Archief

Waarom wij zolang bleven plakken in Málaga had te maken met het aanmeren van de MSC Divina, het op één na grootste cruiseschip ter wereld, met aan boord onze allerbeste vrienden en levensgenieters. We starten de erg koude en winderige dag met een romantisch ritje door de stad in een paardenkoets. Later strijken we neer op een terrasje op de Plaza de la Merced, het uitgaanscentrum van de stad. En niet zomaar een terrasje. We zitten naast het geboortehuis van Picasso, bij de Calle de Bruselas, een café, jaren geleden geopend door Dirk Dewitte, een rasechte Vlaming. En zijn verhalen mogen we aanhoren!

We  nemen de tijd om door het centrum te slenteren en de sfeer te proeven van dit oude Mediterraanse havengebied. De aandacht van de stad wordt gericht op "Calle Larios," van waaruit een doolhof van kleine straatjes begint en waar ouderwetse winkeltjes afwisselen met moderne bars en waar fraaie pleinen opduiken op elke hoek van de straat

In het levendige centrum bevinden zich meerdere historische monumenten die vragen om aandacht, één van de oudste is het Romeinse amphitheater uit 200 jaar na Christus. Gek genoeg, werd het toevallig ontdekt in de tweede helft van vorige eeuw tijdens opgravingswerken. Achter het amphitheater, op een kleine heuvel, ontdek je het Moorse paleis bekend als "La Alcazaba". De originele Arabische vesting was over Romeinse ruïnes heen gebouwd in de eerste helft van de 9e eeuw om de stad te beschermen voor moordlustige piraten. Nu resten enkel nog de kale muren die over de stad pronken.

De vijfde grootste stad van Spanje, hoofdstad van de Costa del Sol, heeft een bepaalde charme, waardoor iedereen ze gezien moet hebben. De Spaanse dichter en Nobelprijswinnaar Vicente Aleixandre noemde de stad een paradijs en de Spanjaarden dragen bij aan het verstevigen van dit beeld.

Málaga was jarenlang enkel een luchthaven voor de vakantiegangers naar de Costa del Sol en een onaantrekkelijke havenstad met een slechte reputatie. Tot de dag dat de schoondochter van Pablo Picasso haar privé collectie schilderijen kado gaf en de stad wakker schoot.

Dit prachtige witte bergdorp in Moorse stijl is een toeristische trekpleister wegens de unieke kronkelende wandelstraatjes en haar ligging tegen de flank van een berg. We gaan op pad samen met onze vrienden uit Zolder en genieten van de mooie vergezichten.

De Spaanse banken kampen met acute financiële problemen als gevolg van slechte vastgoedleningen uit het verleden. Banken gaven voor het uitbreken van de kredietcrisis in 2008 gemakkelijk krediet tegen lage rentes aan de bouwsector. Na het instorten van de huizenmarkt kwamen de banken in de problemen: veel bedrijven konden hun betalingsverplichtingen aan de banken niet meer nakomen.

Het is schrijnend om te zien wat er hier aan de hand is. Volledig nieuwe woonwijken staan voor 80% leeg en te koop! Ganse infrastructuur ligt te wachten op nieuwbouw die er niet komt! Nooit gezien!!!

Een volledig, spiksplinternieuw complex van 146 appartementen staat te koop door de bank voor 5 miljoen euro, dit is inclusief een prachtig golfterrein, welliswaar door 2 jaar verwaarlozing niet meer te gebruiken. De huisjes zijn kant en klaar en het domein wordt dag en nacht bewaakt tegen afbraak en vandalisme.

Wanneer je vanuit het noorden de Spaanse kust afzakt, is San Juan de los Terreros het eerste kustplaatsje dat je tegenkomt in Andalucia. ‘La puerta de Andalucia’, staat er dan ook trots op de borden geschreven. Het gebied kenmerkt zich door de nog steeds authentieke Spaanse sfeer, die deels nog intact is gebleven. De mensen nemen tijd voor elkaar en genieten van het leven aan de kust. Een sfeer die goed tot uitdrukking komt in de namen van de stranden van San Juan de los Terreros: Costa Tranquila (de kalme kust), Playa Serena (Het stille strand), La Calica de Tía Antonia (Het baaitje van tante Antonia), de namen van de stranden doen de levensstijl van de Andalucia eer aan. Tevens is Terreros een plaatsje gebleven, verscholen van het massatoerisme! Wanneer je aankomt rijden zie je direct het kasteel, de trots van San Juan de los Terreros. Vanaf het in de 17^eeeuw gebouwde kasteel heeft u een schitterend uitzicht over de Middellandse zee, San Juan en de rustieke kustlijn. Gewoon prachtig!!!

En nu we het toch over citroenen hebben, kan ik je met een plaatselijk, heerlijk gerecht laten kennismaken. Samen met al onze “camper” vrienden werden we uitgenodigd om reeds in de vroege morgen (12h) te komen proeven van deze lokale specialiteit. Onze gastheer en gastvrouw, Trini en Juan-Andres, doen hun best met bijpassende muts! Mooie blaadjes worden geplukt aan de citroen bomen, gewassen en gehuld in een deegje verrijkt met citroenschil en sap. Daarna gebakken in olijfolie, gesopt in suiker met kaneel, en smullen maar. Vergis je niet …. het blad wordt niet opgegeten!!! Daarbij drinken we de zoete, maar lekkere Moscatel.

Ondertussen zijn we gearriveerd in Alquerias, een klein dorp in de provincie Murcia. Hoofdzaak hier, nu, is al de bedrijvigheid rond citroenen.

Prettige bubbels uit Spanje, daar kunnen wij nooit aan voorbij. Maar in plaats van te stoppen bij Freixenet (zoals vorig jaar) kiezen we ditmaal voor een drietal kleinere cava huizen. Proeven is natuurlijk ons moto, en daarbovenop mag je bij deze wijnboeren blijven overnachten, aangenaam tussen de velden. We kozen voor een bezoek aan Cava Guilera, Cava Eduald Massana en Cava Canals y Casanova. Een persoonlijke kennismaking met de heer of vrouw des huizes levert weer veel kennis en fijne verhalen op.

Reeds in 1872 werd de eerste fles cava geproduceerd door José Raventós, hoofd van Codorniu, in deze regio Penédes dichtbij Barcelona, zo zeggen talrijke wijnboeken. Maar hier leren we dat de eerste cava op naam staat van de Heer van Subirats, en dit al vanaf 1829. Eigenlijk maakt het ons niet uit van welke “Heer” de cava komt, zolang ie maar “heer-lijk” is!