts...oost west, thuis best..!
9 juni, vermoedelijk de laatste fietsdag van Melide tot Santiago. Het weer is slecht, wat denk je dat het de laatste week gedaan heeft...ja juist, regenen...en veel wind.
"Santiago", we zijn er... Zicht op een Santiago in de mist... Verwelkoming door René uit Nijmegen... DE Kathedraal...van Santiago
" We besluiten dan toch om vandaag door te fietsen tot Santiago. 67km, dat moet kunnen. Bij de start is het droog en de sfeer is goed bij de start. Al snel zijn we in Arzúa waar we een tas koffie drinken. Verder naar Touro, door en langs de eucalyptusbossen en langs de Gallische Horreos. Mooie natuur tot dus ver! Na ons middagmaal in Touro wordt het weer veel slechter. Regen, veel regen en wind. Dat dit type weer niet mijn ding is weten we al langer. Voor mij mag het nu gedaan zijn. Het wordt echt ploeteren, berg op en af. Ik kan niet verder genieten van de natuur en omgeving. Eén ding speelt er in mijn hoofd, Santiago halen! Mart en Luus bekijken dit anders en zeggen dat dit alles bij 'de Camino' hoort!? Rotweer is het en niks anders. Het klimmen wordt nog moeilijker dan het al is voor mij. Eindelijk bereiken we in een uithoek van Santiago het bord "Santiago"... Voor Luus en Mart een feest, voor mij een doodgewoon naambord met "Santiago" op! Foto's worden genomen, ik ben zeiknat tot op het blote vel! We klimmen verder naar het centrum van de oude stad, zelfs te voet tot het centrum. Naar de kathedraal fietsen en stappen is een must voor een pelgrim zeggen Luus en Mart. Een bijna verlaten plein voor de kathedraal is ons deel, gelukkig is René uit Nijmegen er om ons te verwelkomen...een blauwe lichtstraal op het door het slechte weer sombere plein... Verder is er bij mij geen euforie, wel een voldoening zonder meer dat ik het gehaald heb... hola Santiago!
Het beleven van de aankomst kwam pas 2 dagen later, bij zonnig weer en dat deed deugd...je komt bekende pelgrims tegen. De jongens uit Hapert en Luyksgestel, de Italianen, de mountainbikende Spanjaarden. Tussen de vele wandelaars herken ik bekende gezichten van onderweg, alleen zien ze er wat afgepeigerd uit maar blij en tevens ontroerd... " 'De Camino' wordt door ieder op zijn eigen manier beleefd...
Foto's: Pedro
7 juni, fietsen van Puente Pedrafita tot Paradela over een afstand van 62km. Ontbijt om 7.15 uur en gestart om 8.15 uur. Het weer: fris tot koud, 4 - 12°C, regen.
Links: Standbeeld San Roque Boven: de top van de Alto do Poio
" De O Cebreiro, Alto San Roque en Alto do Poio wenken. Fysiek zwaar en de laatste spreekwoordelijke loodjes wegen inderdaad zwaar. We vertrokken net voor de top van de O Cebreiro en dat was later gezien niet echt goed. De dag aanvangen met een zware klim is alleen weggelegd voor èchte fietsers, beroepsfietsers, zeg maar renners en dan nog. Klimmen in de regen en mist. Klimmen in een temperatuur van amper 4°C... Lijden, zuchten, hoesten, duwen op de trappers, trekken aan het stuur. Moeizaam bereik ik de top, ik ben een hele beklimming lang met mezelf in strijd geweest. Toch was het opnieuw een overwinning op mezelf. Na de O Cebreiro volgt nog de Alto San Roque waar ik de steentjes van mijn zoon Steve afleg en na enkele moeilijke en steile kilometers later bereik ik ook de top van de Alto do Poio! De Spaanse cols zitten er op, niet dat het nu gemakklijker wordt, neen dat niet. Het blijft klimmen en dalen tot in Santiago, dat weet ik op te maken uit de woorden van Mart en Luus. Nu is het dalen, dalen in erbarmelijke weersomstandigheden, slechter kan niet. Regen en wind, remmen meer dan half dicht geknepen en soms vol open gelaten in de afdaling en dan amper 13km/u halen wegens de enorme wind! In Triacastela proberen we in een plaatselijke bar op temperatuur te komen. Een half uur later fietsen we richting Portomarin. Dat halen we niet, in Paradela stoppen we voor de overnachting, verkleumd van de kou, de vingers blauw en de ogen gezwollen...we gaan slapen bij Señor Manuel...en het eten wordt met liefde bereid door de oma..."
Fietsen van Molinaseca richting de Spaanse reuzen van O Cebreiro. het weer is niet met ons mee, het is zwaar bewolkt, regenachtig en later regen en max 10°C.
" Vandaag dus nog een paar reuzen op het fietsmenu. Het moet op weg naar Santiago, het zij zo. Regen is m'n ding niet en dat speelt in m'n hoofd tijdens deze zeer zware rit. De stop in Villafranca del Bierzo geeft een weinig beterschap. Middageten (Tortilla con jámon y queso), stempel ophalen en dan verder voor het echte werk. Al vlug begint het feller te regenen en wordt ook nog kouder. De benen blokkeren en het hoofd wil niet verder en voor het eerst wil ik naar huis, nu direct als 't kan. Ik doe zelfs geen moeite om het Tempo van Luus te volgen en ik wil alleen zijn. Alleen met mijn miserie dat het klimmen is ! Ik heb alleen zoete koek om de energie op peil te houden. De natuur gaat aan mij voorbij, het regent te fel en heb een rotdag! Ik fiets door de dorpjes zonder ze maar één blik te gunnen, ik kijk door een beregende bril. Het wordt stilaan een lijdensweg. Mart en Luus zitten al ver voorop. Op 1100m hoogte, in Puerte Pedrafita do Cebreiro wachten ze me op. We geven er de brui aan en zoeken onderdak in een plaatselijk hostal. Een afzetter die 25€ vraagt voor een kamer die slechts 10€ waard is. Het bijzonderste is dat ik een bed heb en even alleen kan zijn. Hopen dat het morgen beter weer is. Nog even doorbijten zegt Wiske me aan de telefoon. Gaan we doen... Morgen bij de beklimmingen van de drie toppers...O Cebreiro, Alto San Roque en Alto do Poio..."
In de refugio van Astorga had ik geen al te beste nacht. Rugpijn bij het opstaan, dat ziet er niet goed uit voor een toekomstige zware dag. Het is fris, de zon doet haar best maar warmer dan 15°C wordt het niet, nee het zal later op de dag nog kouder en vochtiger worden. 29 km lange klim en het wordt vlug duidelijk dat we door een andere omgeving fietsen. Hier fietsend door de bergen leef je in een andere tijd. Kleine vriendelijke dorpjes en dito inwoners. Bij één van hen houden we een korte stop waar ik van Luus een 'Camino-hangertje' krijg als aanmoediging. De vrouw des huizes wil met mij op de foto...
Pedro met señora de casa
Nu wordt het menens, verder klimmen en het wordt kouder en mistiger. Het bonst in mijn hoofd, de zenuwen gieren door de keel. Ik hou even halt en neem diep adem en pomp mijn longen vol. Het echte werk begint, klimwerk. Bij het passeren van Foncebadon zie ik geen bar of restaurant, alleen geiten en ezels en een weg die omhoog gaat. Het wordt alsmaar kouder en kouder. De wind is scherp en krachtig en we gaan verder met de klim, de weg is nog lang, heel lang tot de top op 1500m. Het laatste stuk is echt van die aard om mijn adem en benen af te snijden. Ik denk aan de steentjes die ik bij me heb en zet door.
De steentjes zijn ter bestemming...
Mart zal er al zijn. Luus zie ik voor me uit fietsen en dat geeft me moed. Het kruis wil ik halen, steentjes afleggen dat is eigenlijk wel een doel op zich. Mart en Luus vertelden me later dat de laatste kilometer aan 14% klimmen was... Triomf dat ik het haalde, gelukkig was ik, vooral voor zij die de steentjes in mijn handen hadden gegeven...
Het nog deels door laat-Romeinse muren omgeven Astorga is een oude bisschopsstad, fraai gelegen op een uitloper van het Manzanal gebergte en werd reeds door Plinius 'urba magnifica' (prachtige stad) genoemd; zij had in de 9de eeuw haar bloeitijd als bedevaartplaats van de Jacobsweg.
Plaza Mayor
Casa Consistorial - stadhuis van Astorga
Op de door arcaden omgeven Plaza Mayor staat het Casa Consistorial (stadhuis) uit de 17de eeuw, met Maragatosklok en het Palacio Episcopal (bisschoppelijk paleis), in 1893 door Antonio Gaudi in zgn. gotische stijl gebouwd; binnenin een museum met schilderijen uit de 14de/17de eeuw en documenten van de bedevaart naar Santiago en Maragatosklederdraoht.
4 juni, we fietsen van Manzilla de las Mulas naar Astorga, 78km. Het weer: bewolkt met af en toe zon 20°C. Voor morgen voorspelt men regen. Vandaag is mijn fietsvriend 'Bob' jarig en Wis ontvangt haar collega's van 't werk.
Mansilla de las Mulas
We fietsen vandaag richting Astorga. Het geeft mij de indruk dat dit deel van Spanje arm is, echt arm. Zie je zo wat aan alles wat je passeert; huizen, wegen, de verzorging (geen dus) van de dorpen, de mensen zelf. Ook geen echte bron van inkomen. Alleen een stukje wijnbouw, beetje graan, maïs, hop, bieten en schrale aardappelen. Rond León bemerk je een weinig industrie, verder een doodse en arme streek. In een klein winkeltje ergens in een klein dorpje vertelt de vrouw dat er gisteren een Italiaanse pelgrim is overleden. Ingeslapen op de Camino als het ware. Schokkend en wereldnieuws aldaar voor de plaatselijke bevolking. De ooievaars, want we fietsen steeds door de streek waar de ooievaars huizen, broeden en kweken, brengen 'nieuw' leven...
Dorpje, oude bewouwing...
Overal ooievaars die 'nieuw' leven brengen.
Hospital de Orbigo heeft een gigantische oude brug met zoveel bogen dat ik ze niet kan tellen van op de plaats waar ik sta. De foto zal evenmin uitsluitsel brengen. In de weekends draaien ze daar de tijd terug en houden er middeleeuwse ridder- en steekspelen. We nuttigen in Hospital de Orbigo ook ons warm middagmaal, een pelgrimsmenu voor 9,00 euro. Het stelt echter niet veel voor, buiten de soep is het niet veel soeps. De ijscreem in plastiek potje kan amper de kwaliteit optillen.
De brug over de Órbigo
Astorga, historisch marktplein
Onderweg denk ik vaak aan de camino die we in 'La Douce France' fietsten. Mr et Mme Petit flitsen door mijn gedachten als ik een oude(?) vrouw met de blote handen bezig zie om kuiltjes te graven om haar patatas van water te voorzien... De vlakke rit biedt me echt de mogelijkheid om de voorbije 5 weken op een rijtje te zetten en de 'fait divers' af te wegen. Vanaf morgen wordt het opnieuw zwoegen, afzien voor mij. Het zware lichaam zal weer protesteren, alhoewel ik me redelijk goed voel.
Morgen, het afleggen van de steentjes, dat eigenlijk voor mij een doel op zich is, geheel apart van de Camino zelf!... Ik geloof dat ik de mensen wie een steentje hebben meegegeven hier echt mee kan helpen. Ik leg in hun plaats de zware last, die ze dragen, af. Ikzelf heb geen steentje maar wil verder - en dit asap - doorgaan tot Santiago. Wetende dat Lewiske thuis op mij wacht en me nodig heeft. De Camino uitfietsen is voor mij een prestatie en het lijden en afzien onderweg hoort bij deze tocht, niet meer en niet minder!...
"Eén van de weinige warme dagen op onze Camino. We fietsten vandaag door 'lege dorpjes', we zagen ooievaars op de kerktorens. De 'omweg' (asfaltbaan in plaats van de grindweg) geeft een desolate indruk nu de autobaan parallel loopt met de N120. Hostals, bars, winkeltjes en benzinestations sluiten hier hun deuren, jonge inwoners verhuizen naar de stad... We blijven richting Sahagun fietsen maar besluiten om 20 km eerder te stoppen. Het is te warm zeggen mijn fietsgezellen en de 'zware dagen' moeten nog komen. De 'reuzen' laten zich reeds zien in de verte, reuzen met besneeuwde toppen, dat beloofd...We vonden onderdak in een dorp met de mooie naam 'Calzadilla de la Cueza' in hostal 'Camino Real', niet goedkoop maar ik denk dat ik het verdiend heb. Na een deugddoende douche en telefoontje met het thuisfront op het terras gezeten met een cerveza 'Mahou'. Als enige Belg gezeten tussen Fransen, Duitsers en Japanners en wachten op mijn Hollandse fietsvrienden, kan het nog internationaler? Jawel, er komen nog Engelsen bij... En de hond des huizes die krabt zijn vlooien weg...en schapen vluchten in hun stal..."
