uitleven in fantasie en verbeelding 'ad fundum'
Nog rustiger, nog soberder dan alles wat voorafging. Ik wil vrolijkheid en ernst mengen tot een genietbaar geheel. De ernst wil ik bergen in de kern van elk bericht Maar wie het recentste bericht wil lezen klikken gewoon op het bovenste item van 'Inhoud blog' en het blog keert zich om.
Het weer is eindelijk omgeslagen. Na twee dagen steekt het natuurlijk al tegen. Maar mijn regenbak en -put lopen al opnieuw overvloedig over. Met zoveel dakoppervlakte kan ik er gerust twee regputten van 10.000 liter vullen. Met die éné put zijn we toch gespaard gebleven van de totale uitdroging. Ik ben wel spaarzaam geweest. In nood hebben we nog altijd de steenput met de handpomp of dompelpomp.Ik tikte vlagen in bij afbeeldingen en kreeg o.a. dit schilderij te bewonderen. Hier zal het wel over andere vlagen gaan dan regenvlagen waarvoor ik me nu dankbaar voel maar we mogen er natuurlijk niet in verzuipen. Geen enkel beeld gaf een watervlaag weer. Onderstaande afbeelding met gedicht spreekt wel tot de verbeelding. En ik toon nog een derde voorbeeld...rijm daar maar een tekst op met vlagen als onderwerp. Zo zit het internet vol met ongerijmdheden en soms krijg ik vlagen van verbijstering.
Waar het programma 'fotoshop' bestemd is voor beroeps, is 'fotoshop elements' reeds meer dan ingewikkeld genoeg voor amateurs en vooral voor oude krakers als ik ben.
Ik leerde deze week iets zeer interessants bij over het wissen van foto's op de geheugenkaart. Als je wilt dat de geheugenkaart nooit blokkeert dan is het beter, telkens je alle foto's verwijderd van de kaart, niet gewoon te wissen maar telkens de geheugenkaart te formateren op jouw apparaat. Dat is niet moeilijker dan gewoon wissen. Het is misschien een paar handelingen meer maar het is alleen een kwestie van er aan te denken. Dan ben je in elk geval zeker dat je kaart nooit zal blokkeren.
Voor diegenen die er wat meer over weten gaat het over die vierkanten hokjes waaruit de pixelindeling bestaat. Hoe meer pixel een foto is hoe hoe meer van die vierkantjes in beslag worden genomen door die foto. Als je gewoon uitwist, blijft de foto gewoon staan maar wordt uit het geheugen van de interne regeling van het aparaat gehaald en kan die zogezegd vrije ruimte overschreven worden met één of meerdere foto's maar door de ongelijkheid van de grootte zullen die foto's, wat de plaats op het raster betreft, gefragmenteerd worden. Dat kan je niet controleren. Zo kan het op een ogenblik zo gecompliceerd worden voor het intern geheugen dat de geheugenkaart gewoon blokkeert. Als je telkens, dat je alles wist, gewoon formateert zullen opnieuw alle foto's mooi naast elkaar staan. Dat zou een reden kunnen zijn om nooit foto's te wissen op de kaart maar enkel op het programma. Dat is natuurlijk vooor diegenen die geen vertrouwen hebben in het systeem want dat blokkert nog zo vlug niet als het een beetje van kwaliteit is.
De foto's die ik hier afdruk hebben niets te maken met die saaie uitleg, alhoewel ze ook aan dat systeem onderworpen zijn. Die plaats ik, opdat iedereen toch wel iets, aan mijn bijdrage van vaandag, zou hebben.
Alhoewel ik reeds veetien dag sukkel met mijn maag, ben ik niet opgehouden om te genieten van mijn foto's en soms te luiteren naar mooie muziek maar op films op tv ben ik voorlopig scheel gekeken. Ik denk dat er eeen leesperiode zal aanbreken. De maagmiserie is begonnen met een nieuw medicament dat ik gisteren toen Let naar Leuven in een colère gesmeten heb dat het kwakte. Het gevolg was dat ik tien minuten op mijn knieën heb verzameld en 's avond verwittigde ik Let, dat indien ze ergens nog een pil vond, ze die maar in de vuilbak moest kiepen. Ik heb mijn huisart gebeld om te melden dat ik met die rommel van de specialist zou stoppen en hoe ik het moest doen. De dokter begreep en gaf me gelijk. Met dat soort pillen mocht je plots ophouden. Financieel is het een ramp...€113 voor een doosje van 80. Merde de merde. Die specialist moet niet meer afkomen met zijn specialiteiten hoor. Proefkonijnen, dat zijn we in hun ogen.
