uitleven in fantasie en verbeelding 'ad fundum' Nog rustiger, nog soberder dan alles wat voorafging. Ik wil vrolijkheid en ernst mengen tot een genietbaar geheel. De ernst wil ik bergen in de kern van elk bericht Maar wie het recentste bericht wil lezen klikken gewoon op het bovenste item van 'Inhoud blog' en het blog keert zich om.

Woensdag 26 november 2008

toestand, bijna normaal en 13

Vrijdag mogen de draadjes uit de wonde anders gezegd...ik mag deelnemen aan een kriebelsessie.
Het loopt weer beter, letterlijk en figuurlijk.
Mijn been reageert niet meer kwaad op het dragen van een schoen en windt zich niet meer op. Ik heb een tiental minuten in de tuin gewerkt. Dat was meer dan genoeg maar het liep vlot. Vandaag mag het twintig worden of een half uurtje. Zo bouw ik weer op.
Na de tuin voerde ik met de Clio, de lege flessen naar de glascontainer aan de kerk in de Kalsijdeweg. Het was mijn eerste rit na tien mindere dagen. In de namiddag ben ik 200m gaan wandelen tot in de dorpskern en terug.
Ik reed met een stugge voet maar het lukte toch. Nadat ik eergisteren in de woonkamer de boekenkast op orde bracht en plots een volle schap van 70cm over had, ben ik gisteren begonnen met mijn atelier op orde te brengen en te roefelen in mijn zestien opbergbakken die een rek of ladenkast moeten vervangen. Alles volgepropt met papieren, boeken, tijdschriften, fotoalbums en rommel. De rommel gaat eruit. Ik ben benieuwd hoeveel bakken vrij zullen komen. Als ik met alle bakken zoveel moeite zal hebben als met de eerste dan vrees ik dat het na nieuwjaar wordt vooraleer de klus is geklaard.
Om de avond af te sluiten ben ik rond vijf uur naar Aartijke gereden tegen 17u naar een sessie van de Weight Watchers. Ik had me in de namiddag gewogen op onze schaal maar die is zo betrouwbaar als een zotte geit. Ik kon mijn streefgewicht van 77,5 met kleren aan bereiken en zou dat doen volgens onze schaal. Voor één keer had ze nagel op de kop. Ik woog nog 77kg, wat
een verlies betekent van 13kg100g want ik kom van 900kg100gr. Hier staat een nul te veel maar ik laat die maar staan omdat het over het gevoel gaat dat iemand heeft als hij werkelijk te veel begint te wegen. Ik zou kunnen uitdrukken met een gezegde. 'Ik voelde mij stilaan als een olifant worden'.
Ik heb van pure blijdschap de vrouwelijke'coach' eens heel dicht genomen tot ze rood aankwam. Ik heb haar niet gevraagd of ze zo verlegen was of geen adem meer had of er gewoon niet mee was gediend. Ik dacht direct aan moeder met haar cijfer 13. Ga ik voortaan ook die toer op?

Geschreven door art om 19:54 Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

gentiel26 november 2008 om 17:53

overdreven gewicht

Staat er soms een nulltje teveel in het lichaamsgewicht?

Reageer op dit bericht

Maandag 24 november 2008

de tiende morgen

De 2cm sneeuw, die ik verrast ontdekte na mijn middagdut, was even vlug verdwenen dan ze kwam. De betoverende pracht is opgelost en nam met zich mee, al de miserie die met haar verbonden is als een siamese tweeling. Die is er dus ook niet meer. We hebben opnieuw wat minder fraais maar ook minder ellende om onze ogen de kost te geven. Idyllisch kan voor mij maar gewoon is mooi genoeg en duurt over het algemeen veel langer.