La Rioja is een van de 17 autonome regio's van Spanje. De regio ligt in het noorden van het land en grenst aan Baskenland, Navarra, Aragón en Castilië en León. De hoofdstad van La Rioja is Logroño, een stad met ongeveer 145.000 inwoners. La Rioja is een van de belangrijkste wijnstreken van Europa. De Ebro en de Rio Oja(waaraan de streek zijn naam dankt) stromen door deze regio.
Het grondgebied van La Rioja (voorheen bekend als de provincie Logroño) was vanaf de 10e eeuw n. Chr. een twistpunt tussen de koningen van Navarra en die van Castilië. In 1173 werd de regio geannexeerd door Castilië.
La Rioja werd in 1982 een autonome regio bij de herindeling van Spanje na de Franco-dictatuur, en dit vanwege de economische verschillen met de omliggende regio's.
De Rioja-wijn komt uit deze regio. Rioja was het eerste Spaanse wijngebied dat in 1925 de D.O.-status kreeg. In 1991 werd de D.O. gepromoveerd naar D.O.Ca (Denominación de Origen Calificada, ofwel Gekwalificeerde Herkomstbenaming), een hogere categorie die gereserveerd is voor wijnen die gedurende een langere periode een bewezen consistentie en kwaliteit hebben laten zien. (Lees meer...)
Twijfelmomenten zijn er zeker geweest...zes weken onderweg...uit het dagboek...
* De eerste hellingen zijn zwaar, kan ik dat wel uithouden met die pijnlijke knie? * De klim over de Col de Ibañeta in de regen en de mist, twijfel om er te geraken op 5 km van de top, 1 km later wordt het plots beter met de benen... * Kaarsen aansteken in kerk, kathedraal of kapel, bidden in stilte...het geloof in dit ritueel wordt plots heel vaag als Lewiske me meldt dat Maarten opnieuw opgenomen is in het ziekenhuis... * De kracht van de Camino zal voor meerdere 'pelgrims' een te blijven zoektocht zijn... * Het slapen tussen de vele pelgrims (overnachten in een refugio of albergue) geeft me geen echt pelgrimgevoel... * Een hostal in Castrojeriz blijkt op 1 habitacion na volzet te zijn met Duitsers die +/- 1 km per dag pelgrimeren! Pelgrims? * Na het afleggen van de steentjes aan de Cruz de Ferro wil ik zo snel mogelijk doorfietsen naar Santiago...nog 300 zware kilometer... * De regen is mijn ding niet en ik word sjagrijnig zoals Luus het zei...de benen blokkeren, het hoofd wil niet verder en voor het eerst wil ik naar huis...nu direct als 't kan... * Het mooie van de natuur gaat aan mij voorbij, het regent te fel en ik heb echt een rotdag! * De laatste rit...regen en wind, voor mij mag het nu gedaan zijn...Mart en Luus vertellen mij dat dit weer bij de Camino hoort!? Rotweer bij een Camino, ja dag Jacobus... * ...uiteindelijk bereiken we in een uithoek van Santiago het naambord! Voor L & M een feest, voor mij een doodgewoon naambord met "Santiago" op! Door en door nat tot op het blote vel...we hebben het gehaald en de twijfels verdwijnen en maken plaats voor een goed gevoel dat weliswaar 2 dagen later komt als de zon schijnt...
Logroño is een behoorlijk grote stad met gezellige winkelstraten, die bekend staat om haar ooievaars. Logroño ligt precies op een kruispunt van hoofdwegen. Logroño is een levendige, maar minder interessante stad met 115.500 inwoners van wie er velen betrokken zijn bij de handel in de wijnen van de Rioja die hier worden aangevoerd. Logroño is de hoofdstad van de provincie Rioja en wie in de herfst komt, kan er de wijnfeesten meemaken.
Het silhouet van de stad wordt beheerst door de barokke torens van de kathedraal en de spitse vieringtoren van de Santa Maria. Boven de hoofdingang van de plaatselijke Sint Jacobuskerk staat een oorlogszuchtige Santiago meer dan levensgroot afgebeeld als ‘Matamoros’ oftewel Morendoder. Zijn paard vertrapt een groot aantal Morenschedels. Volgens de legende zou Jacobus in de slag bij Clavijo persoonlijk de christelijke legers hebben aangevoerd en de overwinning bezorgd.
De kathedraal, bekend als Santa Maria la Redonda, is 15de eeuws en kreeg in 1742 de onvermijdelijke aanpassing aan de barokstijl te verduren. Het exterieur is van weinig belang; binnen zijn alleen de koorstoelen uit de 16e eeuw en enkele kapellen het bekijken waard. De Iglesia de Santa Maria del Palacio was oorspronkelijk de residentie van Alfonso VII en werd in de 12de eeuw door de Orde van het Heilige Graf tot kerk omgebouwd; korte tijd later volgde de uitbreiding met de opvallende, piramidevormige vieringtoren. Interessant is alleen het altaarstuk van Aernout van Brussel in de Capilla Mayor. De Iglesia de San Bartolomé, tussen beide genoemde kerken in gelegen, heeft nog een door de school van Navarra beïnvloed gotisch portaal met beeldhouwwerk dat ons het leven van de schutspatroon laat zien.
Op de route naar Santiago de Compostela ligt in Murazabal de kerk van Santa Maria de Eunate.
Eenvoudig, origineel en mysterieus staat de kerk te schitteren in een open landschap. Het achthoekige grondvlak en de kloostergang die erom heen loopt, maken de kerk anders dan iedere andere Romaanse tempel. Het niet verklaarde mysterie van haar oorsprong en het indrukwekkende interieur wekken de belangstelling op voor deze tempel, die vroeger hospitium voor pelgrims, grafkapel, baken en wegwijzer voor wandelaars, een Christelijke cultusplaats en een aards heiligdom voor zoekers naar esoterische krachten was.
De kerk is in 1170 gebouwd, maar haar oorsprong is niet duidelijk: sommige geschiedkundigen denken dat zij misschien het werk was van de tempeliers en het hospitium van de Orde van Sint-Jan, terwijl de volkstraditie de bouw toeschrijft aan een koningin of dame wier graf onder de stenen ligt, en dat de kerk daarom dienst deed als grafkapel. De ontdekking van graven tussen de zuilen en de kloostergang en de overblijfselen van een graf aan de voet van de toegangsdeur, waaronder een pelgrimsschelp is aangetroffen, bevestigen dat het een kerk was waar pelgrims werden begraven.
Het bouwwerk met zijn achthoekige grondvlak is, net als het Heilige Graf te Jeruzalem en andere twee bouwwerken van de Camino de Santiago, omringd door een fraaie galerij met 33 bogen, met versierde kapitelen. De harmonie van het achthoekige grondvlak wordt doorbroken door de vijfhoekige abside en een vierkant torentje dat tegen de epistelzijde is aangebouwd. Op de buitenmuren worden ramen met open constructies en blinde ramen afgewisseld met twee toegangsdeuren. De deuren aan de noordzijde, aan de kant waarlangs de Jakobsweg loopt, zijn rijk versierd, terwijl de andere, die naar het westen uitkijken, eenvoudiger zijn.
26 mei 9.00 uur. Start in Gamarhte met uitgeruste benen en hoofd, althans dat zou moeten na een rustdag. Het verloopt al vlug anders dan verwacht. De aanloop naar Saint Jean Pied de Port is al best zeer lastig en in het stadje zelf wordt er uitgebreid halt gehouden om boodschappen te doen en koffie te drinken. De benen worden opnieuw zwaar en het werk is nog niet eens begonnen. Het is daarenboven koud en bewolkt, het ziet er naar uit dat het ieder ogenblik zal regenen. In Arnéguy begint de eigenlijke klim, aanvankelijk niet steil tot Valcarlos.
Daar begint het serieuse klimwerk en het begint ook te regenen en ik laat de anderen gaan. Ik dring niet aan om hun tempo te volgen. Ik besef nu al dat mijn eerste col op de Camino een lijdensweg zal worden. Tijdens het klimmen kan ik zelfs niet genieten van de omgeving, het regent onophoudelijk en hoe hoger ik klim hoe meer mist er hangt. Enkele malen zet ik voet aan grond om de druk van de benen te halen en te drinken. Waar ben ik mee bezig flitst het door mijn hoofd. Ik denk dan aan mijn belofte om de steentjes naar Cruz de Ferro te brengen en dat is nog een heel eind. Doorbijten dus en terug de fiets op en stoempen en trekken. Het gaat echt heel moeizaam en als dan nog het verkeer even toeneemt is de pret er helemaal af als er al pret aan te beleven was... Het kleinste verzet wordt aangesproken en ik kan alleen maar hopen dat ik het rond blijf trappen. Vrij rustig klim ik verder onder het motto van 'traag, trager, traagst', wie had me dit weer voorgezegd... Ik neem in volle mist en regen de ene bocht na de andere en het stijgingspercentage gaat ook de hoogte in. Maar ik voel zo iets van binnen dat ik het zal halen en dat stemt me blij. Plots duikt in de mist de naamplaat van "Ibañeta 1057m" op. Een kleine korte 'yes' gaat over mijn lippen en dankbaar maak ik een kruisteken. Foto nemen van de kapel en de top en daarna zo vlug mogelijk naar de slaapgelegenheid die Mart en Luus ondertussen reeds hebben vastgelegd. Het was een zware dag, mentaal en fysiek, maar de eerste 'grote hindernis' werd genomen...
"Madamme s'il-vous-plait, connaissez-vous les Belges"? We moesten in dit kleine dorpje aan de voet van de Pyreneeën de weg vragen naar Monik en Walter, het Vlaamse koppel dat hier al enkele jaren woont.
Correctie: We wonen hier nog geen jaar ! Pas op 26 juni vieren we ons 1 jaar Baskenland! Op 25 juni 2008 zijn we in Edegem vertrokken en de dag erna zijn we in Gamarthe aangekomen. (Dixit Monik)
Monik en Walter verwelkomen ons zeer hartelijk, hun beide hondjes, Kara en Kwispel voelen zich in hun nopjes met het bezoek. Inkwartieren, douchen en onze vuile was (laten) doen. 's Avonds een lekkere maaltijd, blog verzorgen en tevreden naar bed, oh ja, morgen een rustdag...
Na het ontbijt nog een keer het blog aangepast. Met Walter en Monik een bezoek brengen aan Saint Jean-Pied-de-Port lijkt me een zeer leuk idee. Ook René uit Nijmegen opnieuw ontmoet daar in StJPdP. Hij zal ons morgen vergezellen over de Col de Ibañeta. We weten nu ook waar we de Jacobusstempel kunnen ophalen in St JPdP. Het stadje is zeer toeristisch en ik krijg de indruk dat er tal van 'nep-pelgrims' rondlopen. Wie ben ik echter om dit te zeggen? Wat ben ik in de ogen van de naderen?...
We hebben ook even het in aanbouw zijnde huis van Monik en Walter gaan bekijken. In de namiddag komt Ludo Docx op bezoek, priester-activist en vechter voor de Basken in de streek. (zie ook vorig log). Chris en Sooi komen ook op bezoek en nemen onze overbodige ballast mee naar huis! Het wordt echt gezellig wanneer iedereen aan tafel geniet van de maaltijd van Monik, incluus het kaasdessert en de wijn.
Chris en Sooi nemen de tenten mee, ballast minder dus. Met een opgedragen dikke knuffel (van Lewiske aan mij) neem ik afscheid van Chris en Sooi. Dagboek inschrijven, verder nog enkele gezellige uurtjes samen met Monik en Walter. Morgen wacht een zware dag en hopelijk is het weer opnieuw zonnig. Radio Lichtaart hebben we live vanuit de huiskamer gedaan, een toffe babbel met Gust en iedereen in Lichtaart en omstreken weet nu dat er Vlamingen woningen in Gamarthe. Gamarthe, waar ligt dat ergens?...
Onze Heer heeft rare en goede kostgangers op z'n wereld lopen...
We ontmoetten op 25 mei Ludo Docx, priester-activist en diensdoende pelgrimsontvanger in de Frans-Baskische landsgemeente Saint Palais (Donapaleu). Ludo was te gast bij het Vlaamse gezin Walter en Monik te Gamarthe, waar wij ook waren uitgenodigd om te overnachten en een dagje rust te nemen. Ludo verdedigd al 19 jaar de belangen van de pelgrims en ook de belangen van de Basken in de streek. Ludo is een gezellige wat (te) rechtsgezinde man. Een man met levenswijsheid, een man die weet wat doorzetten betekent. Ludo wordt door zijn soms (te) krasse uitspraken niet altijd even geliefd en graag gezien. Ludo is een Belg, pardon, een Vlaming in Baskenland...Ludo is een toffe man, afkomstig uit Berlaar-Heikant een Vlaming in hart en nieren. Ludo is een man waarvan men veel kan leren...Une nouvelle histoire belge à Donapaleu...
