Tante Lisa en de Lichtjes van de Schelde

Parels en Parelvissers

Toen ik veertien jaar oud was, in 1975, mocht ik met mijn moeder – ze was toen vijftig - naar het voedingssalon in een van Heizelpaleizen te Brussel. Bekaf gingen we naar het laatste paleis, waar er ook een stand was met parels.
Ze was nieuwsgierig naar de prijzen. Ze vroeg aan de verkoopster: ‘En madame, zijn dit echte parels?’ ‘Natuurlijk, ik verkoop geen plastic parels. Omdat je mijn laatste klant bent, wil ik een speciaal prijsje voor je maken.’

Mijn moeder keek naar de ketting die ze mooi vond. Ze deed de ketting even op haar hals. en dan stak ze een parel in haar mond.

De verkoopster riep: \'Madame, heb je vandaag nog niet gegeten misschien? Geef die ketting maar.\'

Ik dacht dat ik door de grond ging zinken.

We gingen vlug weg, zonder een woord te zeggen.

Als we buiten de zaal kwamen, zei mijn moeder: ‘Het waren echte parels.’
En ze vertelde me dat ze bij haar juwelier vorig jaar een parelketting had laten herstellen, een erfstuk van haar meter. Mijn moeder die een gezonde dosis kritisch vermogen had en haar meter kende – die eerder aan de gierige kant was - vroeg: ‘En Louis, zijn dat echte parels?’

Louis zei ‘Mevrouwtje, het is makkelijk om echte parels te herkennen van namaak. Ze komen van oesters uit de zee. Vroeger haalden de parelvissers ze op uit de zee, nu worden de parels gekweekt. Echte parels zijn een product van de natuur: ze hebben geleefd, ze hebben kleine oneffenheden door te groeien. Als je een parel met je tong betast, voel je de kleine oneffenheden. Bij een plastic parel is dit helemaal effen.’ Ze deden de proef op de som.
Toen verstond ik waarom mijn moeder een parel op haar tong had gelegd.

Als ze nu haar ketting draagt, vraag ik aan mijn moeder: ‘Ma, geen parels opeten want je hebt al genoeg gegeten.’

En dan vertelt mijn moeder de anekdote opnieuw en ze kan er goed mee lachen.
(anekdote verteld door LM, opgetekend en bewerkt door siti4).

Soutien-gorge van Oemmelegoem aan het Kanaal

Mijn moeder wilde een nieuwe ‘soutien-gorge’, kopen. Dit keer een beha zonder bandjes, want dit was de mode. Ze ging naar haar verkoopster op de markt, dat was haar vast adres. De verkoopster zei dat dit model van beha vandaag bij haar uitverkocht was. Volgende week kon ze er een meebrengen uit de voorraad van de hoofdwinkel in Oemmelegoem.
‘Oemmelegoem?’ vroeg mijn moeder.
‘Maar madammeke, kent ge Oemmelegoem, niet? Dat ligt aan het kanaal Antwerpen – Luik.’

Mijn moeder durfde niet verder doorvragen, want misschien was haar aardrijkskundige kennis niet zo best meer.

Thuis gekomen vroeg ze links en rechts waar Oemmelegoem lag. En de derde keer, was het raak: Oemmelegoem was Wommelgem.
Ze heeft de beha gekocht en ze zei tegen haar vriendinnen: aais van Oemmelegoem, hij komt van Wommelgem.
(anekdote verteld door LM, opgetekend door siti4)

Athene
Ik wist dat Athene een goede face-lift had gekregen voor de Olympische zomerspelen van 2004. Tevens dat Athene verdere inspanningen deed om het Eurosongfestival van 18 en 20 mei 2006  te ontvangen. De bestemming van een kort tussendoortje in de Krokusvakantie lag zo vast. Op het vliegveld namen we de vlugge metroverbinding naar het centrum. Daar ons hotel (Athens Cypria) op wandelafstand lag van het grote metrostation Syntagma (vlak aan het parlementsgebouw met aflossing van de wacht), was dit goed meegenomen. Het weer was lekker, zeker in vergelijking met de sneeuw en de ijzel in België. Groot Athene: ongeveer vier miljoen mensen; bevolking Griekenland: tien miljoen. Athene is vooral bekend vanwege het Parthenon op de Acropolis, een heuvel in Athene. Het merendeel van de gebouwen in het tegenwoordige Athene is van vrij recente datum.

