Archief

Ik geniet  volop  van mijn digitale fotografie.  Door de cursus, leer ik ook duidelijker inzichten in het PC gebruik.  Digitale fotografie kan je niet los denken van de PC.

Het is voor mij een op punt zetten, verfijnen en organiseren van mijn huidige kennis aangaande de werking van een computer.  De leraar  beheerst zijn vak en volgt   heel dicht al zijn leerlingen individueel.   Zo kreeg ik nooit voorheen les. Iedere vraag wordt vakkundig beantwoord

Van een kunstgebit  ben ik gelukkig nog gespaard maar vandaag moet er van mijn eigen vast gebit  een tand eruit.  

Sedert wij in Stalhille wonen, dit jaar 24 zomers, hebben mijn tanden stand gehouden.  Nu is er een grote hoektand half afgebroken en de resten moeten er uit.  Ik ben er niet gerust op. Niet dat ik bang ben om er een tand te latentrekken maar ik neem bloedverdunners.  Mijn vrouwelijke tandarts wilde er niet aan beginnen zonder dat ik medisch advies had ingewonnen bij mijn huisarts. 'Een drietal dagen voordien stoppen met de bloedverdunner, rustig blijven en alles zal goed gaan'.
Vandaag moet ik dus onder de tang.

Dat mijn tandarts een heel attente vrouw is met inzicht kan je afleiden uit het tijdstip van de afspraak.  Je eet die dag een beetje vroeger dan naar gewoonte en om kwart voor twaalf verwacht ik je. Moest de afspraak om tien uur zijn geweest dan kon ik op mijn kin kloppen hebben tot ’s avonds.
Deze middag een lichte maaltijd en deze avond,desnoods laat...
en hopelijk smaakt het niet naar pijn. Zou ik het niet beter andersom doen en deze middag eens goed smoefelen? Ik zal in een volgende bijdrage misschien weten te vertellen hoe ik het heb opgelost.

Je  moet er maar toe behoren hé, tot de risicogroep voor de Mexicaanse griep. Nu is het zo dat wij op 11 november ingeschreven  zijn voor de dodenherdenking in Merkenveld.  En…juist ja, om 10u30 op die dag worden Colette en ik verwacht voor onze griep vaccin. Ja, inderdaad, wij behoren allebei tot de risicogroep.  Voor Let is dat omwille van haar beroep en voor mij omwille van medische redenen. Als alles goed gaat kunnen we nog een deeltje van de dienst meepikken maar we kom af hoor.  We mogen dus ook onze bovenarm gaan aanbieden en daarna, naar het schijnt, een kwartier staan vrijven om de pijn weg te krijgen. Of is ook dat opnieuw een fabeltje, ik hoop van wel.
pijn....hevige pijn  zo beeld ik me in dat het ongeveer moet branden in je hersenen als je hevige pijn hebt ... of denk jij er anders over?
Ja, niemand kan in feite pijn in beeld brengen of zich een gedacht maken van de pijn van anderen. Je voelt enkel en alleen jouw eigen zeer.

Ik ben nog nooit naar de boekenbeurs geweest en wat boeken lezen betreft ben ik er maar heel laat mee begonnen.  Slechts rond mijn veertiende las ik mijn eerste.

Toen ik gedurende de oorlog van 40-45 en juist erna school liep in de lagere school van Veldegem was het onderwijs daar erbarmelijk.  Daarbij ben ik daar in bepaalde studiejaren het zwarte schaap geweest dat meer in de hoek moest staan dan wat anders. 
In het vijfde leerjaar werd ik daarenboven  regelmatig bont en blauw geslagen door de meester. Waarschijnlijk heeft die er de leergoesting voor vele jaren uitgeklopt. 

Ik ging toen niet graag naar school en werd gepest langs alle kanten.  Misschien is het daarom dat Letje zo lang heeft moeten aandringen vooraleer ik naar SNT wilde om er  'Foto elements' te volgen.  Ik ben nooit graag naar school geweest...geef mij maar mijn tuin, mijn atelier en mijn boeken.  Ik lees verschillende genres door mekaar.

Lectuur in overvloed.  Elke week wordt ik overspoeld met  ‘ ‘Knacklectuur ‘. Dat lees ik natuurlijk niet allemaal.  Toch neem ik de inhoud  grondig door en bepaal van daaruit wat ik wel of niet zal lezen.


Dan zijn er nog de spirituele boeken waarvan de titel soms grappiger is dan de inhoud van het boek.


Dit is het soort lectuur dat ik 's morgens heel vroeg minstens een half uur probeer vol te houden. Daar wordt ik dan rustig van maar van zodra ik handenarbeid begin te verrichten is die rust heel vlug, door mijn werkritme naar de knoppen geholpen en ben ik weer mijn eigenste zelf.

Elf november is voorbij.  Het wordt , hopelijk traditie, dat we dan als een familieblok aanwezig zijn in Merkenveld.  Op enkelen  te na gesproken waren we er allemaal.  Ik kwam rijkelijk te laat in de herdenkingsmis .  Een dubbele reden diende als geldig excuus. De Mexicaanse griepprik en daarna Letje naar huis voeren na een turbulente nacht op haar werk.  Waaruit die turbulentie bestond kan ik niet zeggen. In elk geval zag ze eruit alsof ze stevig  door elkaar geschud werd.  In elk geval was ze blij om in haar  haar bed  te kunnen kruipen.  Tot meer was ze niet in staat.  De preek vooraf me o.a …en een beetje je manieren houden hé…als ik ergens alleen naar toe ga, bleef deze keer uit.  Dat wees erop dat ze het goed liggen had.