Uit "Tribune des Lecteurs", Berriak samedi 16 mei 2009 "Nos amis belges accueillent les pèlerins" était le titre d'un article en première page du journal de Saint-Palais dus vendredi 24 avril dernier...
Uit het dagboek van Pedro...22 mei. Door de Landes fietsen is niet alleen lichamelijk maar vooral psychisch zwaar, volle en halfvolle glazen... Ik denk na over hetgeen reeds is gepasseerd. Ik denk na over hetgeen wat verleden noemt. Ik denk na over hetgeen wat komen moet en dat, ja dat baart me zorgen. Het halfvolle glas geeft me waanideeën... Ik zie ineens reusachtige bergen voor mijn ogen verschijnen. Bergen met grijpgrage handen die me afduwen, terug naar beneden en handen die me weigeren omhoog te trekken...Het volle glas geeft eindelijk zon, rugwind en 25°C aan temperatuur...
Realiteit is dat ik fiets over lange rechte vlakke wegen. Langs metershoge kaarsrechte dennenbomen. Het lange oneindig lijkend recht stuk waar ik momenteel door fiets heeft geleden onder de zware voorjaarsstorm zeg maar orkaan. Afgeknakte bomen, omgewaaide electriciteitspalen, afgerukte daken, kortom een triestig aanzicht op de oh zo serene Les Landes.
Toch is niet alles recht en vlak in Les Landes, er zijn ook riviertjes waar de wegen naar toelopen en terug van weg lopen via een serieuse helling...Moustey wijst me er op dat ik nog een goeie 1000km voor de boeg heb. Les Haut Landais in Moustey is een stopplaats voor een verfrissing, deze auberge wordt uitgebaad door een Nederlands echtpaar. Ik ben er niet alleen, meerdere pelgrims hebben weet van deze plek...
's Avonds wordt er gestopt in Labouheyre en slapen doe ik in de refugio van Jacques en Jacqueline, toepasselijke namen voor het runnen van een refuge voor pelgrims op weg naar Santiago...Luus, Mart, Esther, Eric en de mooie Delphine zijn mijn compagnons...
Remember de ontmoeting in Commensacq met een oude vrouw die me vertelde dat haar vriendin ook op pad is naar Santiago de Compostela...per autobus weliswaar. Zo heeft iedereen zijn eigen manier om de 'Camino' te ondergaan...
18 mei: Lezay - St Jean d'Angély, 72km Ontbijt: 08.00 uur Start: 09.00 uur Het weer: Zonnig met bewolking, later overwegend bewolkt, temperatuur: 15-20°C "Het wordt opnieuw veel klimmen. Vandaag hellingen van 6% à 7% en meer. Afzien op de fiets. Afzien om te pelgrimeren, lijden is een boetedoening...
We overschrijden de 1000km ter hoogte van Melle (ja, in Frankrijk is ook een Melle en waarschijnlijk ook 'de man van Melle'). Op en af, fietsen langs hoge hagen en toch niet geheel uit de wind zittend. Door het Fôret d'Aulnay waar we ons bij één van de vele carrefours van weg vergissen en zo uitkomen in een onooglijk klein dorpje, Gâtebourse genaamd. In het bushokje (lievelingsplek van Luus en Mart om een eetstop te houden) aldaar is het tijd voor de broodmaaltijd. Stokbrood met kaas en soep. Verder naar Aulnay. De benen zijn redelijk, nog steeds na de zware hellingen...reeds 40km afgelegd. Door de rustdag van gisteren is de moreel opnieuw goed. In Aulnay bezoek gebracht aan eglise St. Pierre. Een stiltemoment gehouden.
We fietsen door vele kleine dorpjes en gehuchten waar de tijd is blijven stil staan. Ik waande me soms enkele eeuwen terug...zoals ik me die tijd voorstel uiteraard. Met nog enkele heftige klimmetjes bereiken we St. Jean d'Angély. Op de markplaats ontmoeten we opnieuw Benny en Gre uit Drenthe. Na wat inkopen gedaan te hebben zoeken we de camping op (via een grote omweg).
Tent opzetten, douchen en eten. Broodje met kaas en twee amandelkoeken. Om 18.30 uur radio Lichtaart opgebeld, live gesprek met Gust. Luus heeft ook haar stem laten horen in de Kempen rond Lichtaart. Van uit de telefooncel nog naar Wis gebeld en dan slapen en morgen vroeg uit de slaapzak om het campingritueel uit te voeren...en verder op weg naar de Atlantische kuststreek... Totaal aantal kilometer gefietst tot op heden: 1054km"
We verbleven in Tours, een verplichte halte voor een pelgrim...
13-14 mei... Een pelgrim op weg naar Santiago de Compostela maakt een stop in Tours, vooral een bezoek aan de basiliek Saint Martin kan en mag niet ontbreken... Tours is de hoofdstad van het departement Indre-et-Loire, regio Centre de la Loire, aan de Loire en de Cher.
Tours was in de Gallische tijd de hoofdplaats van het volk van de Turones. Sinds de 3de eeuw was het de residentie van bisschoppen, van wie de bekendste H. Martinus (in 371 tot bisschop gekozen) was. De stad vormde gedurende de middeleeuwen een van de voornaamste middelpunten van cultuur. In 1154 werd Tours met het omliggende land, Touraine, deel van het graafschap Anjou onder het Huis Plantagenet, dat ook in Engeland regeerde; in 1205 werd het aan de Franse Kroon getrokken. Het hedendaagse Tours is een belangrijk regionaal centrum en er is belangrijk toerisme. De stad is zetel van een rooms-katholiek aartsbisschop en herbergt een universiteit, een conservatorium, een studiecentrum betreffende de renaissance, een academie voor schone kunsten en tal van andere culturele instellingen.
Links, de basiliek St. Martin Rechts, de toegangspoort voor de Pelgrims
Het beroemdste bedevaartsoord van Frankrijk is het graf van de heilige Martin of Martinus, de apostel van de Galliërs. Als zoon van een Romeinse volkstribuun, volksleider, in 316/17 geboren in Sabria/Pannonia en in Pavia opgevoed, trad Martin op 15-jarige leeftijd in het Romeinse leger. In deze tijd vond de beroemde manteldeling van Martin plaats voor de toren van Amiens. Na het doopsel te hebben ontvangen op 18 jarige leeftijd was hij leerling van de heilige Hilarius van Poitiers. Na enkele jaren van kluizenaarschap op het eiland Gallinaria bij Genua stichtte hij in 361 het eerste klooster op Gallische grond en in heel Europa in Ligugé bij Poïtiers. In 371 werd hij door het volk gekozen tot bisschop en hij stichtte in 375 het klooster Marmoutiers. Hij stierf op 8 november 397 tijdens een zielzorgreis in Candes bij Tours.
Als eerste niet-martelaar verwierf Martin al snel na zijn dood algemene verering, die ook tot uitdrukking kwam in de pelgrimsreizen naar zijn graf. Ter ere van de overleden bisschop werd in circa 470 een basiliek gebouwd, waarin zijn stoffelijke resten werden bijgezet. In totaal vijf pausen maar ook Karel Martel (675-714) en Karel de Grote (768-814) namen deel aan de beroemdste bedevaart van de Middeleeuwen.
12 mei...op weg naar Tours... We noemden ze steevast "meneer en madam Petit", is trouwens ook hun familienaam, als we het hadden over die ene chambre d'hôte bij Villiersfaulx. Heel het verdere verloop van onze trip naar Compostela werden beide inwoners van Thoré aan Les Morines aangehaald als het voorbeeld van vriendelijk ontvangst...
In Villiersfaulx zelf was geen slaapgelegenheid te vinden. Gevraagd aan twee heren aan het plaatselijk schooltje en deze beide toffe begroeters stuurden ons 2 km terug naar Thoré, daar was wel een chambre d'hôte. Inderdaad in Thoré-Houssay vonden we voor die dag een onderkomen. De vier musketiers, René uit Nijmegen was de vierde pelgrim, werden eerst wat twijfelend aanschouwd, maar vlug werden we onthaald zoals het nog niet eerder was gebeurd.
Net van de fiets gestapt stond de karaf wijn al op de tuintafel. Vijf minuten later wisten we welke kamer we zouden delen. Ook werden we uitgenodigd om 's avonds de table d'hôte te gebruiken. De pot 'reusel' (wie heeft dat potteke met vet op de tafel gezet...) kwam eerst op tafel en ja proeven moesten we, vervolgens nog een karaf wijn, nu een vin rouge du maison. De tongen kwamen los en mijn Hollands gezelschap begon zowaar ook Frans (met veel haar) te praten... Madamme Petit had zich uitgesloofd om soep met brood, patatten met boontjes en varkensfilet te bereiden met als toetje een crème brulée die ietwat te nat was uitgevallen... Natuurlijk was er ook nog de traditionele Franse kaas... Meneer Petit vertelde honderduit over zijn mini boerenbedrijf, over varkens en geiten, patatten en wijn. Over hun kinderen, over hun broers en zusters, die blijkbaar allen op de een of ander manier mee het bedrijf runden. Over zijn 25 jaar oude Mercedes, over zijn overjaarse tractors en Spirou, de hond, die 'likte' mee aan de pot... De gezellige en naar het eind toe luidruchtige avond werd afgesloten met een coup de Whisky van eigen brouwsel. En of dat we geslapen hebben... 's Morgens stonden beide kranige 'oudjes' paraat om een overheerlijk, meer dan Frans ontbijt te serveren.
Salut M et Mme Petit, merci beaucoup pour l'accueil... Het volledige adres van de charmante chambre d'hôte met table d'hôte: Hubert et Annette Petit, Les Morines, 41800 Houssay, gelegen tussen Châteaudun en Tours midden de graanschuur van Frankrijk...
5 mei een voorteken..? Onder een druilende regen (motregen dus) vertrokken we in Honnecourt sur Escaut. Bij het passeren van een grot hielden we halt en stelden vast dat deze grot een replica is van de Lourdesgrot. Na een gebedje voor beter weer en voorspoed op onze tocht begon het plots feller te regenen. De heilige Bernadette begon zowaar echt te wenen. Zou dit een of ander voorteken zijn? Ik was trouwens de dag voordien het Maria-medaillonnetje verloren, ook een slecht voorteken?
In Gouy zijn we de Scheldebron gaan bezoeken en daar gebeurde het dan. De val van Pedro, hij geraakte niet uit de klikpedaal met alle gevolgen. Val op de 'slechte' knie en op de 'slechte' schouder...Na de eerste zorgen toegediend door Luus ging de rit verder en Pedro... hij keek somber...
In Berlancourt vroegen we om een slaapplaats maar de vrouw des huizes was nu net de gastenkamers aan het schilderen. De traan van Bernadette had al duidelijk haar werk gedaan... Verder naar Bussy waar het plots ophield met regenen (zou de traan van Bernadette opgedroogd zijn?) en waar we gratis onderdak kregen in een gîte. "La Ferme de La Cressonniere", een grote en gezellige gîte, helemaal voor ons alleen...merci monsieur Codron, merci beaucoup!
Foto's: Pedro Zie ook: klik op de foto van de gîte
Bezienswaardigheid op de Camino, O.L.V. - kathedraal van Tournai
De derde dag fietsten we verder langs de Dender van Geraardsbergen richting Doornik, Tournai pour les Wallons. In mijn dagboek schreef ik op 3 mei: " Doornik zou een mooie stad kunnen zijn indien men er wat zou aan doen". Hiermee bedoel ik dat de stad een minder nette indruk geeft dan de toeristische info laat uitschijnen... Doch is er één monument zeker het bekijken waard, de kathedraal met haar vijf torens! Helaas was de O.L.V.-kathedraal gesloten wegens werkzaamheden.
De Onze-Lieve-Vrouw kathedraal van Doornik is één van de mooiste religieuze monumenten in het Westen. Verschillende andere kerken hebben er op dezelfde plaats gestaan sinds de opkomst van het Christendom in onze streken.
Het hedendaags bouwwerk heeft een middenbeuk en een dwarsbeuk in Romaanse stijl, geheel gebouwd in de XIIde eeuw en een Gotisch koor uit de XIIIde eeuw. Boven de kruisbeuk verrijzen vijf torens, wat de kathedraal een onvergelijkbaar groots aanzien verleent. (Lees meer...)
Foto's: foto links: wandelbloggers foto rechts: Pedro
Ontmoetingen op de Camino... Dag 2, even van de route afwijken om de Abdij van Affligem te bezoeken en een stempel voor ons stempelboekje te halen...
We werden er ontvangen door een broeder uit Lisse (NL). De broeder had het goed gezien dat we dorst hadden en bood ons hun abdijbier aan. Het gesprek ging vooral over het waarom dat we naar Compostela fietsten. LCH klonk niet zo bekend in de oren van de broeder, we hebben dan lang gepraat over 'wat is LCH'... De broeder verzekerde ons dat het eerste gebed zou gewijd worden aan de LCH-patiënten. Na nog gepraat te hebben over koetjes en kalfjes fietsten we verder met een voldaan gevoel...ook het lekkere abdijbier zat enkele kilometer in de benen...
