een nieuwe op jopark
Bij mij eerste aanmelding op deze site werd ik volmondig welkom geheten , even vboelde ik me onwennig
tot iemand vroeg wie ik was en hoe het ging .
Een vreemd gevoel was het toen ik mezelf betrapte om voor het eerst tegen een vreemd iemand over mijn problemen te
chatten en gewoon een luisterend oor te vinden zonder vooroordelen .
Over je gevoelens te kunnen vertellen zonder schroom en schande en vreemd genoeg bevestigingen over deze gevoelens
en gebreken te krijgen zonder voor een vuurpeleton gezet te worden .
Ik heb die eerste avond mij zo laten gaan dat ik plots besefte dat ik eigenlijk niet meer mijn beklag maakte maar veeleer
mijn ziektebeeld was aan het omschrijven . later die avond heb ik een gedicht gelezen dat ging over Mr .Parkinson .
Sinds die eerste avond en dat gedicht heb ik mijn reden tot doorgaan weergevonden .
Nu betrap ik me erop dat ik die avonden op de chat zelf als al die anderen elkaar proberen een hart onder de riem te steken .
Een begrijpend woord een virtuele schouderklop en een knuffel betekenen voor mensen als ons zo veel meer dan alle sessies van
psychologen bijeen .
Tussen praten en begrijpen is zo een hemelsbreed verschil dat deze zender en zijn chatroom er zeker een zegen is voor mensen
die met vragen en twijfels zitten en die zo typerend aan deze ziekte anders zich zouden afzonderen .
Juist deze mensen bied je op deze manier de mogenlijkheid om in hun veilige cocoon een raam naar de echte wereld te openen .
Een open raam waar zowel de patient als zijn metgezellen zoveel behoefte aan hebben .
Ongebonden sociaal contact is op deze manier vrijwel zeker een van de volgende stappen