Geschreven door art om 07:27 Reageer op dit bericht

Zondag 23 november 2008

De negende dag

Deze morgen kon ik voor de eerste keer sedert het pijnlijke voorval, al mijn tenen onderscheiden van elkaar. Ook voor het eerst was mijn linker enkel duidelijk zichtbaar.
Gisterenavond had ik op aanraden van mijn oudste dochter onze matras aan het voeteinde wat opgekrikt met een extra kussen waardoor mijn benen wat hoger lagen bij het slapen.
Deze voormiddag kon ik voor het eerst een paar uurtjes mijn schoenen terug binden maar de linker spande wat. Dat kwam door het verband dat ik nog wel een paar dagen zal moeten aanhouden. Er is nog één open wondje, op de naad. Tot het dicht is moet het compres elke morgen worden vernieuwd.
Voor het eerst is er een vlugge vooruitgang van de genezing merkbaar. Ik kan reeds langer te been blijven zonder duidelijke en rappe opzwelling.
Gedurende de eerste winterprik stond onze nieuwe Partner buiten en kan ik hem aan jullie voorstellen getooid met een extra wit winterjasje.
Let wil nu reeds in geen andere auto meer rijden. De Clio, waarmee ze beweerdt graag te hebben gereden heeft afgedaan. Ik vroeg haar gisteren om die binnen te plaatsen nadat eerst Marc de garagist onze garage wat anders had geschikt en de volgende dag mijn oudste broer nog een paar aanpassingen had gedaan die nodig waren om optimaal plaats te hebben met twee auto's binnen.
Ze vond waarempel de achteruit niet meer van de Clio en het scheelde maar een haar of ze schokte in vooruit een auto van de garage voor de deur in de prak.
Best dat de Clio niet kan praten. Ik zou in dit geval niet in Let's plaats willen zijn.

Geschreven door art om 16:55 Reageer op dit bericht

Zaterdag 22 november 2008

Een week geleden

Een week geleden reeds werd mijn been geteisterd. De kabouters deden hun werk en het herstel vordert nu zienderogen. Nog een week en de draadjes mogen er uit, 14 in getal. Wie of wat de zwelling zal wegnemen weet ik niet maar ik heb de indruk dat hij of zij met verlof is. Elke morgen is het een kruisweg om te been te geraken en de benen nemen kan ik voorlopig niet. En de nieuwe wagen is er, blinkend, mooi en vooral veel ruimte. Ja nu leef ik echt met twee parners zonder bigamist te zijn. Geloof je me niet dan kan ik je alleen préciseren met: één in mijn bed en één in de garage.

Geschreven door art om 09:43 Reageer op dit bericht

Vrijdag 21 november 2008

En de zevende dag liep....

...ik met krukken noch wandelstok. Niet dat de krukken reeds ingedragen zijn en de wandelstok opgebrogen.
Naar de avond toe en bij het naar buiten gaan zal de stok nog wel van dienst zijn. En wat de krukken betreft; als je ze nu een week of een maand houdt, verandert er niets aan de huursom. Je kan ze evengoed nog eventjes achter de hand houden. Je weet maar nooit. Het is dan wel een zelfstandige toestand maar het blijft toch een wankele, onzekere situatie. Dramatiseren wil ik niet maar de moeder van de voorzichtigheid is....vul zelf maar in.
Het is vandaag tevens een rare dag en een bijzondere. We gaan uit eten en deze namiddag komt de Peugot Partner bij ons wonen. Vanaf deze namiddag hebben wij elk twee partners en toch zijn we voortaan weer met drie.

Geschreven door art om 10:48 Reageer op dit bericht

Donderdag 20 november 2008

zesde dag na ongevalletje

Goede morgen allemaal. Het opstaan is vandaag voor het eerst zoals het mijn gewoonte is - tussen 4 en 5u.
Gisteren liet ik mijn krukken in de hoek van de dressoir en de muur staan achter een stoel...voor het geval. Met de wandelstok ging het de hele dag. In de voormiddag ging ik mee met Let naar Gistel en in de namiddag, tegen 16u werden we verwacht bij Robin met zijn stralende mama en zijn rustige papa en een bange zus, die vlucht als een opgeschrikt klein vogeltje, in de armen van papa. Eline is een beetje bang van mensen die niet normaal gaan, licht zhaar papa toe. Ik vroeg haar, -ben je bang van mijn stok? -Een zeer overtuigende jaknik. -Ben je bang van mij? -een aarzelende jaknik. Een ogenblik later zat ze op de arm van Let. En je mag dan als volwassen man toch echt niet een beetje jaloers zijn. Ewellll, ik was het wel, een heel klein beetje. Ik ben nu eenmaal een grote knuffelaar. De enige vriend die ik tegenwoordig heb is moeders wandelstok.
Die kon echter niet beletten dat naar de avond toe, mijn voet verschrikkelijk opgezwollen zat en zo nu en dan een stevige pijnscheut produceerde. Er kwam opnieuw ijs aan te pas. Ik sliep behoorlijk maar rond drie uur deze morgen heeft Let nieuw ijs aangebracht om opnieuw opkomende pijnscheuten wat te milderen. Nu laat ik haar slapen zolang ze nodig heeft.