Ontmoetingen op de camino... Langs de Nete ter hoogte van Duffel hoorden we doedelzakmuziek. De eerste ontmoeting op onze camino was in de maak. We stopten even en deden een babbel met de doedelzakspeler. Mart legde zelfs een euro in de doedelzakspeler zijn tas. "Ach neen", zei de man, "dat hoeft niet, ik speel hier langs de Nete in de vrije natuur omdat mijn vrouw liever heeft dat ik niet thuis oefen..." De doedelzakspeler zagen we later terug in Gierle tijdens onze thuiskomst. Patrick luisterde onze thuiskomst op met enkele prachtige nummers...
Sint Jacobuskapel in Lier. De oorspronkelijke Sint-Jacobskapel dateert uit 1383, maar werd herhaaldelijk herbouwd en gerestaureerd. In de 17de eeuw diende ze als parochiekerk voor de Spaanse troepen, die in Lier gelegerd waren. Vandaar ook de benaming "Spaanse Kapel". De wapenschilden van de Spaanse provincies herinneren aan deze periode. Na zware beschading tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de Sint-Jacobskapel nogmaals heropgebouwd. De poort links naast de kapel gaf vroeger toegang tot het Sint-Jacobsgodhuis, dat in 1848 gesloopt werd. Hier woonden twaalf bejaarden in aparte huisjes.
Lewiske had voor de terugkomst van het Compostela-trio een meer dan hartelijk ontvangst georganiseerd. Fietsvrienden, kennissen, collega's en familie wachtten de fietsers op. Doedelzakspeler Patrick, de eerste ontmoeting op weg naar Compostela, luisterde het geheel op. Ook Darleen, LCH-patiëntje, met haar mama en papa waren er alsook Walter en Blanca, peters van het LCH-project van de provincie. Een verrassend onthaal dat menig traan deed wegpinken. Pedro bedankte de aanwezigen om hun hartelijk onthaal en ook Luus en Martien hadden niets dan lof over de manier waarop ze hier in Gierle werden ontvangen. Darleen had nog enkele verrassingen klaargemaakt voor de fietsers en Walter Buyens wist ons nog te melden dat er 2805,00 euro werd bijeengefietst ten voordele van het LCH-project. In totaal werden er 2398 km afgelegd door Pedro en zijn twee Hollandse fietsvrienden Luus en Martien. Geïntresseerden die nog willen storten ten voordele van het project kunnen dat blijven doen. (Zie bijlage)
Door en door nat, rillend van de kou maar binnenin toch een beetje warm... Santiago werd bereikt. Moe, meer dan moe, leeg gereden op die laatste beklimmimgen naar Santiago de Compostela toe. Fietsen door de drukke stad is evenmim gemakkelijk met die Spaanse autobestuurders die weinig respect hebben voor de fietser... Even dwalen we langs de ring om via een ommetje dan toch op het plein vóór de kathedraal aan te komem. Het is 17.00 uur plaatselijke tijd wanneer René uit Nijmegen het enige licht is dat we zien in de pletsende regen en op een troosteloos pelgrimsplein... René uit Nijmegen heeft onderweg naar Santiago tijdelijk onze 'vierde man' geweest, een pelgrim ontmoet een pelgrim en René zal als pelgrimsvriend in ons hart blijven... Na de eerste indrukken opgedaan te hebben zoeken we en habitaciones op. 'Hostal Mafer' wordt het, een klein pension waar we een kamer huren voor 3 nachten. De hospicia is een vriendelijke dame die de zeer vriendelijke allures heeft van een zorgelijke 'kotmadam'. Overbezorgd legt ze ons in de watten en droogt zelfs de natte doorweekte kleren...
Woensdag 10 juni wonen we de pelgrimsmis bij. Een mis die redelijk verstoord wordt door een meute toeristen. Van enige stilte en dito moment is geen sprake ondanks de aanmaningen van een priester-koster. We leven nu eenmaal in een wereld waar inkomsten belangrijker zijn dan een stilte-moment... en Santiago leeft van de inkomsten van de toerist en ook van die van de pelgrims... de habituees aldaar kennen echter geen verschil.
Donderdag 11 juni: Santiago de Compostela is een oude stad met veel mooie gebouwen en die zijn we nu aan het bewonderen. Morgen, 12 juni, om 9.00 uur verlaten we Santiago, per bus naar de luchthaven, via Madrid en Charleroi terug naar Gierle, waar het op 1 mei allemaal begon... De tocht in het teken van los-laten, in het teken van ont-moeten, in het teken van be-lijden en ook vooral in het teken van de steun aan LCH...
Darleen en de vele andere LCH-patiënten het gaat jullie goed en wij hopen dat onze tocht voor jullie een steun betekende...
Beste blogbezoekers, vanaf heden zullen er op dit blog aanvullingen gebeuren op de verslagen over Pedro's camino... teksten en foto's zullen de al boeiende reportage van Margo aanvullen...
Stempelboekje vol zegels die bewijzen dat je op de camino de bijzondere pelgrimplaatsen hebt aangedaan...
Olé, olé, we hebben wat te vieren. Pedro, Luus en Martien zijn vanavond aangekomen in Santiago, de langverwachte eindbestemming. Jammer genoeg zijn de weersomstandigheden barslecht, veel regen en koude temperaturen. Vannacht zullen ze overnachten in een klein hotelletje. Morgen halen ze hun geloofsbrief, in het Latijn, een document als bewijs van hun camino. Om 12.00 u volgen ze dan de mis in de kathedraal. Ook morgen zullen ze hun fietsen inleveren bij de fietsbus. Deze bus zal hun fietsen vervoeren naar België, waar ze in de loop van volgende week zullen arriveren en opgehaald kunnen worden. Het pelgrimstrio zelf zal vrijdag aankomen met het vliegtuig in Charleroi. De dagen daartussen kunnen ze hopelijk genieten van de apotheose van hun camino. Misschien staat er nog een bezoek aan Cabo Fisterra op het programma, maar dit zal afhangen van de weersomstandigheden. Ik denk dat Pedro heel erg moe en voldaan naar huis zal terugkeren. Wis is alvast enorm blij en opgelucht dat Pedro in Santiago is aangekomen, en ze kan nu beginnen aftellen naar zijn thuiskomst. Een dikke, dikke proficiat voor Pedro, Luus en Martien en we kijken er naar uit om ze te begroeten in Gierle!!
Ik weet niet of er nog een verslag zal volgen van de volgende dagen, dus ik ga niet schrijven 'tot morgen', we zien wel. In ieder geval vond ik het fijn om iedere dag verslag uit te brengen. Groetjes, Margo
Vanochtend is het pelgrimstrio vertrokken vanuit Paradela voor een rit vn 47 km, in barslecht weer! Pedro geeft aan dat ze als het ware verdrinken, daarbij komt dat dit weer ook gevaarlijk is voor de fietsers, omdat de automobilisten vrij snel en kort bij de pelgrims rijden. Luus en Martien vinden echter dat dit weer bij de camino hoort, toch houdt Pedro liever van de zon: mas calor por favor! De vele honderden pelgrims die ze tegen komen, stappen 'en silencia' verder. Blijkbaar ervaart iedereen de camino toch wel anders! Vanavond zullen ze overnachten in een hotel in Melide, namelijk hotel Carlos voor pelgrims. Nog eventjes, ...
Vandaag stond er een rit van 63 km op het programma met aankomst in Paradela. Het was weerom een zware rit over drie alto's. Het weer was vandaag zeer slecht, regen en koud, slechts 6 °C. Vannnacht zullen ze overnachten in een huisje met 4 slaapkamers, waarschijnlijk met andere pelgrims. Morgen zetten ze koers naar Arzúa, waarbij ze Ligondo passeren na een klim van 12 km. Het pelgrimstrio zal nog even moeten doorbijten! Als alles vlot blijft gaan, zullen ze waarschijnlijk dinsdag of woensdag Santiago bereiken. De spreekwoordelijke laatste loodjes komen er aan!
Vandaag hebben Pedro, Luus en Martien er een zware en lastige rit opzitten van 63 km. In barslecht weer zijn ze vanavond gestrand in Puerto Piedrafita, 4 km van de berg Cebreiro. Morgen staat er weer een dag klimmen op het programma. De camino begint zijn tol te eisen, de laatste 179 km worden afgeteld, waarbij het pelgrimstrio hoopt om ten laatste op 10 juni in Santiago aan te komen.
Vanochtend vertrokken Pedro, Luus en Martien vanuit Astorga om hun camino verder te zetten. Onderweg bezochten ze Cruz del Ferro, op 1500 m hoogte. Na de beklimming konden ze hun lasten afleggen op de kruisberg onder de vorm van steentjes. De afdaling was nadien vrij gevaarlijk door een plotse regenbui. Vanavond overnachten ze in Molinaseca in een hostal. Morgen zullen ze een andere klepper beklimmen, namelijk de Cebreiro!! Maar met nog maar 200 km te doen, zal dit zeker lukken.
Vandaag heeft het pelgrimstrio een weg afgelegd van 78 km, langs León tot in Astorga. Daar zullen ze vannacht slapen in een refuge met gemeenschappelijke slaapplaatsen: jong en oud, dames en heren, snurkers en ..., als dat maar goed afloopt! Morgen zetten ze hun weg voort richting Cruz Del Ferro, de berg waar ze hun steentjes en lasten zullen afleggen. Hierdoor komt Santiago steeds dichter in zicht, natuurlijk moeten ze eerst nog de Alto's (de bergen) overwinnen. Ze hebben echter tijd, want momenteel liggen ze 2 dagen voor op schema. Als ze zo door blijven fietsen, zijn ze op een week of minder op hun eindbestemming. Morgen wordt trouwens de kaap van 2000 km overschreden!!
Vandaag kreeg ik al een berichtje rond half 2, wat wil zeggen dat er een korte rit op het programma stond. Pedro, Luus en Martien hebben vandaag een rit gefietst van 58 km tot in Mansilla de las Mulas. De stad León zullen ze niet bezoeken, omdat het er te druk is. Jammer, want deze stad is zeker de moeite waard. León is gesitueerd in het noordwesten van Spanje, in de Spaanse hoogvlakte op een hoogte van 841 meter. Het is bekend om zijn gotische kathedraal met indrukwekkende glas-in-loodramen en andere monumentale gebouwen. Morgen wordt er koers gezet richting Astorga. Verder meldt Pedro dat ze onderweg een ontmoeting hadden met een Nederlandse man uit Helvoort, die ook zal sponsoren voor hun goede doel, nl. LCH.
Gisteren lieten we even verstek gaan, omdat de fietsers blijkbaar nogal laat op hun bestemming waren. Vandaag zijn we terug met ons verslag over een rit van 70 km in de brandende zon. Deze rit liep over de hoogvlakte van de Tierra de Campos, gelukkig met een stevige rugwind. Momenteel vertoeft het pelgrimstrio in de provincie Palencia, morgen zetten ze koers naar de provincie Lèon, met de gelijknamige stad. Pedro meldt verder dat ze het door de hitte nu wat rustiger aan doen met de Alto's (bergen) in zicht. Nog even een citaat van Pedro: pelgrim Pierre die lijdt, maar door bijt ...
Dag 31: Santo Domingo de la Calzada - San Juan de Ortega
Zelfs op een feestdag hebben Pedro, Luus en Martien weer alles uit de benen gehaald in een 61 km lange rit tot in San Juan de Ortega. Vannacht zullen ze overnachten in de refugio bij los amigos del peregrino. Dit is gelegen in een mooie streek in de Spaanse provincie Burgos. In Burgos is tevens een mooie katedraal te bezichtigen en dat staat op het programma voor morgen, waarna ze verder fietsen naar Castrojeriz. Pedro laat weten dat de conditie momenteel goed te noemen is, maar dat de zware beklimmingen toch beginnen door te wegen. Gelukkig is het einde in zicht, nog minder dan 600 km!!
Vanochtend om 7.00 u waren Pedro, Luus en Martien reeds op weg voor een zware bergrit van 60 km. Omdat ze voor vandaag hele hoge temperaturen voorspelden, 35 à 40 °C, wilden ze al vertrekken voor de grote warmte. Vanvond zijn ze dan aangekomen in Santo Domingo de la Calzada. Dit is een gemeente in de Spaanse provincie La Rioja, met een oppervlakte van 40 km2 en ongeveer 5700 inwoners. De stad is bekend door de kathedraal waarin een kip en een haan worden gehouden. Dit houdt verband met de volgende legende: In de veertiende eeuw was een Duits echtpaar met hun 18-jarige zoon op pelgrimstocht naar Compostela. Tijdens de overnachting in Santo Domingo probeerde een meisje de zoon te verleiden, maar de jongen ging daar niet op in. Het meisje beschuldigde toen de jongen van diefstal. Hij werd veroordeeld en opgehangen. De bedroefde ouders vervolgden hun weg. Op de terugreis constateerden ze dat hun zoon levend aan de galg hing. Ze gingen naar de rechter, die op dat moment aan tafel zat. "Die jongen is net zo levend als deze gebraden kip," zei de rechter. Het vervolg laat zich raden: de kip kwam tot leven en de rechter gaf de jongen aan de ouders terug.
Vanavond zijn Pedro, Luus en Martien aangekomen in Logrono, na een rit van 72 km. Daarbij zijn ze vandaag over de kaap van 1500 km gegaan. Het einde komt stilletjes aan in zicht. Morgen wordt een rustdag voorzien, omdat Luus en Martien vrienden hebben ontmoet onderweg. Hopelijk kunnen ze genieten van een lekker Spaans zonnetje. Zaterdag wordt de camino dan verder gezet.
Zoals ik gisteren reeds meldde, is het pelgrimstrio inderdaad terug op de geplande route aangekomen. Hierbij kunnen we ook meedelen dat ze een dag vooruit zitten op hun planning!! Vanavond zijn ze aangekomen in Obanos, boven Pamplona, na een rit van 70 km. Hun overnachting hebben ze al veilig gesteld in een refuge, voor slechts € 7. De stad Pamplona, die door de Romeinen is gesticht, was in de middeleeuwen de hoofdstad van een rijk dat zich uitstrekte tot ver voorbij de Pyreneeën. Oorspronkelijk werd er Baskisch gesproken. Daarna heeft de stad eeuwenlang de invloed van Frankrijk ondergaan. In de 16de eeuw werd Pamplona, net als het grootste deel van het koninkrijk Navarra, ingelijfd bij Spanje. Pamplona is de hoofdstad van de Spaanse regio Navarra. De stad is aan de rivier de Arga gelegen en telt ongeveer 180 000 inwoners. De stad is vooral bekend door de jaarlijkse stierenrennen tijdens de Sanferminesfeesten, ter ere van San Firmin die de co-patroonheilige van de stad is. Deze feesten spelen zich af tussen 6 en 14 juli.
Vandaag hebben Pedro, Luus en Martien de Col de Ibañeta beklommen, wat betekent dat het een zware rit was met beklimmingen tot 9%. Ze hebben een rit gereden van 40 km waarvan ze 20 km moesten klimmen in rotweer: regen, wind en maar 9°C. Vannacht zullen ze overnachten in Roncevalles, de benen zullen het nodig hebben! Morgen zullen ze Pamplona passeren. Ook morgen of overmorgen zullen ze de kaap van 1500 km overschrijden. Volgens mij zitten de pelgrims terug op het geplande schema, waardoor het thuisfront weer beter kan volgen.
Gamarthe is een gemeente in het Franse departement Pyrenées Atlantique (regio Aquitanië) en telt 110 inwoners. De plaats maakt deel uit van het arrondissement Bayonne.
Zicht op de gemeente Gamarthe.
Rustdag...beetje langer slapen dan gewoonlijk op de camino. Lekker ontbijten bij het gastgezin Monik en Walter. Nazicht van de fiets en vooral de remmen krijgen een extra beurt, vervangen van de remblokjes is een must. Bandenspanning controleren, ketting reinigen en oliën, nazicht van het fietsstuur. Hier in Gamarthe of St. Jean Pied de Port wordt ook een deel van de bagage achter gelaten. Bagage die nu niet echt meer nodig is zoals de tent, slaapmat en andere spullen die alleen ballast zijn... Een ontmoeting met dorpsgenoten van deelgemeente Poederlee is er ook ...Sooi en Chris zijn met vakantie in Orthez en dat is niet zo ver hier van daan...
Het weer vandaag: mistig, 10°C (om 8 uur 's morgens)
Met zicht op de Pyreneeën zijn we aanbeland in Gamarthe (Noord-Baskenland) Gisteren was het een heftige rit. In één ruk van de Landes naar het Pyreneeën-gebied. Liefst 104 km door golvend landschap en met een temperatuur van 27°C. In Sorde de l'Abbaye hebben we in de plaatselijke refuge onderdak gevonden. Meneer Michel, de beheerder van de refuge, was blijkbaar blij ons te zien. Om 19.00 uur, het uur van aankomst was er slechts één pelgrim aanwezig. Yves, de Canadees uit Quebec, was een niet zo spraakzaam persoon maar des te unieker. Hij wiegde zich in slaap door het beoefenen van Yoga... In de plaatselijk auberge hebben we ons te goed gedaan aan een pelgrimsdiner, steak met fritten en canard à la Sorde...de kok-ober liep rond in een roze schort en blauwe basketsloefjes aan...
Vandaag een kortere rit, dat kwam goed uit want Pedro had vandaag flanellen benen... 53 km en Gamarthe is onze rustplaats voor vandaag en morgen. We worden hier zeer vriendelijk ontvangen door het Belgisch echtpaar dat zich in Frankrijk vestigt. Monik en Walter weten met pelgrims om te gaan en zijn het ideale gastgezin voor ons...(het ruikt hier al lekker...)
Dinsdag fietsen we verder en wordt het menens met de tocht over de Pyreneeën. Vanaf St. Jean Pied de Port klimmen tot in Roncevalles, de col de Ibaneta wordt voor niet-klimmer Pedro een ultieme uitdaging.
Pedro, Luus en Martien hebben er vandaag weer een hele trip opzitten, waarbij ze pas rond half 8 aankwamen. Wat het weer betreft, konden ze genieten van heerlijke temperaturen van 30°C. Vannacht slapen ze in een refuge. Morgen zetten ze koers richting Pyreneeën. Het weerbericht geeft hevige onweders voor morgen. Verder meldt het pelgrimstrio dat de tocht momenteel vlot verloopt.
Vanmorgen vertrokken Pedro, Luus en Martien voor een trip van 72 km richting Andernos les Bains. Morgen zetten ze hun weg voort richting Moustey. Hiervoor zullen ze wel wat klimwerk moeten verrichten door een deel van Les Landes. Van de weersomstandigheden vernemen we momenteel niets, maar hopelijk zijn ze gunstig voor het pelgrimstrio.
Vanochtend zijn Pedro, Luus en Martien vertrokken voor een trip van 62 km. Tijdens deze rit konden ze zigzaggend fietsen over brede fietspaden. In Amélie sur Mer hadden ze een ontmoeting met Belgen, waarbij Pedro eindelijk nog eens in zijn 'eigen' taal kon babbelen. Vanavond zijn ze aangekomen in Medoc, Hourtin plage. Morgen zetten ze hun tocht voort richting Arès.
Vanochtend vertrok het pelgrimstrio voor een tocht van 71 km, in de regen. Ondanks de betere weersvoorspellingen, blijft het goede weer achterwege. Vanavond zijn ze aangekomen in Médis, een plaatsje op 6 km van Royan, waar ze morgen de veerboot zullen nemen. Op hun tocht passeerden ze Saintes, een gemeente in het departement Charente-Maritime. Deze plaats is meer dan 2000 jaar geleden gesticht door de Romeinen aan de rivier de Charente en dus echt de moeite waard voor wat sightseeing. Vannacht overnachten Pedro, Luus en Martien op een camping, en aangezien ze pelgrims zijn, betalen ze hiervoor slechts €5. Op bijgevoegd kaartje kunt u zien waar ze morgen de veerboot zullen nemen. De bijgevoegde foto's zijn van Saintes.
Na een ontspannende rustdag, reden Pedro, Luus en Martien vandaag een trip van 72 km. Vanavond zijn ze aangekomen in St Jean d'Angely in de Charente Atlantic. Morgen zullen ze richting Royan rijden en met het veerpont overgezet worden naar Pointe de Grave. Daarna zullen ze drie dagen langs de Franse kust rijden. Dit is eerder een ongebruikelijke route, maar wel één met een mooi landschap. Het weer was trouwens vandaag ook beter. Aangezien het trio afwijkt van zijn oorspronkelijk route kan ik de weg niet meer goed meevolgen, maar ik vermoed dat ze vandaag om en bij de kaap van 1000 km hebben overschreden. Toch al een hele prestatie.
Vanwege de uiterst slechte weersomstandigheden zijn Pedro, Luus en Martien genoodzaakt een verplichte rustdag in te lassen. Normaal gezien was die morgen gepland, maar flexibel als ze zijn, hebben ze dus de dagen maar omgedraaid. Veel regen en wind maken het trouwens te moeilijk om verder te trekken. Het positieve is wel dat er een serieuze weersverbetering (zomerse toestanden) zit aan te komen. Duimen maar! Momenteel zit het drietal in Lezay. Dit is een kleine gemeente in het Franse departement Deux-Sèvres. Het dorpje telt ongeveer 2100 inwoners en maakt deel uit van het arrondissement Niort. Deux-Sèvres is het land van de imposante prehistorische grafheuvels, de middeleeuwse handel van zout en graan, de godsdienstoorlogen, zijn kastelen en zijn vele Romaanse kerken. Dit landschap vormt het gezicht van het rustieke en landelijke Frankrijk. Ziezo, even wat cultuur erbij!
Vandaag hebben Pedro, Luus en Martien een weg afgelegd van 57 km, waarbij ze regen en wind trotseerden. De weergoden zijn hen echt niet goed gezind. Hopelijk komt daar snel verandering in, misschien al wel morgen, want dan is Martien jarig. Hij mag dan 62 kaarsjes uitblazen. In de loop van de week gaan ze zich laten afzakken naar de Atlantische kust. Met een voorspelling van 30°C volgende week, komt dat zeker in orde! Vannacht overnachten ze in een chambre d'hôte bij een Duits echtpaar.
Vanavond, vrij laat, zijn Pedro, Luus en Martien aangekomen in Poitiers. De rit van vandaag telde weer verschillende serieuze hellingen. Door deze late aankomst, werd het verslag van radio Lichtaart ook gemist. Onderweg bezochten ze de Sint-Pieters kathedraal. Hun broodmaaltijd aten ze in het kasteel van Dissay. Ze konden rekenen op veel aanmoediging onderweg. Vanuit ontmoetingen melden ze ook dat LCH niet bekend is in Frankrijk. Vanavond slapen ze in een jeugdherberg. Vanaf één van de volgende dagen gaat het pelgrimstrio hun route wat aanpassen. Om de hellingen wat te vermijden, gaan ze meer de kustlijn volgen.
Vanochtend vertrokken Pedro, Luus en Martien vanuit Tours voor een trip van 72 km. Het was een zware tocht met beklimmingen tot 12%, waarbij Pedro's knie zwaar te lijden had. Hopelijk kan hij ze af en toe ook wat laten rusten! Onderweg hadden ze een ontmoeting met een kloosterzuster. Pedro had een diepgaand gesprek met haar over pelgrimeren en het geloof van het doel er van. Vannacht zal het trio als echte pelgrims overnachten met 4 personen op een hotelkamer. Hopelijk wordt er niet te luid gesnurkt! Morgen zetten ze dan verder koers naar Poitiers.
Na een rit van 63 km zijn Pedro, Luus en Martien vandaag aangekomen in Tours. Momenteel hebben ze een kleine 740 km in de benen. Dat kan al tellen. De rit van vandaag was behoorlijk zwaar met hellingen tot 10%, maar dankzij de morele steun van Luus en Martien is Pedro toch op de eindbestemming geraakt. Vannacht zullen ze overnachten in een klooster bij de basiliek Sint Martin.
De rit van vandaag bracht Pedro, Luus en Martien tot net boven Vendôme. Geen probleem, want voor morgen staat er slechts een rit van 36.5 km op het programma. Waarschijnlijk zitten ze morgen terug op schema en overnachten ze dan in Tours. Terug naar vandaag waarbij het traject best zwaar was door een golvend landschap. Vannacht slaapt het trio in een chambre d'hôte in een lekker zacht bed, bij monsieur en madame Petit in Les Haies, die eveneens voor avondeten en ontbijt zorgen. Hier zal Pedro zeker van kunnen genieten!
Na een heerlijke rustdag is het pelgrimstrio er vandaag weer in gevlogen. Ze hebben een traject van 61 km afgelegd, langs weinig zware hellingen en met de wind in hun rug. 's Morgens zijn ze wel in de regen vertrokken, nadien scheen de zon met een temperatuur van 16°C. Na het wandelen op de rustdag kon de knie van Pedro vandaag wat rusten. In de loop van de dag hadden ze een ontmoeting met een Franse niet-pelgrim die de ganse Franse geschiedenis uit de doeken heeft gedaan. Kwestie van onderweg nog iets bij te leren, natuurlijk! Morgen zullen Pedro, Luus en Martien hun tocht verder zetten door de graanschuur van Frankrijk richting Vendôme.
Volop genieten van het bezoek van Lewiske en haar moeder. Na negen dagen was het een kort, blij en zeer deugddoend weerzien. De moraal is weer opgekrikt en Pedro kan er tegen voor de volgende ritten richting Tours en Poitiers.
