Berichten van 1 september 2013 tot 30 september 2013

x

Ik kwam toe met een half uur vertraging wegens file, ja daar was natuurlijk al iemand anders op operatietafel , ik was daar om 10 30 uur en heb dan tot 4 uur gewacht ,zonder eten en zonder drinken, dan legde ze mij op de operatietafel en na een hallfuur begon het, ik had gevraagd om mij enkel lokaal te verdoven,wel ik kreeg een doek voor mijn ogenik voelde plotseling een mes dat sneed in mijn vel kreeg iets om in te ademen , en herinner mij niks ik had een verband onder mijjn nek ,en dan zei er iemand ze hebben u van da spul teveel gegeven ,ik voelde mij ni goed beefde verschrikkelijk en had alsmaar krampen, ze zeiden K. gaat je komen herinstellen, maar dat duurde geweldig lang volgens mij toch , daarna zei hij je dbs toestel is stuk ,dan zei is ni waar hij kon er ni goe aan uit  maar kon zeker ni naar huis kon  ni uit mijn bed ,dus moest ik een nachtje in de klinek blijven ,want hij zou de zaterdag ok komen ,terug heringesteld en t ging veel beter ,ik ben thuisgekomen maaar voelde mij nog moe, ja ik denk dat het bij jongere mensen beter gaat, en nu is het hetzelfde als vroeger ,in den dag goed en de rest maar beven gans den avond ,kan niet anders dan terug naar gent gaan om mij nog maaar eeens aftestellen

Maandag had ik samenkomst van de praatgroep en moest normaal de leiding geven maar ik kreeeg niets niemendaal over mijn lippen , iedereen was daar supervriendelijk voor mij t’was tof maar voelde mij
 ni goed en nu nog maar afwachten en  hopen dat het   betert
liefs

Waar

Een Wil is, is een weg.

Waar een weg is, daar wil ik naar toe.

Van het veranderen van je leven,

Wordt ik nooit moe, ik hou van dat gedoe.

Gert

Sorry maar het gaat er bij mij niet in. We kunnen hier twee kanten op, of je hebt gebrek aan AANDACHT, of je weet te weinig van het leven af om er een eind aan te, mogen, maken. (heb je alles al meegemaakt?)

Ik heb er zo mijn mening over en wil (ben bereid) die te ventileren.

Ik ondervond het, samen met mijn broers en zus om het proces mee te mogen maken, mijn moeder had besloten zich in te laten slapen. Ze was een trotse en verwende vrouw.. ze leed al jaren aan botkanker, de ziekte van Kahler. Ze wilde de gehele aftakeling niet meemaken.. Dus besloot ze ERVAN TUSSEN TE KNIJPEN.

Ik vond het achteraf een egoïstische daad. Zeker als ik de “film”voor mijn ogen afdraai. Wij zitten er nog steeds mee, als haar kids.. Na een leven als hypochonder gesleten te hebben, en altijd te klagen over hoofdpijn of buikpijn, of  alleen maar te klagen om aandacht te krijgen, speelde ze haar ultieme spel. Als een van ons had gezegd, ma, ik wil niet dat je het doet, had het niet doorgegaan. De arts die de inslaapspuit moest zetten, keek ons vertwijfeld aan.. immers, zijn eed was “het levensreddende werk”. Aan de morfinepomp liggend, naar de kapper geweest, nagels keurig gelakt en mooi opgemaakt, lag ze te lachen. . nee, niet mijn pakje aan.. Dokter kunt u de ader niet vinden, zei ze .. grappend.

Bah. Wat een nare vertoning. Ik weet zeker dat ze deze procedure volgde uit wraak, jegens haar kinderen, omdat ze haar lieten “vallen”. (in haar ogen dan). Niemand van ons wilde of kon haar in huis nemen.. Ons moeder was een verbitterd mens. Ik begrijp dat er angsthazen  zijn die de “long mile” niet willen lopen, maar gezien mijn eigen ervaringen tot nu toe, durf ik te zeggen, Euthanasie, NEE. Not my cup of tea. Wil je erover praten? Mail mij dan. Privé naar yopper@zeelandnet.nl zo, AVE , Jan Welling.

verbind mij met een dynamo

en je hebt zeker zes uur stroom

krijg je helemaal cadeau

een soort elektrische droom

en ook zo groen als ‘t gras

bij de buren dan wel hoor

ik hoop dat ik bij uw meubels pas

dan beef ik wel lekker door



Dit is wel de grootste pechvogel denk ik met al haar vallen en breuken


Liefs