Familiefoto's zijn belangrijk maar ook persoonlijke kiekjes zijn dat. Het is altijd aangenaam die te bekijken.
Velen worden stilaan gewoon om die op de PC te bekijken maar ze kunnen ook op het TVscherm getoond worden. Voor de meeste ouderen is foto's bekijken enkel de moeite als ze die foto's of het album waarin ze gekleefd zijn, in handen hebben. Zolang mijn blog openbaar is zal ik enkel foto's plaatsen met toestemming.
Ik ben heel druk bezig met van alles en nog wat maar de voorbije week heb ik meer op de pot vertoefd dan me lief was, zelfs een paar nachten stand by moet blijven. Er zijn zaken die ik plesanter en belangrijker vind maar als je er mee zit, dan moet je er door, hoe pijnlijk ook.Ik zeg je maar dat. Overdag kon ik zo nu en dan een paar uur op beide oren slapen. Ik heb het gedaan, om beurten dan. Ik heb ook karweitjes opgeknapt, inderhaast dan of goed getimed, op het buigevoel afgemeten dan. Ons Liesbet is enrstiger geworden en legt zich steeds maar gedrevener toe op haar studies. Ze zal waarempel nog een echte studax worden. Dit gitaarspel maakt deel uit van dat leren. Avondschool, soms na een dagtaak was vorig naar niet uitzonderlijk. Het voorbije jaar was voor haar dan ook stevig doorbijten. Ze is nu binnen het gebouw waar ze reeds een jaar woont verhuisd naar een kamer die in plaats van één venster met uitzicht op een kinderkamer aan de overkant van de straat, een verdiep lager ligt, op het eerste. Daar heeft ze drie vensters waarvan twee uitzien op de Gentpoort en een deeltje van de vesting. Ze studeert enrstig maar is het lachen niet verleerd. Wees maar gerust, deze foto is niet geposeerd. Dit jaar heeft ze echt geluk gehad. Ze solisiteerde voor deeltijds werk aan stad Brugge en kreeg een jobke aan de cultuurdienst bij het onthaal voor culturele manifestaties. Ze voelt er zich thuis en is er in haar nopjes. Ik zou haar graag eens bezig zien met haar rode vest aan. Dat is immers het deel van het uniform, geleverd door stad zelf. Wij zijn heel blij voor haar.
Gisteren ben ik op toer geweest met mijn fotoaparaat om alle panelen te fotograferen in volgorde. Dit is noodzakelijke omdat we zouden weten waar we de panelen volgend jaar moeten hangen om niet op dezelfde plaats te komen als dit jaar. Hier plaats ik enkele voorbeelden. Er is teeds een klein deeltje van de omgeving mee gekiekt om de plaats van het werkt te kunnen situren. Op één van van de bijgeplaatse houten muren heb ik eerst
voor het eerst het embleem van het project geschilderd.
Haar naam was ik vergeten. Groot is ze niet. Ze heeft wel een open stralend en lachend gezicht, altijd welgezind en steeds bezig. Ik vind haar op haar drempel in de lucht starend, tegen zon met haar hand boven haar ogen, in de richting van de kerk. 'Ben je dat boompje, in de goot aan het bewonderen'? Begin ik een gesprek. 'Het is toch kurieus dat het zo groot kan worden hé en dat het nu wel zal sneuvelen, nu ze in het gebouw aan het werken zijn hé' - 'Ja' antwoord ik maar neem me niet kwalijk, ik ben je naam vergeten! Zo rap als kijken dient ze mij van replike.-'Lortje men slortje' en begint te lachen. Ik bekijk haar verwonderd en herinner mij haar gevatheid van toen ik haar voor de eerste keer ontmoet heb op een receptie van het jaarlijk aperitief concert van het davidsvonds, dat hier altijd in de kerk van Stalhille wordt gehouden, omwille van de goede acoustiek en omwille van het historisch Orgel. Eenzelfde orgel staat ook in de kerk van Vive Kapelle. Dat is tussen haakjes. Ze wordt ernstiger en zegt: mijn naam is Laura van de wagenmakers en ik woon hier in dat groot kot. Dat, inderdaat groot kot staat in het begin van de Spanjaardstraat en valt in feite niet op omdat het aansluit met de relatief hoge huizen van de Cathilleweg. 'Kom gerust maar eventjes binnen'. Nodigt ze me uit en ik mee naar binnen. Het is inderdaad zeer groot. Een ruime hall en daarachter een grote klare woonkamer met leren fauteuils en alles wat er nodig is. Een gangetje naar buiten maar eerst toent ze haar garage, waar geen auto meer in staat en het chaufagekot met een werkbank en enorm veel materiaal aan de muur. 'Van Michel, mijn overleden man'geeft ze als uitleg. 'Maar dat is nog niet alles hoor, kom maar mee naa achter'. We gaan naar buiten en gaan een deur binnen en staan in een volledig ingericht atelier met allemaal apparte houtbewerkingsmachines. Alles nog compleet en werkend. De machines staan allemaal ingebetonnerd en zijn aangedreven op de oude maniet met een centrale as die in beweging komt door drijfkracht en boven elke machien een wiel met een riem. Ik heb dat systeem nog geweten in de vakschool van Brugge maar ik stond in Stalhille, in de Nachtegaalstraat. Ik stond in een volledig ingericht atelier van een wagenmakerij van de beginperiode van de vorige eeuw. Het atelier bevindt zich aan de achterkant van het gebouw. Langs een grote poort komen we aan de straatkant en staan in een grote plaats waar tee auto's geparkeerd staan en waar nog plaats is voor twee andere. 'Dat was hier de houtstapelplaats' geeft ze verder uitleg. 'De auto's mogen niet te hoog zijn want het is nogal laag, zoals je kan zien hé!' Dan keren we terug naar de woonkamer. 'Je hebt mijn keuken nog niet gezien, kom maar meer. Naast de woonkamer vinden we een grote lichte ruimte met een mooi geïnstalleerde keuken. 'Hier leef en werk ik', ratelt ze verder en vertelt honderd uit over haar liefde voor het koken en toont mij het derde kookboek van Piet Huysentruyt. Ik raak er bijna niet weg maar moet nog enkele foto's gaan nemen in de nachtegaalstraat. Ze zegt me ook nog dat ze nooit uit Stalhille weg is geweestn nooit op reis maar dat ze enorm veel boeken leest. Ze bewondert mij, zegt ze nog, voor wat ik met die panelen, doe voor Stalhille. 'Zeg, als je begint met wierook te zwaaien, ben ik weg zulle' en ik begeef me naar de voordeur. Met,'ik woon te dicht bij de kerk hé!' zegt ze al lachend 'Daar zwaaien ze iedere zondag met wierook', en ze laat me al lachend buiten. Ik had tenslotte alle tijd want Let moest weer een marathon werken van 2u in de namiddag, tot 2u30 de volgende dag.
Dat rusten, omwille van been- en buikmiserie heeft nu toch wel stilaan lang genoeg geduurd. Ik kan nu opnieuw langzaam op gang komen. Er is wel wat werk in de tuin en rond het huis. Natuurlijk moet de poes erbij zijn als opzichter. Je weet maar nooit dat het werk niet goed genoeg verricht is of dat er hier of daar een veldmuizeke in de weg loopt. Donderdag, de voorlopig volledig droge en zonnige dag, werden de panelen afgehaald en opgeborgen.De grote exemplaren van 2,5 x 1,25m worden naar een verwarmde berging op het containerpark van de gemeente gevoerd. Al de rest wordt naar onze garage gebracht. De kleine paneeltjes, van de lagere school, worden bij ons op zolder bewaard. De grotere, allemaal door dala uit zijn duim gezogen en op een paneel gekladderd, overwinteren in onze garage. Elk jaar komen er enkele bij. Zo hebben we er reeds een voorraad aangelegd. We gebruiken niet elk jaar dezelfde. We probeerden om het oppervlak aan werken langzaam op te drijven door het plaatsen van houten muren. Tot nu toe is dat een beetje dweilen met de kraan open. Er zijn reeds 6 ruimtes voor schilderijen van 2,5 x 1,25m verdwenen door nieuwbouw of afbraak. We konden twee nieuwe muren krijgen en bouwden houten muren voor vier plaatsen. De poging om meer ruimte te bekomen werd dus teniet gedaan. Door de dreiging van afbraak is de komst van die muren een beetje bespoedigd geweest. Of we er nu nog zullen bijkrijgen is zo de vraag. Het gemeentebestuur gaat meer en meer op ons geld zitten. Of is dat bij jullie niet zo misschien?
Veel kleur is hier niet meer te zien want 'KiS' is afgelopen tot volgend jaar eind juni. Behalve de boom in de goot, die ten dode is opgeschreven, nu het huis gerenoveed wordt, zijn er toch enkel bijzonderheidjes, die Stalhille maken tot wat het maar is of tot wat het werkelijk is. Er is meer activiteit en creativiteit dan je zou vermoeden in dat éénstraats polderdorpje van rond de 700 inwoners(als het er zoveel zijn). Het kruidenboerderietje dat van Klemskerke enkele jaren geleden verhuisde naar hier en openbloeide tot een goed draaiend winkeltje met een, in de zomer, druk bezocht terras.
De oude geit op rust gegane van boer Robert, die ook in de winter niet binnen kan blijven en die doet denken aan 'Le chèvre de monsieur Seguin' van Alphonse Daudet.
De speelplaats van het creatieve schooltje met zeer goede naam en faam dat steeds boven de 100 leerlingen telt (dit jaar 114).
De grijze afiche op de grijze poort van boerenzoon meubelmaker-timmerman Mermuys die in de leeftijd is van onze dochters.
En ik sluit voor vandaag af met de poppen op het terras van café 'Het Hoekske' op de hoek van de Cathilleweg en de Sanjaardstraat. Wordt vervolgd...
Ik deed nog eens de toer van de bloemetjes die eind oktober nog in onze tuin staan. Het is niet meer het grote geweld maar ik geniet er des te meer van. Je kan ook teveel kleur hebben zodat je niet weet waar eerst gekeken. Hier stopt mijn commentaar...geniet maar mee met mij.
Een moeilijke week is achter de rug. De gezondheid gaat beter maar ik heb te veel aan mijn hoofd. Voor de eerste keer kon ik donderdag mee met de leraar in de cursus 'fotoshop elements-deel 1' Tot nog toe moest ik altijd beroep doen op mijn buurvrouw (drie vierden zijn vrouwen die de cursus volgen). Ik zit helemaal vooraan en heb dus maar één buur. Hoe kan dat nu?
Ik moet hard blokken om al de termen uit elkaar te houden. Pas in de zevende les had ik voor de eerste keer een goed gevoel. Mijn buurvrouw was ziek en ik kon deze keer goed mee. Dat heb ik grotendeels aan haar te danken. Die startersgids heb ik niet en het programma, werd er door een goede ziel in de familie met veel plezier opgeplaats. De doos waar het programma in verkocht wordt ziet er zo uit.Je had het reeds kunnen raden uit de voorpagina van de startersgids.
Waarom zou Windows, concurrent van Adobe zijn nieuw programma Windows 7 hebben genoemd?
Wat ik me in feite allemaal afvraag hé. Ik ga nog een beetje bestuderen hoe ik het ppi kan wijzigen zonder pixelverlies. Het heeft blijkbaar te maken met een vinkje aan of uit en dat is de kwestie!
Ik gebruikte voor in de tuin nog steeds mijn klein fotoaparaatje maar dat is nu in rack gevallen. Het is ergens vastgelopen in het menu. Gelukkig heb ik nu de fuji S100Fs. Voor deze foto zou ik vroeger plat op de buik zijn gegaan. Nu is dat met mijn Fuji niet meer nodig doot het kantebaar lcd-schermpje. Het terras is op zijn winters. Dat komt een beetje ongewoon over. Maar zoalang er wat bloei zit in de eenjarige potplanten, mogen die blijven staan. De foto van de vijg toonde ik reeds. Tot nu toe kon ik nooit van zo dicht een scherpe foto nemen. De vijg is scherp en de achtergrond is wazig waardoor er een goed dieptezicht ontstaat. Wat de foto van de vis betreft, heb je hetzelfde maar hier is zowel de vis als het water en de planten scherp. Wat is er dan vaag op deze foto? en het is geen strikvraag hoor! De twee laaste foto's zijn zo goed als op hetzelfde ogenblik getrokken. Op de betonklinkers zijn de regendruppels veel moeilijker zichtbaar dan op de arduintegels van de waterput. Heeft dat fenomeen te maken met de aard van de klinkers en de tegels of heeft het te maken mat wat eronder ligt. De betontegels liggen op qtabilisé en daaronder de grond, tyerwijl de arduintegels op een roosterliggen met daaronder de waterput die eind september bijna leeg was. Als je zeker wilt zijn of erover discutiëren dan moet je maar mailen.
foto's
.jpg)
maar een tekst op met vlagen als onderwerp. Zo zit het internet vol met ongerijmdheden en soms krijg ik vlagen van verbijstering.
Ze bewondert mij, zegt ze nog, voor wat ik met die panelen, doe voor Stalhille. 'Zeg, als je begint met wierook te zwaaien, ben ik weg zulle' en ik begeef me naar de voordeur. Met,'ik woon te dicht bij de kerk hé!' zegt ze al lachend 'Daar zwaaien ze iedere zondag met wierook', en ze laat me al lachend buiten.