Een bezoek aan de kathedraal is een spektakel op zich, prachtige glasramen, sculpturen in de zijbeuken, zelfs een labyrinth in het midden van de gang. We hebben er ook de mis meegemaakt in het Frans en Latijn. Een beleving om niet snel te vergeten...Meer uitleg over Chartres vinden jullie terug in één van de vorige logs...
Voor het eerst tijdens onze pelgrimstocht hebben we genoten van de luxe van een hotelkamer. Douche, gewoon bed (eindelijk geen hard matje onder mijn vermoeid lichaam) en een luxe ontbijt op z'n Frans. Sightseeing in de stad en vanavond nog doen we Chartres by Night of de Nocturne van Chartres. Een sfeervol verlichte binnenstad en wandelpromenades...
Onze luxe slaapstee in Chartres...
Morgevroeg om 10.00 uur gaat de pelgrimstocht verder en nemen Pedro en Luus en Mart afscheid van Lewiske en moeder. We fietsen opnieuw de steile hellingen tegemoet...
Wat betreft de rechtstreekse radioverslagen op radio Lichtaart ga ik me beperken tot één uitzending per week. Het contact is niet steeds even gemakkelijk, ik zal met Gust nog overleggen welke dag we nemen...
Via deze weg ook 'un grand merci' aan Margo en Bart voor de fraaie reportages.
Vandaag stond er een korte rit naar Chartres op het programma, waar het trio opgewacht wordt door Wis en Josefa. Onderweg was er nog tijd om een koffietje te drinken in Maintenon. Blijkbaar zijn Pedro, Luus en Martien niet de enigen die naar Compostela fietsen, want vandaag reden ze in een echte stroom van pelgrims. Vannacht kunnen ze genieten van de luxe van een hotelkamer, iets waar Pedro al een ganse week naar uitkijkt. Hopelijk kan hij er van genieten. Morgen staat de eerste rustdag op het programma, zodat ze er maandag terug een lap op kunnen geven.
Vandaag hebben Pedro, Luus en Martien er een trip van 82 km opzitten. Hiermee zitten ze voor op schema! Ze trotseerden vandaag hellingen tot 7% en ondertussen genoten ze van prachtige panorama's langsheen rustige dorpjes. Vanavond zal het pelgrimstrio overnachten op een camping. Pedro wordt nog een echte routinier! Morgenvroeg fietsen ze dan verder richting Chartres. Normaal gezien zullen ze zaterdag aankomen in Chartres waar ze worden opgewacht door Wis (vrouw van Pedro) en Jozefa (moeder van Wis). Pedro snakt naar een rustdag die volgens de planning zaterdag wordt ingelast. Zo kunnen ze extra genieten van hun bezoek. Morgenavond rond 18.30 uur wordt er een radioverslag uitgezonden op Radio Lichtaart (106.6 FM)
Gisteren, woensdag 5 mei, stond er een stevige rit van 71 km op het programma, waarbij Pedro ten val kwam. Gelukkig zonder veel erg. Gelukkig was er vandaag een rustige rit gepland waarbij onze pelgrims veel aan sightseeing konden doen. Zo reden ze langs Noyon waar ze een prachtige kathedraal konden bewonderen. Ook passeerden ze Ourcamps waar ze een Cisterciënzerabdij bezochten. Vandaar ging hun weg verder naar Compiègne waar ze waarschijnlijk zullen overnachten in een refuge. Het trio geniet volop van hun tocht waarbij ze momenteel onophoudelijk door een sterk glooiend landschap rijden.
Gisteren moesten we het eerste dipje melden, vandaag daarentegen kunnen we melden dat het fietsende trio al terug op schema zit! Vanmorgen vertrokken Pedro, Luus en Martien voor een stevige tocht van 93 km langs de Schelde. Het landschap was op dat moment vrij vlak, de wind zat jammer genoeg weer tegen. Zoals gepland werd er in Rumegies over de grens gereden. Na dit grensplaatsje volgden enkele hellingen richting Cambrai, waar ze in het centrum de weg kwijt geraakten. De fietsers besloten dan maar om hun frustratie weg te eten en te drinken in het plaatselijk Mc Donalds restaurant. Ondertussen genoten ze van het prachtige panorama. In het portaal van de plaatselijke kerk brachten ze rechtstreeks verslag uit bij Radio Lichtaart. Vannacht slapen ze in hun reeds vertrouwde tentje, waarna ze morgen volgens planning richting Berlancourt rijden. Wanneer er zich morgen geen speciale gebeurtenissen voordoen tijdens de camino, zal er morgen geen verslagje doorgegeven worden.
Waarschijnlijk tot overmorgen, groetjes, Margo & Bart
Met een stevige wind op kop, 4 beaufort, en regen, vertrokken Pedro, Luus en Martien voor een trip van 61 km. Het werd de eerste zware dag, vermits de eerste hellingen in zicht kwamen. Voor Pedro was dit vrij moeilijk, maar dankzij de morele steun van Luus en Martien en een pelgrimskoppel uit Leiden, Theo en Wil, kon hij de hellingen toch de baas. Hiermee was het eerste dipje een feit. Langs de Dender reden ze naar Grand-Metz waar ze aan de Rue Saint-Jacques een babbel hadden met een ex-pelgrim. Vervolgens kwamen ze na veel bergop en bergaf rijden aan in Doornik. Frankrijk zal nog even moeten wachten, het trio heeft nog 18 km in te halen. Vannacht zullen ze overnachten op de gemeentelijke camping in Doornik. Het pelgrimskoppel uit Leiden zette hun tocht verder richting de Franse grens.
's Morgens werden Pedro, Luus en Martien in Hombeek uitgewuifd door Landa waarna ze richting Londerzeel op zoek gingen naar het Leirekenspad om van daaruit richting Baardegem te fietsen. Op weg naar de abdij van Affligem hadden ze drie bijzondere ontmoetingen. De eerste ontmoeting was een paard dat voor de eerste keer leerde stappen met zadel en ruiter, de volgende was een ezelsboer en zoon. Daarna ontmoetten ze nog een andere pelgrim op de fiets, nl. Jeroen uit de Flevopolders. Bij aankomst aan de abdij bracht het trio een bezoek aan de bidkapel waar ze een kaars lieten branden voor een rimpelloze tocht en het heil van de thuisblijvers. Daarna werden ze vriendelijk ontvangen door de broeder van dienst en binnen uitgenodigd om het abdijbier te drinken. De broeder, een Nederlander uit Lisse, was zeer geïnteresseerd in het waarom van de tocht. Het was een geweldige ontvangst waarbij ze hun tweede stempel kregen. Eerder hadden ze hun eerste stempel in de Jacobuskapel in Lier gekregen. Langs heuvelachtige streken arriveerde het pelgrimstrio, na 66 km in de benen, op camping De Gavers. Dit wordt de vuurdoop voor Pedro wat het kamperen betreft. Gelukkig heeft hij twee routiniers bij die hem wegwijs kunnen maken. Vandaag konden ze rekenen op droog weer met af en toe een zonnetje en een lichte tegenwind.
Onder belangstelling van familie, vrienden en de regionale televisiezender RTV vertrok Pedro, samen met zijn Nederlandse vrienden Luus en Martien, voor zijn grote tocht naar Santiago. Omstreeks 10 uur vertrokken ze 'gepakt en gezakt' onder een wolkenloze hemel vanuit Gierle voor een voorspoedige rit richting Hombeek. Een tiental 'zeefietsvrienden' vergezelden het trio tot in Lier, waar ze op het terras bij zuster Agnes Pedro, Luus en Martien uitwuifden. Net buiten Lier op de Liersepolders hoorden ze plots de hoge tonen van een doedelzak. Een beetje verder aan de oever van de Nete stond een doedelzakspeler. De eerste ontmoeting op de camino was een feit en voldaan fietste het drietal verder. Op het einde van hun eerste dag werden de pelgrims ontvangen bij familie in Bonheiden voor een pelgrims avondmaal. Vannacht zullen ze overnachten bij 'Vrienden op de fiets' in Hombeek.
De fietsvrienden kwamen 'afscheid' nemen. Met z'n allen in de kleine gezellige bidkapel van Gierle om de zendingszegen te ontvangen met daarna een 'zendingsdrink' op het terras van taverne "In den Eik"...
Vandaag 1 mei de start. Meer hier over later op de dag...
Om 10 stipt waren Walter Buyens, peter van de patiëntenorganisatie LCH en het radioteam, met Gust en Michael van Radio Lichtaart bij Pedro. Bij een lekker kopje koffie werd het interview over de trip naar Compostela opgenomen. Zaterdag aanstaande wordt het interview uitgezonden. Vanaf maandag 4 mei wordt het live-radio. Op maandag, woensdag en vrijdag vanaf 18.30 uur zal Pedro, Luus en Martien live te beluisteren zijn op de Lichtaartse vrije radio op 106.6...
Gust de reporter, Lewiske en Walter
Luus en Martien
Pedro was fotograaf van dienst...
Morgen 1 mei is RTV op bezoek. De regionale televisie komt een korte reportage maken van de start van ons trio...afspraak tussen 9 en 10 aan de Singel in Gierle.
Moge de weg zelf je zegenen, je dragen en leiden. Moge de wind je goede dingen zeggen waarnaar je hart verlangt. Mogen de huizen je de liefde in herinnering brengen. Moge het water je verfrissen. En moge je hart opengaan voor de anderen op de weg.
Het thuisfront wenst jullie een veilige en behouden Camino...Wij houden van jullie.
Alvorens op pelgrimstocht te vertrekken willen Pedro, Luus en Martien hun entourage betrekken bij een kleine zendingsceremonie. Op donderdag 30 april wordt er om 19.00 uur o.l.v. E.H. Lieven Snyers een 'zendingsmis' gehouden in de bidkapel naast het Ontmoetingscentrum van Gierle. Daarna, vanaf 19.30 uur is er een 'zendingssamenzijn' in taverne "Den Eik" aan de Singel in Gierle. Iedereen is welkom!
Op vrijdag 1 mei, de dag van vertrek, om 9 uur 'uitwuifkoffie' in taverne "Den Eik". Om 10 uur is dan 'le moment suprême', het afscheid van familie, vrienden en sympathisanten. Start voor de pelgrimstocht. Een tocht ten voordele van LCH-Belgium vzw, een tocht met een spirituele betekenis, een tocht over een tot erfgoed verklaarde pelgrimsweg, een tocht die al vele voorgangers heeft gekend, een tocht waarbij de pelgrims 'alles' achterlaten...
Het is bepaald niet ondenkbaar dat onderweg van deze planning wordt afgeweken als de omstandigheden daar aanleiding toe geven. Maar dat zal later blijken uit de reisverslagen...
Tours, ons wel bekend uit de herfstklassieker 'Parijs-Tours'... Tours bestond al in de Gallische tijd voor de komst van de Romeinen. In de Romeinse tijd heette de stad Ubs Turonum en was het een belangrijk administratief en handelscentrum. In de 3de eeuw intoduceerde St. Gatien het christendom in de regio en in de 4de eeuw zette St. Martinus deze roeping voort. Een andere beroemde bisschop van Tours was Gregorius die tegenwoordig nog steeds wordt herinnerd om zijn boek 'Histoire de France'. Tours is ook de geboortestad van schrijvers Honoré de Balzac (1799-1850) en Georges Courteline (1858-1929).
Tours is een stad in Midden-Frankrijk, gelegen aan de rivier de Loire. Vroeger was Tours de hoofdstad van de voormalige provincie Touraine, thans is zij de hoofdplaats van het departement Indre-et-Loire De stad telt iets meer dan 137.000 inwoners die Tourangeaux worden genoemd.
Bezienswaardigheid: De Cathédrale St. Gatien werd gebouwd van de 13e tot de 16de eeuw. Het koor is vroeg-gotisch, het schip hoog-gotisch, en de voorgevel is gebouwd in de flamboyant-gotische stijl. De twee torens begon men in romaanse stijl, vervolgde men in gotische stijl, en bekroonde men in renaissance-stijl. Desondanks is de St. Gatien bijzonder harmonieus. De St. Gatien-kathedraal is beroemd om zijn ramen; ze dateren uit de 13e (koor), 14e (roosvenster) en 15e eeuw (schip).
Info: Wikipedia en uit de "Historische Route" van Jan Witte
Al fietsend naar Santiago voor LCH. Sponsoring: We zijn verheugd dat je ons sponsort. Om LCH verder te helpen zijn er erg veel sommen geld nodig. Spreek uw buren, vrienden en familieleden aan om ons doel bekender te maken... Iedereen die betrokken is bij het LCH-project dankt je voor je bijdrage. Pedro, Luus en Martien zullen zwoegen en trappen om de 2400 km rond te krijgen...
Aanmelding: Wenst SPONSOR te worden van de fietstocht t.v.v LCH-Belgium vzw: 0 Ik betaal 1 eurocent per gefietste kilometer. (24 EUR voor de totale afstand) 0 Ik betaal 2 eurocent per gefietste kilometer. (48 EUR voor de totale afstand) 0 Ik betaal 3 eurocent per gefietste kilometer. (72 EUR voor de totale afstand) 0 Ik betaal 30 EUR ten voordele van het project. 0 Ik betaal een vrij te kiezen bedrag ongeacht de afgelegde kilometers. 0 Ik neem een andere formule en wens hierover graag een onderhoud.
0 Wenst een fiscaal attest (bedrag min. 30 EUR)
Steun LCH! Stort je bijdrage op volgend rekeningnummer: 734-3771750-11 van LCH-Belgium vzw, Hoogstraat 22B/4, B-3360 Bierbeek met vermelding van: uw naam en "cycling4lch".
Aanmeldingsformulier vindt u in bijlage. Afprinten, invullen en opsturen...
Vandaag wordt bij 'Hermans tweewielers' in Hapert KOGA randonneur opgehaald, na een grondig nazicht moet het stalen ros van Pedro in orde zijn om hem gedurende de hele trip trouw te blijven. Vandaag en volgende week dinsdag nog een laatste testrit van zo'n 80 km per rit. Daarna wordt het pakken, wikken en wegen, wat gaat mee en wat blijft achter. Geen overbodige ballast, maar wat is overbodig. Elke gram te veel is echt TE veel, c'est trop. Welk weer wordt het? Of beter hoe zal het weer zijn onderweg? Voor ons een vraag voor de weergoden een weet...
Alvorens op pelgrimstocht te vertrekken willen Pedro, Luus en Martien hun entourage betrekken bij een kleine zendingsceremonie. Op donderdag 30 april wordt er om 19.00 uur o.l.v. E.H. Lieven Snyers een 'zendingsmis' gehouden in de bidkapel naast het Ontmoetingscentrum van Gierle. Daarna, vanaf 19.30 uur is er een 'zendingssamenzijn' in taverne "Den Eik" aan de Singel in Gierle. Iedereen is welkom!
Op vrijdag 1 mei, de dag van vertrek, om 9 uur 'uitwuifkoffie' in taverne "Den Eik". Om 10 uur is dan 'le moment suprême', het afscheid van familie, vrienden en sympathisanten. Start voor de pelgrimstocht. Een tocht ten voordele van LCH-Belgium vzw, een tocht met een spirituele betekenis, een tocht over een tot erfgoed verklaarde pelgrimsweg, een tocht die al vele voorgangers heeft gekend, een tocht waarbij de pelgrims 'alles' achterlaten...
"Achter-laten": je vertrouwde omgeving, maar ook een stuk verleden. We trekken de toekomst tegemoet...
Als pelgrim draag je 'n steentje met je mee. Dat steentje staat symbool voor al je leed, je pijnlijke verhalen, je zwakheid en je falen... Dat steentje draag je als pelgrim met je mee...
Jouw steentje leg ik neer bij het kruis. Verlicht ga je als pelgrim voort op tocht, niet dat het leven nu probleemloos wordt. Maar doorheen droeve dagen is het lichter om het leed te dragen en dat verlicht de pelgrim op z'n tocht.
Info: bezinningsboekje voor de Compostela-pelgrim.
terug thuis met een gevoel van voldoening, bij het volbrengen van de beproeving... een pelgrim doet het alleen al, om te ondervinden hoe zo'n ervaring voelt...
Al fietsend naar Santiago voor LCH. Sponsoring: We zijn verheugd dat je ons sponsort. Om LCH verder te helpen zijn er erg veel sommen geld nodig. Spreek uw buren, vrienden en familieleden aan om ons doel bekender te maken... Iedereen die betrokken is bij het LCH-project dankt je voor je bijdrage. Pedro, Luus en Martien zullen zwoegen en trappen om de 2400 km rond te krijgen...
Aanmelding: Wenst SPONSOR te worden van de fietstocht t.v.v LCH-Belgium vzw: 0 Ik betaal 1 eurocent per gefietste kilometer. (24 EUR voor de totale afstand) 0 Ik betaal 2 eurocent per gefietste kilometer. (48 EUR voor de totale afstand) 0 Ik betaal 3 eurocent per gefietste kilometer. (72 EUR voor de totale afstand) 0 Ik betaal 30 EUR ten voordele van het project. 0 Ik betaal een vrij te kiezen bedrag ongeacht de afgelegde kilometers. 0 Ik neem een andere formule en wens hierover graag een onderhoud.
0 Wenst een fiscaal attest (bedrag min. 30 EUR)
Steun LCH! Stort je bijdrage op volgend rekeningnummer: 734-3771750-11 van LCH-Belgium vzw, Hoogstraat 22B/4, B-3360 Bierbeek met vermelding van: uw naam en "cycling4lch".
Aanmeldingsformulier vindt u in bijlage. Afprinten, invullen en opsturen...
Iedere pelgrim verlaat tijdelijk zijn gewone levenssituatie, pelgrimeren is terug naar basic... Eenmaal terug thuis zal de pelgrim terugvallen in z'n gewone doen en laten, weliswaar met een toegevoegde meerwaarde, verworven door het volbrengen van z'n onderneming...
Op vrijdag, 17 april 2009, vertrok Pedro 's morgensvroeg naar Zutendaal voor een trip van 97 km, in de regen! Dit is misschien al een goede voorbereiding voor wat hem te wachten zal staan richting Compostela. Zaterdag, 18 april, fietst hij van Zutendaal naar Maastricht. Tevens zal hij een stuk van de Amstel Goldrace rijden. Het weer is dit keer heel wat gunstiger!
Druk, druk en nog eens druk. Nog 14 dagen tot de start naar Compostela. Het zijn soms hectische uren en dagen tussen het fietsen door. Vandaag vertrek ik samen met fietsmaat Jef voor de reeds eerder geplande driedaagse naar Zutendaal. Van uit Gierle via een mix van LF-route en knooppunten over rustige wegen naar Limburg. Een afstand van 96km en zondag nog terug ook, is een laatste grote test. Een test om een 6 uur op het fietszadel te zitten, goed om eelt aan te kweken. Ter plaatse doen we een hellingentocht van 60km in de buurt van Eben-Emael, Canne en Maastricht. Overnachten doen we nog even in luxe, namelijk in het familie-fietshotel "The Oak" bij Hilde en Paul in Zutendaal...
Volgende week nazicht van mijn 'Randonneurke' om later die week af te sluiten met een 90km rit... De 4 laatste dagen worden relatieve rustdagen met nog enkele leuke 'verplichtingen' in afwachting van de start op 1 mei...
De co-auteurs zullen jullie berichten over Pedro zijn ondernemingstocht naar Santiago. Margo is onderwijzeres in het buitengewoon onderwijs Berkenbeek te Wuustwezel en Bart, haar wederhelft, staat eveneens in het onderwijs. Hij geeft les in de lagere school te Gierle. Dus onze verslagen zouden toch een beetje goed moeten zijn. Ziezo tot 1 mei voor de eerste stand van zaken!
Op weg naar Compostela wordt het blog up-to-date gehouden. Wanneer ikzelf geen internetcafé vind wordt er via GSM/sms een kort verslag uitgebracht aan het thuisfront. Niet Lewiske zet zich achter het toetsenbord, wel haar schoonzus en broer. Co-auteurs Margo en Bart brengen dagelijks een kort verslag uit, waarvoor onze dank.
Patiëntenorganisatie. Doelstellingen: 1. het stimuleren van wetenschappelijk onderzoek naar opsporings- en behandelingsmethoden van de ziekte. 2. het verkrijgen van duidelijkheid over de aard en verschijningsvormen van de ziekte. 3. de erkenning van de ernst van de ziekte 4. het verstrekken van informatie over de evolutie en behandelingsmethoden 5. het bieden van contactmogelijkheden tussen dragers van de ziekte en/of hun verwanten. 6. internationale samenwerking met het oog op de realisatie van deze doelstellingen.
08/04Café In den Eik aan de Singel in Gierle (Lille) wuift op 1 mei om 10u Pierre ‘Pedro’ Vanderhegghen (60) uit. Hij fietst ten voordele van de zeldzame ziekte LCH naar Compostela in Spanje.
“Ik koesterde al lang de droom om iets speciaals te doen in 2009, het jaar waarin ik mijn zestigste verjaardag vier en ik met pensioen ga. Sinds 2006 volg ik op het internet de verhalen van Compostelapelgrims”, steekt Pierre van wal. Lees meer...
Tekst en foto: www.GVA.be Tekst: Kristin Matthyssen Foto: Mia Uydens Klik op afbeelding voor vergroting
Pedro vertrekt morgen voor vijf dagen naar de Ardennen. De fiets mee op de wagen alsook pak en zak. Pedro zal er enkele beklimmingen doen. Hij wil ondervinden hoe zijn KOGA-randonneur zich gedraagt, volgeladen met 20kg bagage, bij een beklimming en een afdaling...in Frankrijk en Spanje wachten uiteraard andere kleppers van hellingen en bergen...
Het Vlaams Compostelagenootschap is een VZW met eigen statuten, neergelegd op 15 mei 2008 bij de Rechtbank van Koophandel te Mechelen onder het ondernemingsnummer 430.947.739. In 2010 zal het 25 jaar geleden zijn dat het Vlaams Genootschap van Santiago de Compostela boven de doopvont werd gehouden in de Sint-Andriesabdij te Loppem. 2010 is een heilig jaar: het feest van Sint-Jacob (25 juli) valt dat jaar immers op een zondag en dat wordt in Spanje en door de miljoenen Jacobsvrienden in de ganse wereld uitbundig gevierd. Talrijke pelgrims, meer dan andere jaren, zullen dat jaar naar het graf van de apostel gaan. In 2004, laatste heilig jaar, waren dat er bijna 200.000.
Het Vlaams Genootschap van Santiago de Compostela is gevestigd in de Varkensstraat 6 te Mechelen, tel.: 015298436. Je kunt er elke zaterdag terecht van 10.00 tot 16.00 uur behalve op paaszaterdag, in juli en augustus en tussen kerstmis en nieuwjaar. In de bibliotheek kan je allerhande lectuur rondom het Sint-Jacobsgebeuren raadplegen evenals een ruim assortiment kaarten en gidsen. Vrijwilligers van de permanentie delen graag hun ervaring met jou. Ze staan ter beschikking voor vragen en goede raad. Stempels voor de pelgrimspas zijn te verkrijgen achter de Sint Romboutstoren en ook op het secretariaat van het Genootschap..
Aan kilometer 40 op Pedro's route naar Compostela fietsen we door Lier. De stad van de schapenkoppen heeft ook iets met Jacobus... De Sint-Jacobskapel ligt op de route naar Compostela en veel pelgrims komen hiervoor naar Lier. De Sint-Jacobsstempel ligt bij Toerisme Lier.
Deoorspronkelijke Sint-Jacobskapel dateert uit 1383, maar werd herhaaldelijk herbouwd en gerestaureerd. In de 17de eeuw diende ze als parochiekerk voor de Spaanse troepen, die in Lier gelegerd waren. Vandaar ook de benaming "Spaanse Kapel". De wapenschilden van de Spaanse provincies herinneren aan deze periode. Na zware beschading tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de Sint-Jacobskapel nogmaals heropgebouwd. De poort links naast de kapel gaf vroeger toegang tot het Sint-Jacobsgodhuis, dat in 1848 gesloopt werd. Hier woonden twaalf bejaarden in aparte huisjes.
Info: Toerisme Lier Klik op de afbeelding voor vergroting
Twee prachtige, barokke trappen brengen bezoekers de kathedraal binnen waar gewoonlijk een lange rij pelgrims wacht op het moment dat ze hun duimen en vingers op de 'Boom van Jesse' kunnen liggen. Deze is onderdeel van de Pórtico de la Gloria, waarin Jezus in het midden is afgebeeld, terwijl hij zijn gewonde handen laat zien. Met daaronder Santiago (Jakob) in een bemiddelende houding. Op de middelste pilaar, bevindt zich de Boom van Jesse waar pelgrims hun handen op leggen voor kracht en heling. Vervolgens lopen ze om de pilaar heen om hun hoofd tegen een geknield figuur, waarschijnlijk de kunstenaar (Meastro Mateo) die de Pórtico heeft gemaakt, te leggen, hopend iets van zijn wijsheid mee te krijgen. En natuurlijk kussen ze de Sint Jacobsschelp op het beeld van Santiago.
Bij de voorbereiding aan de tocht behoort ook het verkrijgen van de nodige documenten voor onderweg. Het Vlaams Compostelagenootschap levert deze documenten, op aanvraag door de pelgrim, enkele weken voor het vertrek af. De geloofsbrief moet de pelgrim in staat stellen om in nood deuren te openen omp onderdak te vinden. Kloosters, abdijen enz. De inhoud van de geloofsbrief opgemaakt in drie talen luidt als volgt: "In naam van het Vlaams Genootschap van Santiago de Compostela verklaar ik hierbij dat het bovengenoemd lid van ons genootschap te voet/per fiets/per rijdier een pelgrimstocht onderneemt naar het graf van de heilige apostel Jacobus de Meerdere te Compostela in Galicië (Spanje) in de geest van de pelgrims van weleer. Ik vraag aan alle ingezetenen van kloosters en abdijen, aan vertegenwoordigers van de overheid en speciaal aan de Compostelagenootschappen dat ze voornoemde pelgrim alle bijstand en hulp verlenen om de tocht tot een goed einde te brengen. Met dank en pelgrimsgroeten.".
Daarbij hoort ook een stempelboekje (credentiaal) waarin de pelgrim op elke verblijfplaats een stempel laat plaatsen als bewijs dat hij de verschillende stopplaatsen heeft aangedaan. Bij aankomst in Sanyiago de Compostela dienen deze stempels als bewijs tot het bekomen van de "compostela" of diploma. Een plechtig overhandigd document dat de pelgrim ontvangt op het secretariaat van de kathedraal van Santiago de Compostela...
Al fietsend naar Santiago voor LCH. Sponsoring: We zijn verheugd dat je ons sponsort. Om LCH verder te helpen zijn er erg veel sommen geld nodig. Spreek uw buren, vrienden en familieleden aan om ons doel bekender te maken... Iedereen die betrokken is bij het LCH-project dankt je voor je bijdrage. Pedro, Luus en Martien zullen zwoegen en trappen om de 2400 km rond te krijgen...
Aanmelding: Wenst SPONSOR te worden van de fietstocht t.v.v LCH-Belgium vzw: 0 Ik betaal 1 eurocent per gefietste kilometer. (24 EUR voor de totale afstand) 0 Ik betaal 2 eurocent per gefietste kilometer. (48 EUR voor de totale afstand) 0 Ik betaal 3 eurocent per gefietste kilometer. (72 EUR voor de totale afstand) 0 Ik betaal 30 EUR ten voordele van het project. 0 Ik betaal een vrij te kiezen bedrag ongeacht de afgelegde kilometers. 0 Ik neem een andere formule en wens hierover graag een onderhoud.
0 Wenst een fiscaal attest (bedrag min. 30 EUR)
Steun LCH! Stort je bijdrage op volgend rekeningnummer: 734-3771750-11 van LCH-Belgium vzw, Hoogstraat 22B/4, B-3360 Bierbeek met vermelding van: uw naam en "cycling4lch".
Aanmeldingsformulier vindt u in bijlage. Afprinten, invullen en opsturen...
Op Spaans grondgebied begint de echte Camino zegt men steeds...De Camino Francès biedt de pelgrim geen seconde rust. Zowel te voet als per fiets dient er veel geklommen...en het is van horen zeggen...
Een eerste kuitenbijter is de korte klim naar Puerto de Erro, een klim van 7% en vervolgens gaat het steeds op en af. Dalen naar Pamplona, dan weer klimmen richting Sto Domingo de la Calzada, Belorado en Burgos. De klim van Astorga naar Cruz de Ferro is eveneens een duiveltje voor de niet-klimmer. Van 870m gaat het naar 1501m over een afstand van 29km... Nog een echte kuitenbijter, meer dan een kuitenbijter volgens ingewijden, is de Col do O Cebreiro. Met een lichte aanloop van uit Ponferrada begint in Villafranca del Bierzo het klimmen aan een gemiddelde van 4%. Start bij 510m en de top wordt bereikt na 35km op een hoogte van 1300m. 790 hoogtemeters en hierdoor heeft deze klim een moeilijkheidsscore van 64,38 op de climb by bike site. Staat op rang 3051...
Deze klim heeft nog een verlengstuk over de Alto de Roque en top op de Alto de Poio.
Een ritueel dat nieuw is en sterk aan populariteit wint is het verbranden van een kledingsstuk in Finesterre, het 'nul-kilometerpunt' van de Camino... Cabo Finesterre, is de plek waar de pelgrims hun schoenen achterlaten en kleren verbranden. In 2006 heeft een Belg bij het verbranden van zijn schoenen er zelfs een bosbrand(je) veroorzaakt wat hem een nachtje gratis onderdak verschafte in de plaatselijke cel. Het verbranden van een kledingsstuk gebeurt in Finesterre steeds op dezelfde plaats en niet zo maar ergens in de duinen. Met deze rituele handeling wil de pelgrim laten verstaan dat de pelgrimstocht definitief gedaan is.
Meer info over Cabo Finestera klik op de afbeelding
Voorbije week weinig gefietst omwille het slechte weer. Onderweg zullen we ook wel regendagen krijgen, toch is dat niet hetzelfde als thuis met regen vertrekken om een training aan te vatten. Onderweg een bui krijgen tot daar toe maar met veel regen en wind starten, neen dank u... Dus thuis de hometrainer op en doen alsof we 'bergen' beklimmen in afwachting dat het echte spectakel begint...
Men zegt...dat vanaf Geraardsbergen er geen meter vlak meer is...dus wordt het reeds van bij de tweede dag stoempen, stoempen en stoempen... Heel Frankrijk door gaat het natuurlijk op en af en al doende komt men als fietser in conditie om het grote klimmerswerk aan te pakken...Althans dat hoop ik toch.
De eerste grote hindernis, of mag ik hier al spreken van een berg, is de Puerto de Ibañeta. De klim door de Pyreneeën om 812 hoogtemeters te overbruggen... Met een zachte aanloop van uit St. Jean-Pied-de-Port begint de eigenlijke klim in Arnéguy. Op de wereldranglijst van de te beklimmen bergen staat de klim naar Puerto de Ibañeta op een 2459ste plaats. Krijgt een moeilijkheidsscore toegemeten van 73,2. De beklimming loopt over een afstand van 18km met een gemiddelde klimpercentage van 4,5%. De start ligt op 245m hoogte en bij de top haal je 1057m. Wish me luck...
De Botafumeiro is het grootste wierookvat ter wereld en wordt gebruikt aan het einde van de pelgrimsmis in de kathedraal van Santiago de Compostela. Het vat is 1,60 meter hoog en gevuld met veertig kilogram houtskool en wierrook en hangt aan een lang touw. Na de communie wordt de wierook aangestoken en het vat door een zevental kerkdienaren in beweging gebracht. Daarbij slingert de botafumeiro op nogal spectaculaire wijze van links naar rechts door de ruime dwarsbeuk. Hij bereikt daarmee een hoogte van twintig meter, nauwelijks één meter lager dan het gewelf, en één slingerboog bedraagt vijfenzestig meter.
In feite dient de botafumeiro alleen om de lucht in de kathedraal te zuiveren, maar in de praktijk geldt het wierookvat als een belangrijke toeristische attractie. Het is voor bezoekers altijd een verrassing of ze op het juiste moment komen om de botafumeiro in bedrijf te zien, want het tijdstip wordt niet bekendgemaakt. In de souvenirwinkeltjes van Santiago zijn kleine wierookvaatjes te koop.
Klik op de afbeelding voor een filmpje over de Botafumeiro
De tent - hun opplooibaar 3-sterrenlogement... Merk Fjällräven, model Skule RS 3 Light Gewicht 2850gr Binnenmaten: 215 x 160/140 x 100cm Kleur groen.
De slaapmatras - in 't dubbel... 2 x lichte allround kampeermatras geschikt voor drie seizoenen, kleur groen. In de breedte dubbel opvouwbaar. Thermarest, self inflating mattress, trail 3 R Trek & Travel series, afmetingen 51 x 183 x 3 cm, gewicht 879 g.
Slaapzakken - ook in 't dubbel 2 x Birdland slaapzak gevuld met ganzendons (95%), kleur rood, gewicht 850 g
Pedro fietst in zijn voorbereiding zo nu en dan solo. Merendeels wordt hij in zijn voorbereiding gesteund door zijn fietsmaten Bob en Jef. Reeds drie jaar fietsen zij samen de Lage Landen af om de conditie aan te scherpen en op peil te houden... Mee fietsen naar Santiago de Compostela zat er door omstandigheden voor geen van beiden in, maar om Pedro te sparren staan ze steeds klaar...
Bob en Jef in volle actie tijdens één van de ritten door de Kempen... Met dank aan de runners...
De stad heet officieel kortweg Santiago, maar er zijn nog veel meer steden die zo heten. De gebruikelijke naam 'Santiago de Compostela' kan worden vertaald als: 'Santiago, bijgenaamd Compostela'. Die bijnaam komt misschien van Campus Stellae (Sterrenveld) en verwijst naar de ster die, volgens de overlevering, het gebeente van Jakobus op deze plaats heeft aangewezen. Vooral pelgrims maken graag gebruik van de naam Compostela. De naam van het nabijgelegen dorp Lavacolla, waar ook het vliegveld ligt, kan worden uitgelegd als: de kleren wassen of zich wassen. Hier wasten de pelgrims zich in de rivier, voordat ze de heilige stad binnengingen.
Het bedevaartsoord Santiago de Compostela is een van de belangrijkste christelijke bedevaartsoorden. Pelgrims uit heel Europa eindigen hier hun voet- of fietstocht. Deze voet- of fietstocht noemt men de Camino de Santiago (De weg naar Santiago). De pelgrims op weg naar Santiago zijn herkenbaar aan de Sint Jacobsschelp, het teken van de heilige Jacob. De schelp heet in het Latijn Pecten jacobaeus, in het Duits Pilgermuschel (pelgrimsmossel) of Jakobsmuschel en in het Frans coquille Saint Jacques. De schelp wordt gedragen met de sluiting naar boven (in tegenstelling tot de schelp van oliemaatschappij Shell). Dit dier wordt langs de Galicische kust gekweekt (de kwekers zeggen niet precies waar, om diefstal te voorkomen) en is onder de naam vieira in de Galicische restaurants een gewilde delicatesse. De weg naar Santiago (in het Spaans ook wel 'el camino'; de weg genoemd) kent veel van deze tradities. Zo laten pelgrims een van huis meegenomen steen achter bij Cruz de Ferro waarmee ze symbolisch hun zonden van zich afleggen en (letterlijk) verlicht hun weg vervolgen...
Noot: foto's zijn aanklikbaar gevolgd door meer nieuws over de CAMINO ***** Bron van de teksten: Bezinningsboekje voor de Compostela-pelgrim ***** Op pelgrimstocht gaan is los-laten allerhande dingen, maar ook: je zekerheden. Je leert vertrouwen.
Op pelgrimstocht gaan is achter-laten: je vertrouwde omgeving, maar ook: een stuk verleden. Je trekt de toekomst tegemoet.
Op pelgrimstocht gaan is toe-laten: nieuwe ervaringen en nieuwe mensen, maar vooral ook: nieuwe levenszin. Je hoopt te vinden
"Peregrino, onde vai o seu destino?" "Onde éque a vida me leva, meu filho!" "Pelgrim, waarheen gaat uw bestemming?" "Waar het leven mij naar toe leidt, mijn zoon"
Ik wil de Camino fietsen, mezelf naar Santiago de Compostela brengen. Het zal me sterken en als ik het haal ben ik een pelgrim.
Pelgrim zijn is de steen, die je meezeult, onderweg achterlaten; en nieuwe stenen vinden om met je leven iets moois te bouwen
Pelgrim zijn is je pelgrimsstaf nemen en op weg gaan, je kleine zekerheden verlaten om te ervaren wat en wie de Grote Zekerheid is, en daarop mogen steunen, als op een staf.
Mezelf tegenkomen is onherroepelijk, waaruit ik zal leren... ***** Bouwkunst en cultuur wil ik opnemen en toevoegen om te bewaren...
Een moment van stilte zal ik koesteren en de rijkdom hiervan ervaren...
Alles beleven, alles ondergaan, dankbaar ben ik mijn naasten omdat zij mij dit alles gunnen...
Pelgrim zijn is je een stuk van de weg voelen worden; je over bergen en grenzen heen werken, geloven dat het doel voor je ligt...
Pelgrim zijn is doorheen de schoonheid van de natuur iets van de Kunstenaar vermoeden en geloven dat Hij ook jou wil kneden en vormen, dat Hij ook in jou zijn schoonheid wil leggen...
Pelgrim zijn is het brood breken met anderen en méér terug krijgen dan je gegeven hebt; je leven delen met een vriend en voelen dat de Andere mee fietst.
Pelgrim zijn is je laven aan de bron en ervaren hoe levend-gevend water kan zijn; is op zoek gaan naar de diepste bron van jouw leven
Pelgrim zijn is het kruis van jouw leven niet langer wegstoppen maar het opnemen en ontdekken dat je het dragen kan.
Pelgrims zijn is fluiten van vreugde omdat je doorheen veel zweet en moeite het Doel in zicht krijgt
Pelgrim zijn is jouw kleine hand in Zijn grote hand leggen, geloven dat jouw Naam in Zijn palm geschreven staat, vertrouwen dat Hij je draagt en nooit laat vallen.
Pelgrim zijn is een schelp vinden, er blij om zijn, maar ook weten dat het maar een halve schelp is; er zeker van worden dat je pas lééft als je jouw oren, jouw handen als een schelp opent voor anderen...
