Kerkhofbloemen
glanzen, druipend van
nevel en morgendauw.
Symbool van tranen,
vergoten bij ontelbaar
vele rijen graven.
Dood maar niet vergeten.
Opgetuigde graven,
onder bloemen bedolven,
trachten de sfeer van
alom tegenwoordige
triestheid te verzachten.
Pijn die nooit verdwijnt.
Dood maar niet vergeten.
Schaduwen schuifelen stil,
in rijen, traag voorbij.
Hun harten zwaar beladen,
mijmerend over wat ooit was,
even terug in een ver verleden.
Onuitwisbare herinneringen.
Dood maar niet vergeten.
Bomi,
