Geschreven door art om 06:11 Reageer op dit bericht

Woensdag 19 november 2008

Goede evolutie...dag vijf

Twee dagen op krukken en nu is moedertjes lieve wandelstok terug aan de beurt. Ik ben erin geslaagd een korte wandeling te maken naar de plaats waar het gebeurde.
Bij het buitenkomen kon ik vaststellen dat de tuin veranderd is. De bladereren die er vrijdag nog hoog en droog maar reeds verkleurd bij hingen, liggen nu als doods en nat het gras te bedekken.
Dan ontmoette ik de twee grote betonplaten die met mij rustig wandelden tot waar ze nu staan. Achter de bocht van de kippenren zag ik ze liggen, de schuldigen van de slachtpartij. Nee toch...de medewerkers aan mijn ontstuimig verzuim om voorzichtig te zijn. Eerst heb ik ze van op afstand getrokken en dan sleurde ik ze dichter met de télélens. Het leek erop dat ze me wat schrik bezorgden.

Geschreven door art om 09:35 Reageer op dit bericht

Dinsdag 18 november 2008

krukken

Slapen wordt moeilijker, zeker wat het aantal uren betreft. Niets doen, tenzij denken,liggen tv kijken en boeken lezen, verwerkt heel weinig energie. Tegenaan de avond is de batterij niet zeer plat.
Na twee zware en pijnlijke dagen kreeg ik krukken waardoor ik me zonder pijn kan verplaatsen. Ik hoef nu niet of veel minder op mijn linkerbeen te steunen

Binnenshuis is dat wel niet erg praktisch en zeker niet op de trap. Toch ben ik blij dat ik ze heb. Als het weer het vandaag toelaat ga ik wel eens in de tuin om naar de plaats van het ongeval te gaan kijken waar de gekantelde kruiwagen nog steeds terplaatse is maar ik zal wachten tot er hulp komt opdagen om mijn werktuig in het droge te brengen.

En zeggen dat het nu de allereerste keer is dat ik de kruiwagen gebruik om die platen te vervoeren. Tot nu toe heb ik ze altijd naar hun plaats gewandeld of gedragen. Ik wilde mijn rug wat sparen en zie je wat daar van komt, dan zijn de poten het slachtoffer.

Geschreven door art om 09:04 Reageer op dit bericht

Maandag 17 november 2008

de derde morgen

Na opnieuw een relatief goede nacht ben ik opgestaan met een ontzwollen voet maa het is nu na vier uur in de namiddag en ik ben opnieuw dikpoot. De pijn is dragelijker geworden.
Deze voormiddag voerde Let mij naar de dokter en die schreef onmiddelijk krukken voor. Ik begin pijn te krijgen in mijn rechter heup. Ik kon mij een beetje verhelpen met de wandelstok die ik erfde van Moeder. Ik weet niet meer welke zus zei, toen ik de wandelstok kood, 'Jij zult hem best kunnen gebruiken'. Of ze er iets mee bedoelde weet ik niet. Of ze het lukraak zei weet ik evenmin. Feit is dat ik zeer dankbaar gebruik maak van deze degelijke wandelstick om mij een beetje te verhelpen.

Geschreven door art om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 16 november 2008

de tweede nacht

Ja, ook de tweede nacht heb ik geslapen. Ik was rustiger en dieper dan de eerste nacht en ik voel me frisser. Toen ik opstond ging het zeer moeilijk. Mijn gekwetste been was helemaal stijf en het duurde vele stappen vooraleer het wat vlotter ging. De pijn was dragelijk.
Het gaat moeizaam maar ik voel dat ook vandaag in de zetels zal doorgebracht worden. In de driezit zal het liggen zijn en in een eenzit ga ik zitten. Ik zal zoals gisteren afwisselen. Als het niet meer zo best meevalt om te liggen verwissel ik van plaats tot ook het zitten niet meer zo aangenaam aanvoelt en zo kom ik wel de dag door. Ik zal ook lezen en TV kijken afwisselen. Mij verplaatsen zal ik beperken tot het absoluut noodzakelijke. Hopelijk gaat het morgen beter.

Geschreven door art om 07:54 Reageer op dit bericht

Zaterdag 15 november 2008

vlug gebeurt maar daarna

Helaas, foto's ervan heb ik niet gemaakt, geen tijd.
Toen het was gebeurd kon ik enkel zo vlug mogelijk rennen tot bij de overburen. Die waren niet thuis. Dan rende ik terug naar de andere kant van de straat naar een verdere buur maar ook die was niet thuis. Toen merkte ik dat de camion de zelfstandige buurman thuis stond en een tweede keer stak ik de straat over. Daarom dacht ik direct dat zeker niets gebroken was. Het was enkel een lelijke vleeswonde. Bij de derde buur had ik wel gehoor. Ook zijn vrouw was thuis. Ik viel bijna flauw van de opkomende pijn. Zij schrok zich halfdood en riep haar man en zei dat ze een andere buurvrouw zou halen, een verpleegster. Die was er bijna ogenblikkelijk. Het was in mijn buik geslagen en ik moest dringend naar het toilet. De dappere van emotie, is nog een flauwe omschrijving. Een betere vind ik momenteel niet of ik zou platte taal moeten gebruiken en dat ligt niet in mijn gewoonte. De buurvrouw belde Let op en die zei dat ze de 100 moest bellen. Ik kon niet meer zitten en de verpleegster legde mij op de grond. Ze wastte de wonde uit en bracht een voorlopig verband aan. Tegen die tijd was de ziekenwagen aangekomen. De ambulencier bracht een drukverband aan waardoor de pijn onmiddelijk draagbaarder leek. Ik kon een halve grap uitkramen en dankte de buren voor hun vlotte hulp. De ziekenwagen reed in stilte weg. Een kwartier later was ik in het ziekenhuis. Let wachtte mij op en het eerste wat ze zei was; ik zal je nog eens uitgebloed in je tuin vinden. Met deze uitspraak viel de spanning gedeeltelijk van haar af. Ze was van haar werk weggeroepen.
Het ongevalletje gebeurde rond half vier en een beetje na vier uur begon het onderzoek. Toch leek het twee eeuwigheden. Een betonnen plaat van mijn wegneembare koude bak was van de kruiwagen geslierd en op mijn linkerbeen geschoven. De wonde had een verschrikkelijk uitzicht maar ik kon nog meer dan zestig meter rennen en om hulp roepen. Dan viel ik bijna flauw maar diep ademen en rustig blijven help meestal wel, ook deze keer. Meer dan een uur had een aandachtige, rustige vrouwelijk chirurg nodig gehad om de wonde te hechten. Kwart na zeven was ik terug thuis. Let was twee uur vlugger thuis dan had ze kunnen blijven werken. Dan is ze nooit voor negenen terug bij mij. Meestal lig ik dan te slapen ik de driezit.
Het is vlug gebeurt maar daarna hé. Nu spring ik hier een paar dagen hinkelend rond. Wonderlijk genoeg heb ik de eerste nacht na het voorval toch geslapen. Goed geslapen zou te veel zijn gezegd. Zal de tweede nacht beter of slechter zijn. Binnen enkele uren begin ik eraan. Het is een moeilijke dag met behoorlijk grote pijn maar op het randje af dragelijk zonder pijnstillers. Of ik de koude bak nu nog verder zal terug plaatsen...weet ik echt niet. Nu is het hoogtijd dat ik opnieuw ga liggen.

Geschreven door art om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 14 november 2008

leven met vrouwen 2

Thuis waren we met 8 waarvan 5 zusters en die hadden de bovenhand. Moeder heeft ons alleen opgebracht en opgevoed want vader werkte in de 'WALEN' en was enkel thuis van zaterdag middag tot zondag in de late namiddag. Met mijn oudste broer was het een beetje water en vuur verhouding en de jongste speelde nog niet mee want wij scheelden 7 jaar. Hij is de enige van ons drieën die in het lager onderwijs fatsoenlijk behandeld is geweest. Wat wij, de twee oudsten, in de jongensschool in Veldegem allemaal voor hebben gehad is een boek, zo niet boeken appart. En toch had ik een gelukkige jeugd in een behoorlijk vrij leven.

Eens de lagere school ontgroeid is de hel begonnen. Ik ben in een mannewereld terecht gekomen van de onverbiddelijkste soort. Verder geen commentaar. De ingewijden weten wel waarover ik het heb. Dat boekje hou ik hier maar gesloten. Ik heb er wel nooit in geaard. Als jonge dertiger stapte ik er uit en vocht mij een weg in de reële wereld.
In het begin was het hard en met de vrouwen lukte het aanvankelijk niet. Ik stond zo goed als alleen. Buiten moeder en een deel van mijn familie, kon ik op niet zoveel steun rekenen maar ik raakte er uiteindelijk bovenop toen ik Colette leerde kennen en opnieuw raakte ik in een vrouwenwereld en heb er mijn geluk en vrijheid van mijn jeugd hervonden.
Samen hebben we twee dochters. Moeder is er niet meer maar Louisa mijn schoonmoeder nog wel. Mijn vijf zusters leven nog allemaal en ik heb nog met allemaal min of meer vlot contact. Met de ene is dat minder, met de andere is dat wat meer. Onze jongste zus steekt er wel een beetje bovenuit en dat is altijd al zo geweest. We hebben een vrouwelijke tandarts en ook onze huisarts is een vrouw en die zijn beiden van topklasse. Ik volg Yoga bij een vrouw, een jonge dan nog die yoga zeer sterk beheerst en in het bestuur van Velt zetelen 3 vrouwen waarmee ik het zeer goed vind en dan is er nog zuster Maria waarmee ik reeds jaren en jaren contact houd op een hoger niveau.
Hoor je mij klagen. Alle vrouwen hebben in zich voldoende charme om mooi te zijn.

Er bestaan geen lelijke vrouwen.

Geschreven door art om 06:55 Reageer op dit bericht

Donderdag 13 november 2008

een wereld van vrouwen

Ik leef in een wereld van vrouwen. Dat heeft zo van die voordelen. Na een tijd leer je heel goed en vlot omgaan met vrouwen. Ik heb niet veel moeite om contact te leggen met vrouwen. Niet dat het niet lukt bij mannen, nee hoor maar bij vrouwen ligt dat heel anders. Je moet altijd beginnen met een complimentje. Doe dat maar eens met een man. Daar moet je neutraal beginnen.

Geschreven door art om 14:47 Reageer op dit bericht

Woensdag 12 november 2008

de ontmoeting met Davida

Ze is pas 21 en mag er zijn en een woordje placeren kan ze ook. De betekenis van Davida is 'geliefde vriendin'.
Ze is kapster van beroep.

Ze werkt voor twee bazen en bij de tweede bakt ze frieten.

Veel afwisseling heeft ze wel maar ook heel weinig tijd.
Dit zijn twee onderbetaalde beroepen maar omdat ze kranig veel uren doet legt ze toch nog wat opzij.
Ze moest de maaltijd vroegtijdig verlaten omdat ze naar het frietenkot moest tot laat in de avond. Haar ouders voerden haar naar het statiçon van Brugge.

Ik ontmoette haar op een bijeenkomst in het domein van de scouts in Merkeveld waar we bijeen waren om de overleden familieleden te vieren van leden en medewerkers van de scouts. We waren rijkelijk laat en moesten in de plaats van de misviering op een plaats ver van mekaar zitten maar we hadden oogcontact. Naast mij was een plaats open maar naar men zei bezet.
Colette zat op de eerste rij naast een koppel dat in gesprek was met een knap jong ding nogal modieus gekleed. Toen de dienst zou aanvangen kwam die naast me zitten en ondertussen had men een rij stoelen bijgeplaatst in de gang en zo kon Let ook naast me komen zitten. Ik was goed geflankeerd.
Na de dienst werd er symbolische een boom geplant en het jonge meisje van in de dienst stond toevallig voor me te bibberen en te beven van de kou. Let was nergens te zien.
We gingen dan naar de eetzaal en kregen een mooie plaats zzodat we allemaal van onze familie samen. Ik zal op de limiet om af te bakenen tot waar onze plaatsen gereserveerd waren en wie kwam er naast me zitten. Ja hoe kan je het raden. Dit kon toch geen toeval meer zijn of toch. Een oogje kon ze niet hebben op mij. Misschien zocht ze warmte bij iemand en kon ik er wel door.
Ze was niet alleen mooi maar ook onderhoudend en aangenaam gezelschap. En zeggen dat ik bijna niet meeging omdat ik er alleen maar mijn familie zou kennen en we mekaar de laatste tijd nogal veel hadden gezien.
Toch ben ik meegegaan en Davida was de beloning.

Geschreven door art om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 11 november 2008

leg dat maar eens uit

Ik heb nog al mijn tanden waarvan een drietal geplombeerd. Anderen zijn reeds lang tandloos

als ze mijn leeftijd bereiken. Leg dat maar eens uit! Maar..................

Door dit stadium ben ik ook gemoeten, zoals iedereen. Daarvoor is er een uitleg...de theorie van de melktanden.

Ik poets

regelmatig elke dag mijn lieve tandjes en jong geleerd is oud gedaan.

Geschreven door art om 06:55 Reageer op dit bericht

Zondag 9 november 2008

de verandering van het ouder worden

De tijd, dat ik mezelf indoctrineerde met het denkbeeld 'Jij bent toch maar een onnozelaar waar niemand naar omkijkt en waar zeker niemand naar luistert', behoort gelukkig reeds een tijdje tot het verleden. Dit ruikt heel sterk naar minderwaardigheidscomplex.Dit wil niet zeggen dat ik grote daden verricht maar mijn streven is: Groot zijn in kleine dingen en er fier op zijn.

Laat mij maar wonen in een gezellig huisje met een niet zo grote tuin maar voldoende ruim om eigen biologische groentjes te telen en die het jaar rond smakelijk te verorberen.

Laat mij maar rijden met een kleine auto en regelmatig op de fiets boodschappen doen.

Laat mijn maar wandelen in de Stalhilse polders, alleen of in gezelschap.

Laat mij maar regelmatig een uurtje aan zee uitwaaien en genieten van de verandering van de getijen.

Laat mij maar gewoon met rust om rustig mijn gangetje te gaan maar als je mee wilt dan is dat gewoonlijk geen bezwaar maar dan vraag ik je heel vriendelijk om mee te kunnen met de trage gezelligheid van het ouder worden.

Het ouder worden kan zeer leuk zijn maar vraag me niet wat deze drie allemaal te vertellen hebben. Je kan het ook nog op een heel andere manier bekijken:

Fijn nader bekeken is het wel en zeer sprekend.

En nog dit:

De PvdA Zoetermeer organiseerde op vrijdagavond 30 maart een themabijeenkomst over ‘Ouder worden in Zoetermeer’ en nodigde iedereen van harte uit om op deze avond aanwezig te zijn. Of het een succes werd, staat niet vermeld. In elk geval mag je zeggen dat wat op hun bord ligt er gezond uit ziet. Om na te volgen.

Geschreven door art om 17:30 Reageer op dit bericht

Zondag 9 november 2008

ik zag haar komen

Ik zag haar komen en eerlijk gezegd, ik genoot met volle teugen van haar mooie décolleté. Ik kon die rustig inkijken.

Ze was het zich bewust en keek mij lachend aan en vroeg mij dan de weg. Dat was nu eens een vrouw die wist waarmee ze pronkte en er duidelijk inwendig om jubbelde dat ik ervan genoot. Toen ik haar zonder blozen in de ogen keek en glimlachend uitlegde waarheen ze moest gaan om op haar bestemming te komen, luisterde ze goed, mijn blik beantwoordend en ging, zonder haast en verder omkijken langzaam heen.
Ik zag haar gaan met soepele tred en genoot dubbel na. Dat was nu eens een fijne moderne vrouw die bewust is van wie ze is en van waarmee ze bezig is en er rustig bij blijft.

Geschreven door art om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 8 november 2008

zou je niet dromen van....

Met al die regen, die wind, die wolken en die mist, zou je niet beginnen te dromen van heel mooi zonnig weer, wat meet blote huid en van jonge mooie meisjes in de zon?

Dat komt terug maar eerst moeten we de winter en het voorjaar door. Nu ik opnieuw een koude puit ben geworden, met koude voeten tot aan mijn ellebogen, biedt dat niet zoveel aangename vooruitzichten.

Daar staat maar één ding op, t.t.z., veel naar buiten gaan en het gewoon worden.
Ik kan zo af en toe een vuurtje stoken maar veel helpen doet dat wel niet.

Geschreven door art om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 7 november 2008

droge rommel

Het kot zat zo vol dat ik er de grasmaaier nog met veel moeite in kreeg. Het moest gewoon uitgemest worden.

Twee kruiwagens vol droge rommel moesten een nieuw onderdak vinden.

Ik heb alles eruit gegooit, bovenop de zojuist gekeerde composthoop en dan netjes hier en daar gevoerd waar het beter thuis hoorde.

En dan was er opnieuw plaats om de grasmaaier te bergen. Zo nu en dan er eens in roefelen kan absoluut geen kwaad.

Geschreven door art om 15:12 Reageer op dit bericht

Maandag 3 november 2008

vriendschap

Begrijpe wat je kan maar begrijp het niet verkeerd.
Ik heb vriendschap met jou, jou en jou en 3 op 4 is dat met een vrouw. Toen ik jong was, was dat zo. De periode dat ik in Congo was had ik o.a een bijnaam
-l'homme seul- en nog andere waaronder -Manika- wat uitgestrekte vlakte betekende in hun taal (liet ik mij toch wijsmaken). Het was bijna Monika maar nu noem ik mij Dala....en dat is bijna Dali en dus helemaal niet hetzelfde.

En ik zocht op het net naar afbeeldingen die over vriendschap gingen en vond o.a. ook het hier volgende:

Vriendschap is een soort geborgenheid,
die tussen twee mensen plaatsvindt.
Het gevoel net als verliefdheid,
alleen verliefdheid gaat na een tijd over.
Vriendschap is het delen van elkaars
wensen en geheimen.
Vriendschap is eerlijk tegenover elkaar zijn,
al doet dat soms pijn.
Vriendschap is elkaar steunen,
in goede en slechte tijden.
Vriendschap is geen droom...
het is werkelijkheid!!

Voor een schat van een vriendin,
al jarenlang.

En de tekst past nog letterlijk ook. Wat de rest betreft heb ik ze nog nooit in zulke verre staat van ontkleding gezien. Ik vind de afbeelding niet passen bij de tekst maar ze mag er wel zijn. Vriendschap lijkt me dan wel op een avontuur op de maansikkel.

Ik ken een vrouw die me zonder omwegen eens zei -Jij bent een kunstenaar en als je een vrouw ontmoet je ziet haar in jouw verbeelding direct naakt. Die vrouw heeft mij op gedachten gebracht want voor zij me dat zei deed ik het niet. Ik moet eerlijk zeggen...ik zie altijd ongeveer dezelfde vormen maar dan in andere proporties.
Het heeft dus geen zin maar een mens doet zoveel zinloze dingen die soms achteraf bekenen wel zin hebben.
Ik zou een boek moeten schrijven met als titel 'de zin van onzin'.

Geschreven door art om 08:02 Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van ad...