Wat viel op? In feite weinig historische gebouwen uit de oudheid, maar ze zijn wel van het formaat van werelderfgoed. Propere stad, druk maar gedisciplineerd; goede en betaalbare volkse keuken; in verhouding weinig slagers en bakkers. Wel een grote en rumoerige open markt, zoals de hallen in Parijs er vroeger moeten geweest zijn.

Gelukkig dat de straatnamen ook in ‘ons’ alfabet’ zijn, want zo makkelijk is het Grieks niet te ontcijferen.

De eerste moderne Olympische Spelen van 1896, vonden in Athene plaats: niet de moeite waard om deze site te bezoeken.

Het meest beklijvende is het zicht van ver en van dichtbij op de Acropolis. Na een tijdje hindert het zicht op de stellingen minder. (Men zegt dat de restauratiewerken achter de rug zijn...). En als je beneden wandelt overdag en vooral ’s avonds, zijn er wondere vergezichten te beleven. Buiten het toeristische seizoen is op zondag de Acropolis gratis.

Wil je mee genieten: surf naar sites zoals:

http://www.culture.gr/6/68/682/index.html Acropolis

Romeinse  agora: http://www.culture.gr/2/21/211/21101a/e211aa04.html

Vergeet ook niet enkele kleine Grieks-orthodoxe kerkjes te bezoeken. Bewonder de iconostase, dit  is een beeldenwand met iconen.  

Algemeen: http://nl.wikipedia.org/wiki/Athene en natuurlijk Google - Afbeeldingen.

National Archeological Museum (subliem) http://www.culture.gr/2/21/214/21405m/e21405m1.html

Benakimuseum  http://www.benaki.gr/ 

Twee Franse architecten Vauban en Viollet-le-Duc

Als je reist in Frankrijk en je wilt iets meepikken van de interessante bouwwerken, dan kom je geregeld twee namen van wereldberoemde Franse architecten tegen: Vauban en Viollet-le-Duc. Beide namen hebben een plaats in het werelderfgoed.

Even onze kennis opfrissen en je uitnodigen voor verdere exploratie op internet. 

Vauban ( 1633 - 31707) was een Franse generaal en een vestingbouwkundige voor Lodewijk XIV. Hij voorzag verschillende Franse steden van verdedigingswerken – bijvoorbeeld citadels. Dit gebeurde ook in Vlaanderen: Ieper Menen, Veurne. Sint-Winoksbergen (Frans Vlaanderen; Bergues): Kasselpoort. Een zeer interessant artikel in Wikipedia over Sint-Winoksbergen

Eugène Emmanuel Viollet-le-Duc ( 1814 - 1879) is vooral bekend voor zijn totaalreconstructies vooral van middeleeuwse bouwwerken. Hij schonk veel aandacht aan de ‘totaalinrichting’ van de gerestaureerde monumenten: van meubilair, keuken tot muziek- en wapenvoorzieningen.
Zijn manier van restaureren betekende een ommekeer voor die tijd. Totnogtoe liet de bevolking en de overheid deze monumenten verkommeren. Men stal wat bruikbaar was, men gaf andere bestemmingen zoals munitieopslagplaatsen, gevangenissen. Hij was het die nieuw leven gaf aan deze monumenten. Dit leverde hem ook tegenstanders op die deze manier van restaureren. te drastisch vonden.

Zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Viollet-le-Duc

Vanaf 1840, abdij van Vezelay; kerken: Sainte-Marie-Madeleine (Vezelay) Notre-Dame de Paris (Paris). Kastelen: Château de Pierrefonds, Cité de Carcassonne, Château de Coucy enz.

En voor afbeeldingen surf je naar Google – Afbeeldingen en je typt de namen in van deze architecten en van deze steden.

Spaanse ham: Iberische ham of jamon iberico en serranoham.


Ook liefhebber van Spaanse ham? Ik hou er vooral van in Spanje of in een Spaans restaurant. Bij Spaanse ham denken we aan de twee belangrijkste soorten: Iberische ham of jamon iberico en de serranoham.
Iberische ham of jamon iberico is langer en smaller dan de serranoham. De Iberische ham komt van het Iberische varken dat bruin – zwart is. Daarom hebben de Spanjaarden het meestal niet over jamon iberico maar over pata negra: zwarte poot.

Voeding: de witte varkens voor de serranoham eten het gewone varkenseten. De donkere varkens voor de Iberische ham eten op het einde van de kweek ook eikels. Als ze achttien maand oud zijn worden ze geslacht (gewicht tot 170 kilo). Daarna zouten, drogen en rijpen gedurende wat zowat vijftien maand in beslag neemt.
Prijs: in beide soorten zijn er verschillende prijsklassen naargelang van de kwaliteit.
In de regel is de Iberische ham duurder. Voor de duurdere soorten van de Iberische ham (bellotaham bijv.): prijs ontbeende ham ongeveer 70 euro per kilo.

Weetjes over Volkscultuur: WO I en WO II

We weten dat de verspreiding van de kerstbomen kwam door de Duitse soldaten in WO I. Duitse soldaten kregen van het thuisfront kerstbomen als cadeau. Ze kregen tevens de boodschap: over enkele maanden zijn jullie thuis (zie film Merry Christmas).
Ik meen mij te herinneren dat we eerder al de kerstboom zagen verschijnen op het paleis in Brussel door toedoen van koning Leopold I, niet zo vreemd gezien zijn Duitse origine: Saksen – Coburg.

In WO I zijn heel wat volksverhalen gemaakt over twee bijzonder plagen aan het front: de luizen en de ratten. Mijn vader,die oud-strijder was, vertelde me erover. Wat ik nu vernam is dat de ratten enkel geïnteresseerd waren in voedsel en voedselresten. Ze beten de soldaten niet. Mijn vader had het nochtans over ratten die 's nachts door zijn laarzen beten. Wel liepen de ratten ’s nachts over hun slapende lijven. De Groote Oorlog (1914 - 1918) was een wrede loopgravenoorlog met veel ellende en ontbering.

Bij de bevrijding na WO II – en dat kan ik mij nog herinneren – zagen we de opkomst van de nylonkousen, kauwgom, corned beef en Amerikaanse sigaretten.

Bewoners op de wereld en in België

 Op school dienden we de bevolkingsaantallen van België en van de wereld te kennen. Als je een leerboek had dat al enkele jaren oud was, liet de onderwijzer of leraar toe dat je het getal corrigeerde. Aantal een stukje hoger.
Ik herinner me vaag dat het bevolkingsaantal van België zelfs een vraag was uit een test voor Algemene Ontwikkeling.
Na de schoolperiode lagen die aantallen niet meer zo vast in je onmiddellijk geheugen. Daarom even dit geheugensteuntje meegeven (afgerond):
Wereldbevolking 6,6 miljard
België 10,4 miljoen
Zoek een trucje uit om dit te onthouden.
Wereldbevolking 6,6 miljard (1955: 2,5 miljard) is een verdubbeling op vijftig jaar tijd. De groei van de wereldbevolking vertraagt. In de noordelijke continenten blijft het aantal stabiel; in de zuidelijke is er een toename.
http://www.ined.fr

De vonte smet: ken je deze (westvlaamse) zegswijze?
Bij mijn oudere zus Thérèse en schoonbroer Rogier (omstreeks de tachtig) hoorde ik de uitdrukking “de vonte smet”. Tijdens het eten vertelde ik aan Rogier dat zijn petekind Kris (16 jaar) graag meehielp in de keuken om gerechten klaar te maken en ook al flink kon wijn proeven. Rogier staat ook graag in de keuken en houdt van wijnproeverij. “Ja Kris - zei Rogier - de vonte smet.” Kris – mijn zoon - keek zijn peter vragend aan en keek dan naar mij. Mijn zus en mijn schoonbroer waren verwonderd dat ik – Bruggeling, bijna 66 - deze uitdrukking niet kende. Ik kreeg de uitleg en daarna zochten we in het Westvlaamsch Idioticon van De Bo (1892 – herdruk 1970) bij vonte. Vonte = doopvont en wat verder: ‘De vonte smet = een doopkind dat naar zijnen peter of meter aardt, dat er goede of slechte hoedanigheden van heeft.’ Dit woordenboek is de beste koop geweest van al mijn boeken, riep mijn schoonbroer uit. http://users.skynet.be/ovo/DekenDeBo.html
In de zeer interessante webstek van de gewezen schepen van de stad Brugge Andries Van den Abeele vond ik wel een verwijzing naar die uitdrukking zonder verdere uitleg. Hij veronderstelt waarschijnlijk dat de oudere (Brugse) lezers die uitdrukking kennen…
http://users.skynet.be/sb176943/AndriesVandenAbeele/AVDA385.htm
Vonte komt van doopvont en smet is hier waarschijnlijk in de betekenis van ‘besmetten’, figuurlijk of oneigenlijk, zie Van Dale: een besmettelijke danswoede; of misschien van smet: vlek of spat; een spat gedurende het dopen bij de peter/meter en het doopkind?

Woordgebruik in discussie over euthanasie en ouderen
De laatste weken was er veel te doen omtrent een verruiming van de wet op de euthanasie. De discussie werd aangescherpt door een passage uit de kerstpreek van kardinaal Danneels. Woord en wederwoord in de pers, op de radio, op de televisie. Soms ontstaan er misverstanden door de verschillende interpretaties die we geven aan woorden. Sommige woorden liggen gevoelig omdat ze bijvoorbeeld kunnen verwijzen  naar andere of naar verouderde opvattingen. Voorbeeld: personen uit het werkveld horen niet graag spreken over 'dementen', 'gehandicapten', 'bejaarden' enz. Deze woorden geven de indruk dat ze verwijzen naar voorbijgestreefde opvattingen over 'personen met dementie', 'personen met een handicap', over 'ouderen'.
In de sector van de ouderenzorg hoort men niet graag spreken over de ‘bejaardenhuizen’ (vroeger: gestichten voor oude mannen/vrouwen. Zze verkiezen te spreken over woon- en zorgcentra (WZC) en RVT. De afkorting WZC is echter nog niet ingeburgerd. Wel kan je er makkelijk op zoeken met Google. Ik kreeg een kleine honderd verwijzingen.

In de volksmond is de afkorting RVT (rust- en verzorgingstehuis – zie http://www.wvc.vlaanderen.be/rvt/ ) goed ingeburgerd. Zo is het ook beter is niet te spreken van ‘bedden’ als het gaat over ouderen in rusthuizen, wel over woongelegenheden, omdat deze mensen geen patiënten zijn en ze in een rusthuis een bewoner (resident) zijn, zoals iemand in een zorgflat.

Wikipedia: handig en betrouwbare digitale encyclopdie (en gratis)

Lezers van deze webblog en van mijn recente boeken (Herinneringen Ophalen, Leuven, LannooCampus en Blijf Scherp! Tielt, Lannoo) weten dat ik een hevige voorstander ben van Wikipedia, de gratis digitale algemene encyclopedie. De Nederlandstalige versie is prima voor een eenvoudige inleiding in vele onderwerpen. De Engelse versie is veel groter en kwalitatief nog betrouwbaarder.

Zij die ermee werken kennen het systeem: ieder mag daarin artikels schrijven, aanvullingen geven enz. Voor sommigen is dit een reden om te beweren dat Wikipedia wetenschappelijk niet veel voorstelt.

Ik heb al verwezen naar betrouwbare instanties die dit tegenspreken. Onlangs las ik in De Standaard (15/12/05 een bijdrage van de ICT-specialist Steven Stroeykens, dat dit opnieuw werd bevestigd door het Britse wetenschappelijke vakblad Nature. Conclusie: Wikipedia blijkt nauwelijks meer fouten te bevatten dan de gerenommeerde Encyclopaedia Brittanica (on line en print).

Tevens nodigde Nature de wetenschappers aan om meer bijdragen te schrijven voor Wikipedia om de kwaliteit nog te verhogen.

Dus beste lezer: voor een eerste contact, werk met Wikipedia http://www.wikipedia.org en kies voor de Nederlandse of nog beter voor de Engelse versie.

Redders en geredden tijdens WOII – Mechelen 2005

Mechelen 2005, Stad in Vrouwenhanden is bijna achter de rug (18 december). Veel aandacht ging naar de tentoonstelling Dames met Klasse, met de twee Margareta's. Ook andere evenementen zijn de moeite waard. Onlangs bezocht ik de tentoonstelling: Emilie Fresco. Dit is een evocatie van ‘Redders en geredden tijdens WOII’ met Mechelen als centraal punt, het SS-Samellager Mecheln. Het gaat over de Jodenvervolging, de Holocaust, de kampen, het verzet, onderduikadressen, de rol van Katholieke Kerk in Mechelen (René Ceuppens, Ivo Cornelis, zusters Franciscanessen) en van vele personen die de zorg op zich namen om Joden, vooral Joodse kinderen, bescherming te geven. Een verhaal van goeden en slechten, een verhaal over de redding van Joden in bezet België.
De tentoonstelling heeft als rode draad het levensverhaal van een Joodse vrouw Emilie Fresco (1914 – 2005) die kon ontsnappen aan de deportatie met als draaischijf de Mechelse Dossin-kazerne. Ze werd opgevangen en na de oorlog werd ze kloosterzuster, Zuster Andrea. Ze overleed op 16 maart 2005. De relaties met haar familie (vooral haar broer), haar verloofde Leo Blom, de Joodse gemeenschap en de Zusters komen daarbij aan bod.
Ik zal hier haar ontroerend verhaal niet navertellen. Het is het verhaal van velen. Verhalen die sommigen niet ‘kunnen’ vertellen omdat dit te zwaar belastend is.
Naast de archiefstukken en getuigenissen is er het wetenschappelijk onderzoek en bijhorende documentatie.
Ik was bijzonder getroffen door de site: een voormalig, gerestaureerd klooster. Nu is deze site eigendom van Emmaüs vzw – een christelijk geïnspireerde gezondheids- en welzijnsorganisatie. Deze site leent zich uitstekend voor dit levensverhaal. Daarenboven krijg je een kleine maar kwaliteitsvolle verzameling van hedendaagse kunstwerken die verwijzen naar de onderliggende gevoelens. Kunstenaars: Marianne Berenhaut, Michaël Borremans, Berlinde De Bruyckere, Gery De Smet, Jef Geys, Juan Muñoz, Luc Tuymans, Lieve Van Stappen (doopkleren; empty children)en Marthe Wéry. Vooral de beelden in de voormalige kapel zijn bijzonder geslaagd.
Het is het verhaal van redders en geredden in Mechelen. ‘Nooit mag uit het oog worden verloren dat in dezelfde omgeving meer dan 25 000 Joden op de trein werden gezet naar de vernietigingskampen.(…) Voor een beter begrip hiervan raden wij iedereen aan om een bezoek te brengen aan het Joods Museum van Deportatie en Verzet in Mechelen’ http://www.cicb.be/  (zie Besluit tentoonstellingsbrochure, p. 78)

Toerist in eigen land - Talbothouse WO I in Poperinge

Gedurende de Eerste Wereldoorlog lag Poperinge achter de loopgraven van de IJzer Poperinge was een draaischijf van de oorlogsindustrie: aanvoer van mensen en materieel, van veldhospitalen en rustkampen. Een achthonderdtal Chinezen waren betaalde arbeidskrachten. Zoveel mogelijk bood men sport en ontspanningsgelegenheden aan. Poperinge en directe omgeving was dus een druk oord, waar ook winkeliers en kleine zelfstandigen aardig wat konden aan verdienen.

Het leven van de soldaten en de burgers is didactisch voorgesteld in het Talbot House, het bekendste soldatenhuis van het Britse leger: http://www.talbothouse.be
Vergeet zeker niet een kwartier uit te trekken voor de Concert Hall met een vertoning van een Concert Party door de 'Happy Hoppers' een muzikale show van en voor de soldaten. In dit oude hophandelaarswoning beleef je de sfeer van de oorlogsjaren en vooral de 'oase van rust voor de soldaten in een dolgedraaide wereld.' Neem rustig de tijd voor de video- en filmfragmenten in het Talbothouse.

Weg met Freud

Ook al heb je de psychologie van Freud (1856 – 1938) nooit moeten bestuderen voor een examen, toch behoort zijn naam samen met enkele van ‘zijn’ begrippen zoals psychoanalyse, onderbewuste, Oedipuscomplex, droomuitleg … tot ons cultureel erfgoed. Hij werd samen met anderen zoals Einstein en Darwin beschouwd als een van de grootste geesten van de voorbije eeuw. Bijna zeventig procent van de psychiaters en psychotherapeuten in het Franse taalgebied steunen vandaag nog op zijn manier van werken. In Vlaanderen is dit veel minder, zowat een kwart.

De laatste tien jaren ligt deze psycholoog zwaar onder vuur. Sommige wetenschappers noemen hem ronduit een kwakzalver, een leugenaar, een bedrieger enzovoort. Dus: Weg met Freud. Ik zal wel niet zo luid roepen, maar een echte wetenschapper is hij niet.

Vroeger las ik hem graag en vond ik zijn begrippen interessant. Ten andere: dit was examenstof.

Freud maakte een gesloten theorie, zodat alles klopte zolang je bleef binnen zijn verklaringsschema’s. Je kon ook niet of zeer moeilijk zijn aanpak wetenschappelijk controleren.

Hij komt nog niet aan de tenen van bijvoorbeeld Darwin. Eigenlijk zou ik moeten zeggen: hij staat ernaast, want Freud is geen wetenschapper. Maar dat hij het denken en het wereldbeeld in het Westen heeft beïnvloed is ook juist.

Volgend jaar herdenken we zijn 150^e geboortedag. Ik wed erop dat het aantal ‘Weg met Freud’ zal toenemen. Dat zal deze man geen zorg wezen. Als hij nog zou leven, zou hij over deze uitslag zeggen: Dit is een bewijs dat al die tegenstemmers veel hebben moeten verdringen. En zo draaien we in hetzelfde cirkeltje, dat hij vroeger steevast ook altijd tekende.

Op het puntje van mijn tong
Op reis wilde ik spreken over een Vlaamse etser die vooral een zwart-wereld weergave schiep met fabrieken, arbeiders, Jazz. Ik wou voortdurend de naam zeggen van deze graficus. Zijn naam lag op het puntje van mijn tong. Ik diepte uit mijn geheugen heel wat details van zijn werk op. Zijn naam lag op het puntje van mijn tong. Dit is een gekend verschijnsel in het onderzoek van het geheugen. Je hoeft maar Google op na te slaan met als trefwoord tip of the tongue (TOT). Ik probeerde allerlei trucs die beschreven zijn, om toch maar zijn naam te zeggen. Maar niets lukte.
Terug van reis deed ik een krant open. Wat een geluk: ik zag toevallig een artikel over hem. Over Frans Masereel (1889 – 1972). Hoe kon ik zijn naam vergeten? Ik had vroeger vele keren over hem gesproken.
Op het puntje van mijn tong: van alle leeftijden en van alle tijden.

Hofleveranciers

Toen ik vandaag de krant doorbladerde las ik een artikel over de vijf nieuwe hofleveranciers. Een reeks herinneringsbeelden schoten door mijn hoofd. Als kind kon ik mij moeilijk voorstellen wat hofleverancier precies betekende. Gingen die firma’s of deze zelfstandigen bellen aan de deur van het paleis? Hoe werden zij betaald?

Een van de vijf is Biscuits Delacre (nu van de Britse koekenreus United Biscuits) uit Groot – Bijgaarden. Delacre wijst erop dat ze al banden hadden met het hof door de koekjestrommels met afbeeldingen van het koninklijk huis, vandaar de naam royal tins. Deze koekjestrommels met afbeeldingen van de koninklijke familie zijn nu terug in de mode, want in de regeerperiode van Koning Boudewijn was er weinig geen nieuws af te beelden. Nu wel met de huwelijken van de prinsen en de geboortes van hun kinderen.

Op de koekjestrommels stonden niet de afbeeldingen van het koningshuis. Ik herinner me koekjestrommels met afbeeldingen van schilderijen van Breughel, Jan Steen… Al die schilderijen zijn in het geheugen gegrift van de senioren. Je vindt die schilderijen ook geregeld als reproducties op de muren en in de gangen van senioren en in residenties.

http://www.degebrevetteerdehofleveranciers.be

http://www.standaard.biz/hofleveranciers (betalende gebruikers en digitale abonnementen)

 De Groote Oorlog (1914 – 1918)

Ter gelegenheid van 11 november waren er heel wat reportages over De Groote Oorlog (1914 – 1918). Van de ellende, de verschrikking, de oorlogspropaganda tot en met de dingen van het dagelijkse leven, zoals het vinden van zeep.

Geregeld was er bij ons gedurende De Groote Oorlog een groot tekort aan zeep. De prijzen gingen geregeld de hoogte in, soms op dezelfde dag, naargelang van de aanvoer en de speculaties. Ik las dat hier en daar fabrikanten zeep op de markt brachten, die niets met echte zeep te maken hadden. Ze werden er ‘stinkend’ rijk mee en de burgers zaten met slechte zeep.

Van Victor 10 https://blog.SeniorenNet.be/halle kreeg ik op maandag 3 april de volgende info: Te Halle noemde met de mensen die met de zeephandel rijk werden \"Baron ziep\".

Vlak na de Tweede Wereldoorlog (1940 – 1945) - ik herinner me dat van horen zeggen - dienden de mensen die naar de kliniek gingen zeep mee te brengen.

In zorgvoorzieningen zoals klinieken en RVT’s zijn er zeer strenge normen voor de voedselhygiëne (HACCP). We begrijpen dat dit noodzakelijk is, maar er zijn ook schaduwkanten eraan verbonden. Dat ouderen - en anderen - niet zomaar de grootkeuken binnen en buiten kunnen gaan is duidelijk. Maar dit betekent ook dat samen - ouderen en begeleiders - eten klaar maken in die keuken ook niet kan. Men past daar wel een mouw aan, maar makkelijk is dit niet.

En als er bezoek komt, zien we dat er soms voedsel wordt opgegeten, dat waarschijnlijk niet door de HACCP richtlijnen zou toegelaten worden.

Hygiëne wat betreft voedsel waar grotere groepen mensen samenleven, van een cruise tot een residentie, is nodig.

Voor de residenten, verzorgenden en bezoekers is er een advies voor hygiëne dat torenhoog boven alles uitsteekt: handhygiëne. Geregeld handen wassen en de nagels reinigen is bijzonder belangrijk. In de kamer, in de gemeenschappelijke ruimtes enzovoort. Want we hebben graag fysiek contact, van een handdruk tot een knuffel. Als we in die context de handhygiëne in acht nemen is alles OK.