Archief

Een dezer dagen moet ik dus afscheid nemen van mijn huidig lichaam.
De schuldige is uiteraard mister park.
Ik ben niet jaloers op andere mensen  , maar daar hoort men in de media van spreken, want ze verliezen hun vrouwzijn en zouden worden begeleid.
Maar hoe voelt een vrouw met park zich,? indien ze haar lichaam moet laten verminken, dat zou men op zijn minst ook eens mogen vernoemen.
Mijn omgang met jonge mensen deed me vastellen , dat indien ze een mogelijke partner tegenkomen ,van het ogenblik dat ze de naam van hun ziekte uitspreken verdwijnen zij met de noorderzon.
Je kan er niet vantussen je lichaam om nog maar van je geest te zwijgen, wordt ontegensprekelijk verminkt.
En dat in een tijd waar men zoveel aandacht besteed aan het uiterlijke
Dit moest mij even van het hart.
Iedereen zegt dan wel, je moet alleen naar de voordelen kijken, maar voor wie er niet bij betrokken ,is t 'gemakkelijk. Maar een troost er zijn nog dingens die erger zijn dat wel.
ikke

Moest vandaag beslissing nemen over pompje
maar ga toch even afwachten