In een brief die Tennyson op 7 maart 1874 aan een heer schreef, iemand die hem een ervaring beschreef die hij onder invloed van verdovende middelen ondervonden had, stond : 'ik heb nooit visioenen gehad onder invloed van verdovende middelen, maar een soort wakende trance (bij gebrek aan een betere naam) heb ik vaak gehad, al vanaf mijn jeugd, wanneer ik helemaal alleen was. Ik kreeg dit door telkens maar mijn eigen naam te zeggen, tot plotseling, als het ware uit de intensiteit van het bewustzijn van de individualiteit, de individualiteit scheen op te lossen en weg te vagen in een onbegrensd wezen; dit was geen verwarde toestand, maar de helderste van de helderste van de heldersten, de zekerste van de zekersten, volmaakt onbeschrijfelijk, waar de dood een bijna belachelijke onmogelijkheid was en het verlies van de persoonlijkheid (als dat al mogelijk was) geen uitblussing te zijn, maar de enige levensvorm.'
So word by word and line by line The death man touched me from the past And all at once it seem'd at last, The living soul was flashed on mine. And mine in this was wound and whirl'd About emperial height of thought, And came on that which is and caught The deep pulsations of the world. Aeolian music measuring out The steps of time-the shocks of chance- The blows of death.At length my trance Was call'd, stricken thro' with doubt. Vague words! But ah! how hard to frame Or ev'n for intellect to reach In matter-moulded forms of speech Tro' memory that which I became.
- Tennyson : passage from In Memoriam -
Reacties op bericht (0)
E-mail mij
Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.
Gastenboek
Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek