uitleven in fantasie en verbeelding 'ad fundum' Nog rustiger, nog soberder dan alles wat voorafging. Ik wil vrolijkheid en ernst mengen tot een genietbaar geheel. De ernst wil ik bergen in de kern van elk bericht Maar wie het recentste bericht wil lezen klikken gewoon op het bovenste item van 'Inhoud blog' en het blog keert zich om.

Donderdag 28 mei 2009

Emile Claus

Pro Arte Veldegem houdt op te bestaan.
Als afsluiter en een soort bekroning voor de overblijvers brachten we met carpooling een bezoek aan de tentoonstelling van de werken van de luminist Emile Claus.

De meeste werken komen nogal pastelkleurig over.

Het licht speelt in zijn werken een grote rol.

Hier heb je maar enkele voorbeelden.

Het bezoeken aan de tentoonstelling in het Museum van schone kunsten in Gent is meer dan de moeite waard. Wij hebben er wel een hele dag van gemaakt. In de voormiddag brachten wij een bezoek aan de tekeneningententoonstelling van Claus in 'het Museum van Deinze en de Leiestreek' te Deinze.

Tegen de middag hadden we gereserveerd in het 'Colmar restaurant' in Gent waar we heerlijk hebben getafeld en in de namiddag kwam de hoofdbrok met de schilderijen van Emile Claus in het Museum van schone kunsten. We mochten ook de vaste collectie van het museum bezoeken. Tegen zes uur waren we weer thuis en dat speelt ook een grote rol voor mensen van onze leeftijd.

Een mooiere afsluiter voor de getrouwen konden wij ons niet voorstellen. Mijn persoonlijke dank gaat naar de mensen die dit voorbereid en uitgewerkt hebben.

Geschreven door art om 08:14 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Maandag 25 mei 2009

Herontdekt

In de zeventiger jaren liep ik academie en daarna schilderde ik een tijdje figuratief. Door een ernstig accident waar ik nogal gehavend uitkwam, lag mijn schilderen 10 stil.

Daardoor ging mijn figuratief schilderen vlug verloren.
Geniet er maar. Het hield een grote belofte in. Dat het anders is gelopen is het lot, dat je niet kan ontlopen.

Ik heb heimwee naar deze periode maar kort na het accident had ik niet de energie om dit te hernemen. Na tien jaar ben ik herbegonnen op een totaal andere manier. De vorm werd ondergeschikt aan de kleur. Ik deed verschillende pogingen om naar het figuratieve terug tekenen.

Geschreven door art om 20:45 Reageer op dit bericht

Vrijdag 22 mei 2009

primeurs en bloei in de tuin

In mei pluk ik de eerste erwten en er komt meer en meer bloei in de tuin. Doe maar eens de hele wandeling en probeer te raden welke plant het is die in bloei staat. zo moeilijk is het niet. Geniet met mij.

Geschreven door art om 07:45 Reageer op dit bericht

Dinsdag 19 mei 2009

en van regen gesproken.

Eindelijk ook heeft het serieus geregend en wij hebben er niet veel hinder van ondervonden...integendeel.

Het gegon gesapig. Het terras was gesloten voor etens-
en rustactiviteitein. De natuur kon zijn gang laten
gaan en de soldaatjes van uit onze jeugd, wat een mooi beeld, hadden de vrije dans.

Toen brak heel even de zondvloed los en ons teras
werd een poosje herschapen in een ware vijver. De
afvoerput kon het niet slikken en dan werd het weer
kalm en ging de regen over.

Daarna stond alles fris en groen en daar bracht ik
wat beginkleur in met wat geraniumpotten op de tuintrap.
In de bak op het muurtje staan verbena's reeds in volle vuur. De smeerwortel aan het grote keukenvenster is omgevallen. In heb het voorlopig nog te druk mat de moestuin en er komen altijd maar uitstapjes, boodschappen
en andere afleiding om de hoek kijken.

Met de nieuwe PC begint het goed te vlotten. Die nieuwere versie van Office van 2007 is alleen maar moeilijker dan de versie van 2003, omdat er zoveel meer mogelijkheden zijn en mijn grijze hersencellen moeten op volle capaciteit werken om enigzins inzicht daarin te krijgen. Er mee werken gaat maar het zijn al die instellingen en veranderingen die het mij lappen hé. Nu ben ik ook in het bezit van een oudere versie van fotoschop en dat is een goede aanwinst met veel meer relatief gemakkelijke mogelijkheden dan die ik tot nogtoe had met het andere programma.

Geschreven door art om 08:38 Reageer op dit bericht

Vrijdag 15 mei 2009

regen

Zegen, zeg dat wel als je kletsnat thuiskomt.

en ik geniet vooral als ik luister naar het weerbericht. Hopelijk veranderen ze morgen niet van richting en schrappen ze opnieuw de zon. Regen is een zegen als het niet te fel is en te lang duurt.

Gisteren was ik naar de Stock Vermeersch gegaan in korte broek en T schirt met korte mauwen. Maar ik had mijn regenvest met kap. Het was laf en doef weer en de Jabbeekse lucht zag zwanger van onweer. Toen we, Liesbet en ik, op de snelweg richting Brugge reden, begon het te regenen maar eens in Brugge was het over. Ik zette Liesbeth af aan het station en reed naar de stock waar het nog geen spetter geregend had en er ogenschijnlijk niet naar uitzag dat het zou gaan beginnen. Toch deed ik mijn regenvest aan...waarom ik die keuze maakte, weet ik niet maar het bleek de juiste te zijn.
Ik had lang moeten zoeken naar verschillende artikelen maar uiteindelijk bracht ik een tiental keramische bloempotten mee van 25 en 29cm diameter. Die zijn mooier dan al dat plastieken gedoen maar ze zijn des te brozer. Ik wilde ook een grote ronde en lage bloemkbak meebrengen maar enkel in plastiek waren ze aanwezig. We zullen nog zelf zo'n pot moeten draaien en bakken of toch maar algemeen gaan doen en overstappen naar plastiek. Als het anders kan, niet hoor.

Geschreven door art om 16:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 14 mei 2009

Het gewone doen

Dat gewone doen is niet zo gewoon. Op de eerste plaats, de tuin op zijn effen krijgen. Nog vlug de laatste voorjaarszaai bijwerken en dan te veel werken om goed te zijn. Ik verhelp daar deels aan door dat in feite geen werken te noemen
maar 'mij bezig houden'.
En natuurlijk, genieten van de tuin.

Daarom op de eerste plaats, voldoende drinken, anderhalve liter water per dag en wat erbij komt
hoeft niet altijd koffie of erzatzkoffie te zijn.

De tuin staat er zeer fris bij en de voorjaarsbloei geeft extra kleur. Het is een oase van
rust.Ik moet me ook bezig houden.

Als ik dat verkleurde, door de vegetatie, half verdoken raam zie, dan denk ik aan de pot verf die
al een paar jaar staat te wachten tot hij uitgesmeerd wordt om dat venster een fraaier uitzicht te geven.

Het oog wil heel veel en het valt op die groenwordende latten die jaren in de tuin gediend hebben voor een nu verdwenen afsluiting. Die kan ik ook goed gebruiken. Ik weet waar maar niet wanneer.

Dan kom ik op het einde van de tuin, bij de kippen,
waar nu een opgesnoeide lindeboom staat te pronken
en dan denk ik aan de helpende handjes die dat deden.
Ik voel me dankbaar. Hier moest ik een foto verwijderen
die meer dan 800 x 600 pixels had (1024 x 768) en die er de oorzaak van was dat jullie moesten scrollen. Dat heb ik van nonkel N bijgeleerd die hiermee kan vaststellen dat
hij niet voor niets is gekomen en mij ondertussen telefonisch ook uit de nood hielp voor een ander probleempje. Dank je wel. Overstappen van office
2003 naar office 2007 is geen grote stap maar een moedige sprong over een ravijn van onwetendheid, overbrugd door raad en hulp krijgen en vooral door geduldig zelf zoeken.
Aan de berm, tegen een kriekelaar staan mijn reserve
palen en latten, die de laatste tijd sterk
geminderd zijn. Als ik verder ga dan kom ik in de
moestuin terecht en daar is momenteel te veel werk
dat altijd maar blijft liggen.
Het groeit een beetje boven mijn hoofd dat eivol
zit met plannen waarvoor ik geen tijd vind om die
uit te voeren.

Geschreven door art om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 13 mei 2009

Avebury op de laatste dag

De vorige avond was geëinding, daar waar wij de volgende morgen startten met een schitterend ontbijt. Daarna was het weer valiezen inladen en op weg richting Avebury. Dit is een oudere tegenhanger van 'Stone Hedge'. Het is niet zo bekend en bezocht en daardoor voor ons des te interessanter. Het weer zat dreigend maar laarde later op de dag helemaal uit
Het mysterie waart in Avebury rond en het is indrukwekkend en boeiend. Het is de eerste keer in mijn, naar het eind toehellend leven, dat ik een plaatsje heb gezien waar ik eeuwig zou willen blijven rusten, zeg maar begraven zijn. Dat is nog één van die wensen in het luchtledige waarvan je bijna 1.000% zeker bent dat hij toch nooit uitkomt. Een beetje in de cathegorie van 'moest ik maar eens de grote pot in de loto winnen' of nog maar dan meer absurd 'moest mijn poes een koe zijn, ik zou haar melken op de sofa'. Genoeg gefilosofeerd, het is tijd om courgetten te gaan planten en nog meer van dat.

En hier is het dan, in de schaduw van deze boom, alsof ik reeds 1000 jaar geleden overleed en iedereen mij vergeten is en ik jullie niet. De rest was heel even bijzaak.

Voor mij was dit het absolute hoogtepunt van de reis, althans in mijn geest.

We zijn in de bus gestapt. Ik heb me gesetteld met een boeiend humoristisch pikant boek 'Wat jij wilt, schat' geschreven door Sanderijn Cels ISBN 90 446 0804 5

Het gelach en gekrakeel in de bus heb ik aan mij laten voorbijgaan, wel werd ik wel even gestoord door mijn achterbuurvrouw die op mijn schouder tikte en vroeg of het zo boeiend was en graag had geweten wat ik las. Ik heb haar het boek even over de zetelleuning laten bekijken en ik heb haar voor de rest niet meer gehoord. Na,van mijn eeuwig rustplaatsje te hebben gedroomd, was ik helemaal stil gevallen, wat van de rest van de reis niet kan gezegd worden. Het volstond om mijn buurvrouw vóór mij eventjes op te jutten en het spel zat op de wagen. Die vrouw heeft een tong van lintjes, is nooit verlegen met een gevat antwoord en een vinnige aanval maar zonder te kwetsen. Waar ze het allemaal haalt is de duivel wijs. Eén voorwaarde moet gerespecteerd worden...nooit vroeg in de morgen. Rond elf uur kwam ze pas echt wakker.
En Letje, naast mij, gaf mij zo nu en dan een por in de ribben. Mijn rechterarm zat na de reis vol blauwe plekken. Ik neem medrol en dan mag je met ruzie naar iemand wijzen of zijn vel slaat blauw uit.
Als voornaamste punt moet ik toegeven dat ik geen enkele onverdiende duw heb gekregen. Het is voor Coletje blijkbaar de enige methode die werkt, om mij toch een beetje in toom te houden.

De overzet naar Dover duurde schijnbaar lang en omdat we een eerdere boot haalden dan voorzien waren we ook eerder thuis dan voorzien.
Een onvergetelijke reis. Langs de snelweg naar Dover hadden we een versterking kunnen nemen dat als avondmaal moest functioneren. We hadden meteen eens de benen kunnen rekken. Zes uur bus zitten is voor mij van het goede te veel hoor.

Geschreven door art om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 12 mei 2009

experimenteren met foto's verkleinen

En daar gaan we weer: zoeken en nog eens zoeken, proberen en nog eens proberen, tot het lukt en als we dreigen te verzuipen...hulp inroepen. Met één foto, moet je er gewoon op klikken tot hij groter wordt.
Een volgend experiment met meerdere foto's heb uik verwijderd omdat die te groot waren en je telkens ook moest scrollen. Nonkel Noël kwam lang en verhielp er aan met een voorlopige oplossing. We nemen de proef op de som.

Dat staat mij tenminste aan. Het is gewoon gelukt
Dank je wel N.N. Ik leerde opnieuw bij. allen reeds jouw methode van zoeken heb ik geobserveerd en dat is al veel. Wat ik vaststel is: dat iedereen het op een andere manier doet. De ene gaan direct en zeker van hun stuk recht op het doel af(diegenen met een degelijke opleiding) en de zoekers (self makers) verdwalen al eens maar komen uiteindelijk toch terecht. Het resultaat telt en het amusement.

Geschreven door art om 15:15 Reageer op dit bericht

Dinsdag 12 mei 2009

dag vijf bis

Ons voorlaatste bezoek betreft de 40hectaren grote Rosemoor Garden van de RHS (Royal Horticultural Society)

Een laatste zicht op de wilde orchideën in Clovelly en dan opnieuw voor een paar uur de bus in en ooruit met de geit.

We belanden rirect in de moestuin van de gardens waar een tuinier koolrabbi aan het planten is. Ik vraag waar de kweekserres zijn maar die zijn helaas niet door bezoekers te bezichtigen zijn.

Wat mij aanstonds in het oog viel was het onpraktische voorbeeld om in een cirkel van ursusdraad rijserwten te kweken. De binnenkant van de planten heeft niet voldoende licht en lucht zodat daar niets kan groeien. Geef mij maar mijn erwtenkooi.

De artiest in mij moest natuurlijk het bloempottenkoppeltje op de gevoelige plaat zetten.

Prachtige bloemboorden met voorjaarsbloeiers en veel andere mooie versieringen en vormen, waarvan ik slechts enkele foto's nam, kon je her en der vinden in de vele tuinvoorbeelden die weergegeven waren.

Drie uur kregen we hier toegewezen en daarmee moesten we zorgen dat we gegeten hadden en konden we ook het verkooppunt van plantjes (stinkend duur) en de schop bezoeken

Iedereen
kon hier zijn eigen gang gaan of zich aansluiten bij één van de bloemen- en plantenkenners van onze groep.
Het was nog maar eens genieten en als je mij niet gelooft, vraag het maar eens aan nonkel Petje. Elke dag was een hoogtepunt op een ander gebied. Van afwisseling en verscheidenheid gesproken...dat was nog eens afwisseling en verscheidenheid. En zeggen dat het nog niet afgelopen was maar de volgende dag zou het mooie liedje toch uit zijn.

Geschreven door art om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 11 mei 2009

experiment met foto's verkleinen

Geschreven door art om 16:11 Reageer op dit bericht

Maandag 11 mei 2009

rustig blijven

Die PC is voor mij geen nachtmerrie maar een dagmerrie die ik maar niet gereden krijg. Ik moet dringen hulp vragen aan nonkel Noël,die veel meer kennis daarvan heeft dan ik en hopelijk genoeg tijd en geduld om mij hopelijk opnieuw op het spoor te krijgen. Maarten reduceerde enkele foto's voor mij en hoopte dat zijn uitleg voldoende zou zijn om mij verder te helpen...niets van dus. Te weinig tijd en te moeilijk voor mij omdat mijn assimileervermogen deerlijk tekort schiet. Maar het komt wel in orde...maar met wat geduld. De foto's zijn nog te groot. Ik heb ze eventjes geplaats en terug weggenomen want scrollen van de ene kant naar de andere is niet aangenaam.

De hele voormiddag is reeds benomen door mijn wekelijkse yoga en deze namiddag zit ik tot over mijn oren onder de spinazie en de gele mosterd.

En zonder foto's is mijn blog zoals een persoon in zijn bloten...je bent er vlug op uitgekeken.

Wie spinazie wil moet zich maar aanmelden. Ik geef die bij voorkeur weg dan dat ik ze als mulch moet gebruiken. Daarvoor is ze toch veel te lekker.

Morgen heeft mijn tuin een ander aangezicht. Hij zal gelijken op een beatle die zijn haar is geknipt.

Geschreven door art om 08:17 Reageer op dit bericht

Zondag 10 mei 2009

nieuwe PC

Het is even veel zoeken en hopen dat het vlug gaat.
Het opstarten gaat voor ons ongewoon rap. Foto's op de computer plaatsen lukt zeer goed maar....om ze dan te reduceren om te kunnen op op de blog plaatsen lukt niet zo goed.
Jullie zullen nog wel even geduld moeten hebben. Ik had wat hulp van Maarten maar die is met hun bouwplannen bezig.
Voorheen werkten we met office 2003 en nu is het office 2007. Het verschil is groot als je 2003 gewoon bent.

Geschreven door art om 20:43 2 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 7 mei 2009

dag vijf

We laden de valiezen in de bus en verlaten het Greenbank hotel in Falmouth waar we een heerlijk verblijf hadden. Onze eerste stop is in het er als een postkaart uitziende Clovelly met ook een steile daling en klim terug maar ik gaf verstek en liet het aan de liefhebbers. Ik ben naar de bus teruggekeerd waar ik in de berm van de parking wilde orchideën ontdekte en bewonderde. De winkeltjes en de huizen op de helling worden van voorraad voorzien met sleden die ze laten akken op de kinderkopjes. Met een auto worden ze langs een andere weg terug naar boven gebracht. We zitten enkele dagen zonder PC. Daarna kan ik hopelijk verder gaan.

Geschreven door art om 09:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 7 mei 2009

vierde dag

Op donderdag reden we 's morgens naar Trebah, dicht bij Falmouth om er de fameuse gardens te bezoeken. In late namiddag bezochten we in St Agnes een tinverwerkend bedrijf. Daar deden we de zwaarste afdaling en nadien, de steile klim terug naar de bus.

Geschreven door art om 08:24 Reageer op dit bericht

Woensdag 6 mei 2009

dag drie bis

Zoals beloofd: enkel foto's over planten en bloemen in het Edenproject.

Geschreven door art om 08:44 Reageer op dit bericht

Dinsdag 5 mei 2009

dag drie

Eindelijk vind ik de tijd om de reportage over onze Engelandreis verder te zetten. Mijn leven is momenteel te druk en de zeventiende dag na de reis ben ik nog niet terug in mijn gewone ritme. Gisternamiddag deed ik geen klop en werd tot driemaal toe wakker gebeld. Probeer dan maar eens te rusten en het was meer dan nodig.

Als het gedurende onze reis dan toch een dag moest regenen, dan konden de weergoden, die onze reis blijkbaar gunstig gezind waren, geen betere dag uitkiezen. en daarbij hadden we klederen meegesleurd voor elke seizoen wat wils. We stonden op en het regende en we zijn die dag gaan slapen in de zon. Dat beloofde voor de volgende dag en de belofte werd ingelost.
Maar laat mij niet vooruitlopen. Op woensdag stonden twee bezoeken op het programma: Het Edenproject in St Austell en De Burncoose nurseries in Gwennao Redth (later op de dag).

Eén koepel volledig en een deeltje van de identieke tweede met daar tussenin een verborgen verbinding tussen de twee waar het restaurant zich bevind.

Op weg van de receptieruimte naar de koepels heb je een wonderbaarlijk zicht op de tuinen. Een reuzebij trekt de bijzondere aandacht, vooral van de fotoamateurs.

Bloemen en groenten staan hier doormekaar en in de bloembakken vond ik zelfs peterselie en andere kruiden, als het maar kleur geeft. Dat er er veel aandacht is voor Marc, onze natuurkenner en die dagen, onze gids, kan je van de gezichten aflezen.

Als er voor jullie bekende ntussen zitten is dat louter toeval hoor.

Je hoort er vogels fluiten en je ziet ze langs alle kanten wegfladderen. Die vogels waren er niet in gebracht maar toevallig binnengevlogen en er gebleven en die rijger is nep hoor.

Er zijn bijzonder veel beelden en rarigheden aanwezig.

Waren we in de slagregen aangekomen, dan ging het toch een beetje over. De groene en andere regenvesten dienden dan enkel nog om op te warmen. In de koepel hieronder is een project ondergebracht voor kinderen en artiesten onder de veelzeggende naam 'Color explosion' maar ik moest met de groep mee om niet verloren te lopen. De tijd was veel te kort. Dat schijnt normaal te zijn voor deze reis die voor mij gerust een maand mocht duren (overdrijving om bestwil).

Ik heb veel foto's genomen van de vegetatie en daarvan zal ik een Eden bis geven, zonder commentaar. lezen bebeurt later

Geschreven door art om 08:48 Reageer op dit bericht

Vrijdag 24 april 2009

dag twee

Op dinsdag stond er een lange wandeling op het programma in het Dartmoor national park van meer dan 1000 hectaren groot. De eerste zeven foto's verwijzen naar die uitgestrekte

desolate vlakte met een ruig en bar klimaat. De foto's zijn genomen vanaf de weg, diep in het gebied en van op de bus.

Ja, verlaten en koud was het er, maar droog. Wat een verschil met het weer dat we meer naar het zuiden zouden hebben. Gepast weer om te wandelen.

Er stonden hier en daar paaslelies nog in volle bloei.

Plots bemerkten wij schapen tussen de rotsblokken en dan

veranderde het opnieuw en kwamen we in een bos terecht met bemoste bomen op de zeer ruige bijna niet te begane helling. Ik ben veilig boven gebleven op een rotsblok, de grootte van ons terras thuis.

Na de wandeling zijn we in de bus gestapt en na een tijdje rijden is de groep een wandeling gaan maken. Ik had de vorige nacht zo goed als niet geslapen omdat ik mijn medicamenten niet vond tegen reuma enz. (tegen mijn vele oudedag kwaaltjes), ze waren in de bus onder de zetels, uit mijn rugzakje gevallen. Gelukkig vond Let ze terug. Anders zou, noch Colette noch ik een fijne reis hebben gehad.

De foto vanuit de bus vertoonde een beetje weerschijn en er zit een vlek op. Eerst dacht ik dat de lens vervuilt was maar het was op de buitenkant van de bus. Omdat we geen grotere wandeling meer konden maken, wegens te weinig tijd, heeft onze reisleider een reservebezoek ingeschakeld, dat voorzien was voor een regendag. We bezochten De Buckland Abbey te Yelverton. Daar is ook een tuin bij. Ik bezocht noch de tuin noch de Abdij maar nonkel petje deed dat wel. Dus voor vragen moeten jullie bij hem zijn. Wij hebben ons beperkt tot het drinken van koffie of thee in het gezelschap van onze chauffeur en zijn vrouw.

Met al dat vertellen over wandelingen en pillen, zou ik nog het ontbijt van die morgen vergeten te vermelden. Voor velen diende dit ouder hotel het beste eten op van de hele reis. Wie weet wat een Engels ontbijt voorstelt, weet ook waarover ik het heb. Je kon zelfs geroosterde kiepers bestellen en ik zag dat het echt smaakte. Zelf heb ik er weinig van genoten omdat...jajaja...die verloren pillen hé!

Na het bezoek aan die abdij, zijn we verder doorgereden naar het zuiden. Rond zes uur dertig belandden we in 'The Greenbank hotel' in Falmouth. Een zeer goed hotel met een prachtig panoramisch zicht vanuit de eetzaal, op de baai. We zagen die baai bij regenweer maar ook in volle zon....prachtig. Het was een heel leuk lang hotel met een doolhof aan gangen, trappen en nog een gangetjes. De eerste avond leek het wel of het een km lang was. Toen we er een paar dagen waren viel het best wel mee. Om te ontbijten zaten we in die panoramische zaal en voor het avondmaal in een bovenzaal, ook met zicht op de baai, totaal aan het andere uiteinde van het lange hotel, met een apparte keuken en bar. 's Morgens moesten we alle gangen en gangetjes en de heel vele brandeuren door om te ontbijten. Een keer kreeg ik er natuurlijk eentje tegen mijn hoofd maar zonder veel erg. Tegen dat we de eetzaal bereikten waren we helemaal wakker. s'Avonds mocht ik als het ware in slaap vallen aan tafel, we sliepen op de tweede kamer aan de rechterkant. Eén keer miste ik van deur en liep prompt de keuken binnen. De gangdeur en deze van de keuken lagen heel dicht naast elkaar. Dit missen, leidde natuurlijk tot grote hilrariteit van de medereizigers. Dat is natuurlijk het nadeel van goed gekend te zijn hé en er regelmatig eens de 'ambiance' te durven insteken. Laat maar zijn...we hebben ons allemaal op onze eigen manier geamuseerd en genoten van een prachtreis.

Geschreven door art om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 23 april 2009

langzaam

Amaai, er terug inkomen na zo'n fantastische reis en bij zo'n schitterend weer. Het lukt maar zo en zo maar elke dag beter. Gelukkig is Liesbet hier om les te geven in stageverband en zorgt zo nu en dan voor leven in de brouwerij. Ik werk verder aan de afsluiting van de vijvers maar het gaat behoorlijk traag vooruit. Ik sta niet meer zo scherp en dat heeft niets met de reis te maken maar met die 72 jaar. Het beste is er vanaf hoor en lach maar niet. Ik hoop dat jullie beurt ook nog komt. Om jullie een beetje te boeien en mezelf te amuseren plaats ik nog wat foto's van de reis. Ik zal pogen om er wat lijn in te krijgen.

Ik ben erin geslaagd om er een negental van de eerste dag te localiseren en hier te tonen.

De zes eerste zijn allemaal genomen in de Furzey Garden in Lyndthurst, die in volle bloei stond vol fris groen waar bezoekers picnicten terwijl de kinderen zich amuseerden in het gras.

Plots sta je dan voor een nagemaakte reiger tussen moerasarondskelken die zo'n afschuwelijke geur verspreidden, dat een levende reiger het geen 10 minuten zou uitgehouden hebben op die plaats.

Een groepje Gunera's had zijn winterbedekking afgeschuld die nonchalant en droogjesweg verder lag te verteren als de gewoonste zaak van de wereld. Gelukkig kunnen wij niet in onze maag kijken voor het verteringsproces want daar is is zompiger.

Dan kom je onverwacht in een open ruimte, die lijkt buiten het domein te liggen, waar de donkere plekken geen schaduwen zijn maar biezenpartijen die dus een zompige grond veraden.

Bij de schattige gebouwen verzamelen zich de nog veel schattiger toeristen in de zon. Het bezoekt loopt op het einde. Nog vlug kijken om een soeveniertje te kopen.

Dan moeten we de bus weer in voor nog een lange trip tot in Salsbury met een bezoek aan Old Sarum, waar ik moeilijkheden

kreeg met mijn fotoaparaat dat verdere dienst weigerde en out zou zijn voor de rest van de reis. Gelukkig dat ik de volgende dag met dit van Colette verder kon. Zij zag het niet zitten om foto's te nemen. Ze was te druk bezig om te genieten van hetgene we onder ogen kregen en van het gezelschap nog het meest.

De fotoreeks die ik in Old Sarum wilde maken werd dus abrupt afgebroken want het andere aparaat lag in de car. Niettegenstaande de zon was het daarboven op die groene heuvel nogal aan de frisse kant. Dan maar weer de bus op voor een andere twee uur rijden tot aan het eerste hotel in Exeter waar we logeerde in het Mercure Soutgate Hotel. Het was een oud uitziend gedrocht waaraan verbouwingswerken bezig waren. Oei!!! was mijn eerste gedacht, moeten wij nu logeren in een kazerne dat ze proberen een beetje op te tutten. Gelukkig was het binnenin netjes en was het avondmaal heel lekker. Het beste moest dan nog komen maar dat vertel ik van zodra ik een gaatje zie om verder te vertellen met telkens evenveel foto's...nu moet ik ontbijten, gewoon thuis, vol heimwee naar die onvergetelijke reis.

Geschreven door art om 08:31 Reageer op dit bericht

Maandag 20 april 2009

op reis gaan

We zijn de toerist gaan uitgangen in het Zuid-Westen van Engeland. Vooraleer het zover kon komen had ik natuurlijk weer dwars gelegen. Ik ga niet graag op reis maar eens ik vertrokken ben geniet ik volop en ben ik blij dat ik opnieuw mijn tegenzin heb overwonnen. Let raakt dat gewoon en hoort het niet meer.

De dag dat ik werkelijk thuis blijf...zal ik niet lang meer leven. Ja het was de moeite waard en daar kan nonkel petje van getuigen want hij was ook mee. Het Edeproject heeft op mij het meeste indruk gemaakt met de reuzenbij waar twee kinderen bij aan het pauzeren waren.

En dan al die kunt binnen het project en de bloemenpracht.

Ik raakte er niet op uitgekeken.

Geschreven door art om 08:56 Reageer op dit bericht

Zaterdag 11 april 2009

buiten eten

Dit jaar hebben we er heel lang moeten op wachten want het was op goede vrijdag 10 april pas de allereerste keer dat we op het terras konden middagmalen. Het was dan ook bijzonder warm voor april. Andere jaren waren er in maart toch altijd wel enkele dagen dat het doenbaar was, dit jaar, helemaal niets mee aan te vangen.

Het was steeds, te koud of te winderig.

Voorlopig hebben we nog vrij zicht op de vijver maar dat is aan het veranderen.
Als kleine kinderen hier zullen zijn zal de vijver slechts te bezien zijn door het hekken heen. Eens dat ze terug naar huis zijn wordt er een deel weggenomen dat verplaatsbaar is. Eerst hadden wij het advies gekregen om een sterk net in betondraad over de vijver te leggen. Let was daar voorstander van tot ik begon over de kostprijs. Ik was er van bij het begin radicaal tegen. Hoe moet je dan de vijver onderhouden en de beplanting beheersen? Maanden heb ik erover zitten nadenken en eens bekeken wat ik zo allemaal heb aan recupmateriaal. Het is aan het lukken en het zal zo goed als niets kosten: teackolie van de Aldi en enkele vijzen en haken van De Stock.

Geschreven door art om 06:47 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van ad...