Archief

Ten oosten van de berg Montserrat ligt het klooster van Montserrat, een Benedictijnse abdij in Catalonië. Montserrat is al eeuwenlang beroemd om twee dingen: in de eerste plaats als bedevaartsplaats en in de tweede plaats om haar spectaculaire ligging.

Het gebergte waarop het klooster is gebouwd, is 1238 meter hoog en het klooster zelf ligt op circa 800 meter. De flanken van het gebergte rijzen steil omhoog uit de vlakte en vormt een vreemd gekarteld silhouet.

De naam Montserrat betekent letterlijk 'gezaagde berg' (mont = berg en serrar = zagen). Als je dichterbij komt doen de contouren inderdaad denken aan het getande blad van een zaag. Eeuwenlang worden er mensen aangetrokken door het benedictijner klooster met zijn Zwarte Madonna.

De precieze geschiedenis weet niemand. Wel verteld een legende het verhaal dat er grote lichtflitsen uit hemel op de berg kwamen. De paters zagen dit en zijn de berg gaan beklimmen. Hier vonden ze een grot waar het schilderij van de Heilige Maagd Maria verscheen. Toen zij het schilderij wilden verplaatsen bleek het te zwaar te zijn en de monniken beseften daardoor dat de heilige maagd Maria op de top wilde blijven. Hier zijn ze toen kapelletjes en kerkjes gaan bouwen ter ere van de maagd Maria.

In een kapel achter het altaar is het beeld van La Moreneta, oftewel, de zwarte Madonna, te vinden. Het beeld dateert uit de 12e eeuw, is het symbool van leven en vruchtbaarheid en trekt jaarlijks 1 miljoen bezoekers. Voor de Catalanen moet bij iedere belangrijke gebeurtenis het Heiligdom betrokken worden, rechtstreeks of onrechtstreeks. Er is een volksgezegde dat zegt : "Wie met de bruid niet op Montserrat is geweest, had maar een half huwelijksfeest.

Het heeft enkele dagen goed gesneeuwd wanneer wij op zaterdagmorgen het vrieskoude België verlaten om warmere oorden te gaan opzoeken. In Luxemburg ligt er zo een 20cm van dat witte goedje maar naarmate we Dijon naderen verdwijnt de nattigheid en komt het zonnetje tevoorschijn. En dat is nu juist de bedoeling !

Mijn verhaal zal dit jaar starten in Besalú, een middeleeuws stadje met een 12^de eeuw versterkte brug. Het stadje is zo klein dat je makkelijk elk hoekje en straatje in een paar uur kan doorlopen. Op het binnenpleintje is het vandaag markt, stelt niet veel voor, en volk is er ook niet. Toch blijft het een stadje dat eigenlijk op ieder lijstje van de reiziger zou moeten staan, de oude Joodse wijk gaf aan de stad de benaming “Catalaans Jeruzalem”. In de verte zie je de uitlopers van de Spaanse Pyreneeën. Er wordt hier opvallend veel Frans gesproken!

Girona: De oude stad aan de noordoever van de rivier de “Onyar” wordt gedomineerd door zijn kerken. Op het hoogste punt, waar ooit een tempel van Jupiter stond, steekt de kathedraal

hoog boven de wirwar van huizen en doolhofachtige straatjes en steile steegjes uit.

De huidige dom is het resultaat van vele eeuwen bouwen in de meest uiteenlopende stijlen.

Toen men het schip van de oorspronkelijke kathedraal in de 14^de eeuw  wou vernieuwen kwam men op het idee de twee rijen steunpilaren weg te laten en de ruimte in één boogoverspanning te vatten. In de toenmalige tijd was dit een gewaagde onderneming en de bisschop en zijn kapittel aarzelden en vergaderden vijftig jaar lang over de vraag of ze deze stoutmoedige plannen wel zouden goedkeuren.

De kloostergang is een prachtig voorbeeld van de Catalaans Romaanse stijl. Ze dateert uit de

12de eeuw.













Zelfs op de kerstmarkt van Girona is er geen kat op straat, crisis???

Ondertussen hebben jullie wel begrepen dat er een einde is gekomen aan ons “wegzijn” en ook, dat wij grote fan zijn van bubbels. Natuurlijk gaan we Spanje niet verlaten zonder eerst onze inkopen te doen bij Freixenet in Sant Sadurni d’Anoia.  

 








Maar eer we zover zijn nemen we afscheid van onze vrienden in dit warme winterland. We hebben er van genoten, van het weer, van het gezelschap, van alles wat er te beleven valt en van onze fietstochten. We haalden de 1000 km met de fiets met verve, zonder pijn aan het achterwerk en met veel leuke terrasjes. Met de motorhome werden het 5.156 km, zonder problemen, ons oud beestje is ons goed gezind, we houden hem nog een tijdje. Drie maanden zijn snel, zeer snel voorbij en we kijken reeds uit naar december. Aan al de fans van mijn blog: dank je wel dat jullie er ook bij waren en kijk uit naar onze volgende verhalen !!! Groetjes en een warme knuffel … vanuit Zolder.

Er staat een raar gebouw hier vlak in de buurt. Natuurlijk zijn we nieuwsgierig en gaan een kijkje nemen. Het lijkt wel een sporthal. In deze grote hal van 11 meter bij 60 meter vind een balsport plaats die wij helemaal niet kennen, TRINQUET. Een klein lederen balletje word met grote snelheid heen en weer “geklopt” met de blote hand. Een tenniswedstrijd zonder raket? Een combinatie van squash met tennis zonder raket? Gevaarlijk? Jazeker, zelfs voor de toeschouwers, die af en toe doelwit kunnen zijn op de tribune.

De Sierra Bernia is een bergketen aan de noordkant van Altea. Deze reusachtige berg vormt een massief schild tegen koude luchtstromingen uit het noorden en geeft een geweldig uitzicht op het Middellands zeegebied en op Calpe, Albir en Altea in het zuiden.  Op 640 meter hoogte bevindt zich het topje van de Coll de Rates. Bij veel gevorderde klimmers, wandelaars en fietsers een bekende en zeer gewaardeerd uitzicht- en uithijgplaats. Ik mocht even de foto’s lenen van onze vrienden Jan en Marie-Jeanne die deze klim trotseerden zonder verpinken om daarna te genieten van het uitzicht en de prestatie. Hier zijn onze fietstochtjes niks tegen. Chapeau !!!!

Van de stad naar de natuur. Tussen Benidorm en Albir, dus in onze achtertuin, ligt het grootste en meest bijzondere natuurpark van de Costa Blanca, de Sierra Gelada.  Bijzonder, omdat het zowel het land als het water van de Middellandse Zee betreft. Bijzonder ook, omdat het een grootte heeft van ca. 5.600 ha, waarvan bijna 5.000 ha het domein is van de Marine. We maken een tocht naar de gerestaureerde vuurtoren (ppppfffff) met onderweg mooie en verrassende uitzichten. Een beloning wacht ons beneden aan La Ermita, smullen maar.