Donderdag 20 november 2008
D.B.S. 2/
Voortgeschreden vormen van de ziekte van Parkinson worden steeds vaker
behandeld met diepe hersenstimulatie, een techniek die berust op de
implantatie van een medisch apparaat: deze "hersenpacemaker" zendt
elektrische prikkels naar specifieke delen van de hersenen van de patiënt,
via permanent ingebrachte elektroden. De controle-eenheid van de pacemaker
wordt doorgaans in de borst- of buikholte van de patiënt geïmplanteerd; deze
zogeheten neurostimulator is via een elektrode onderhuids met de elektrode
in de hersenen verbonden. Met de momenteel beschikbare technieken is
weliswaar effectieve behandeling van veel patiënten mogelijk, maar deze
technieken hebben wel degelijk hun beperkingen.
"Diepe hersenstimulatie in zijn huidige vorm is in diverse opzichten
belastend voor de patiënt en de arts: implantatie vereist een langdurige
operatieve procedure waarbij zowel neurochirurgen als neurologen betrokken
zijn. Na de operatie moeten de neurologen exact de juiste
stimulatieparameters instellen, een moeizame procedure. Pas daarna mag de
patiënt naar huis. Op langere termijn kunnen er bijvoorbeeld
ruggenmergproblemen bij patiënten ontstaan, wat nader MRI-onderzoek
noodzakelijk maakt. Bij de huidige implantaten is een MRI-scan evenwel niet
uitvoerbaar, als gevolg van de materialen die zijn gebruikt bij de
vervaardiging van DBS-elektroden en de stimulatoren," licht prof. Maximilian
Mehdorn toe. Hij is hoofd van de afdeling Neurochirurgie aan de
Christian-Albrechts Universiteit in Kiel, Duitsland.
behandeld met diepe hersenstimulatie, een techniek die berust op de
implantatie van een medisch apparaat: deze "hersenpacemaker" zendt
elektrische prikkels naar specifieke delen van de hersenen van de patiënt,
via permanent ingebrachte elektroden. De controle-eenheid van de pacemaker
wordt doorgaans in de borst- of buikholte van de patiënt geïmplanteerd; deze
zogeheten neurostimulator is via een elektrode onderhuids met de elektrode
in de hersenen verbonden. Met de momenteel beschikbare technieken is
weliswaar effectieve behandeling van veel patiënten mogelijk, maar deze
technieken hebben wel degelijk hun beperkingen.
"Diepe hersenstimulatie in zijn huidige vorm is in diverse opzichten
belastend voor de patiënt en de arts: implantatie vereist een langdurige
operatieve procedure waarbij zowel neurochirurgen als neurologen betrokken
zijn. Na de operatie moeten de neurologen exact de juiste
stimulatieparameters instellen, een moeizame procedure. Pas daarna mag de
patiënt naar huis. Op langere termijn kunnen er bijvoorbeeld
ruggenmergproblemen bij patiënten ontstaan, wat nader MRI-onderzoek
noodzakelijk maakt. Bij de huidige implantaten is een MRI-scan evenwel niet
uitvoerbaar, als gevolg van de materialen die zijn gebruikt bij de
vervaardiging van DBS-elektroden en de stimulatoren," licht prof. Maximilian
Mehdorn toe. Hij is hoofd van de afdeling Neurochirurgie aan de
Christian-Albrechts Universiteit in Kiel, Duitsland.
Geschreven door spinnerkeo om 00:00
Reageer op dit bericht