Het is geen leuk werk meer dat ze doet. Steeds maar wordt het zwaarder. Ik zal meer zeggen en vergeef me de uitdrukking.  Het is een klote werk geworden.  Beter en raker kan ik het niet omschrijven.  En ik mag er geen details over geven om het aan te tonen en te verduidelijken..Ik ben gebonden door het beroepsgeheim van mijn partner.

 De sfeer in Merkenveld was scout en dus gezellig.  Ik kreeg plots een compliment voor mijn blog, die blijkbaar toch door enkele personen in de familie gelezen wordt.  Maar het was een partieel compliment met een staartje over tekorten.  Het compliment ging over enkele foto’s die zeer mooi zouden zijn. Het klonk echt en gemeend en van iemand met goede smaak, een kritische geest  en een beetje ervaring met foto’s.  Dat doet deugd.  Dat ik veel  tikfouten zou schrijven en de vraag kreeg of ik mijn blog herlas, zou minder deugd moeten doen .  Toch kan ik zeggen dat ik het hoorde klinken als muziek in de oren.  Daardoor weet ik dat mijn blog met aandacht wordt gelezen.  Op je fouten gewezen worden jeukt eerst een beetje, juist zoals de prik  voor die dodelijke griep uit Mexico.  Er sterven ook elk jaar mensen van onze gewone griep maar welke haan kraait daar nog over?

Dat ik wat nonchalant omspring met het schrijven van die blog, die wil ‘ad fundum’ gaan is een feit.  Dat ik altijd heb moeten opletten voor een lichte letterwisseling in een woord is ook een feit.  Ook heb ik sedert enkele jaren moeite om mij te concentreren.

Daarbij dacht ik altijd; wie leest er dat nu?  Ik wist dat er één iemand alles leest wat in op het www publiceer.  Dat was blijkbaar niet voldoende om keuriger met de taal om te springen. Plots blijk ik meer aanhangers te hebben en zal ik daar rekening moeten mee houden.  Toen ik de Veltflap schreef, had ik gevraagd om iemand die de eindredactie wilde doen en dat is altijd gebeurd

Ik ben die blog begonnen, enkel  en alleen voor mezelf.  Zo ben ik bezig met taal  en met een middel om mij te blijvend te kunnen  uitdrukken.  Een geest die niet bezig is, roest.  Een taal die niet onderhouden wordt, die verkwijnt.  Ik heb dagelijks wel iets  aan de hand, dat het opschrijven waard is, als anekdote of een  weetje.

Ik wil geen namen noemen maar ik bedank die vriendelijke kritische geest uit onze familie om mij op mijn fouten te wijzen.  Dat het in het vervolg perfect zal zijn, kan ik niet garanderen maar ik zal erop letten dat het minder taalslordig overkomt.

Schrijven is goed.  Aandachtig en zonder fouten schrijven, is beter.   Ik hoop mijn leven dus te kunnen beteren. Toch op dat vlak.

Op andere gebieden is dat zo goed als hopeloos.  Daar zal ik niet dieper op ingaan.  Ik kan het toch niet allemaal aan andermans neus hangen hé! Ik los wat ik wil lossen en ‘privacy’ is heilig.

Ik wil ook vooral mijn oudste broer bedanken die voor de uitnodiging van gisteren zorgde.  En je zou alleen al komen voor de hutsepot.  Ik heb echt ‘gesmoefeld’.    Van een weight watcher  (ww-er) zou je dat niet verwachten hé. Wel, een goede  ‘ww- er’ mag dat één keer per week.  Ik ben 44 weken gestabiliseerd met een relatief (bruto) streefgewicht van 76 kg.  Ik mag er maximum 2 kg onder en max. 2 kg boven gaan.  Tot nu toe ben ik nog geen enkele keer boven dat streefgewicht geweest. Dus ik mag van mezelf zeggen dat ik een goede ‘ww-er’ ben.  Ik mocht ook nog’ smoefelen’ om een andere reden.  We hadden  betaald voor twee personen.  Ik had het deel van Let moeten vragen aan de kok en meenemen naar huis.  Ik had het echter  te druk met die bijna blinde vrouw naast mij die dan nog de moeder bleek te zijn van een kunstenares die jaren bij ons in Stalhille heeft tentoon gesteld toen de tentoonstelling onder mijn leiding stond.

Het schoonste, ja het schoonste, laat mij maar zeggen –het ergste – was, dat die dochter van een ladder was gevallen en haar twee armen had gebroken en een hiel gescheurd.

Ik ben haar gisteren na vier uur nog gaan bezoeken.  Ik wou Let mee krijgen maar ze was nog veel te moe.  Van haar kreeg ik een potje zelfgemaakte advocaat mee omdat je nooit met lege handen op ziekenbezoek gaat.  Mijn avond was op zijn minst…boeiend want bij deze dame met drie kinderen gaan kan turbulent zijn want zij is een echte furie .  En een furie met twee gebroken armen…ik kan jullie verzekeren, dat is iets apart hoor! 

F U R I E.
Alleen wie haar echt kent zal bovenstaande afbeelding kunnen plaatsen.

Ze is een alleenstaande moeder met drie kinderen. Een dochter van 14 probeert haar moeder  in de watten te leggen. Twee zoontjes, een tweeling, met veel pit krijgen nu voldoende aandacht.  Er was een rustige sfeer in de woonkamer en de furie kan nu niet anders dan rustig zijn.  Voor alles wat ze wil doen heeft ze hulp nodig. Drinken kan ze zelfstandig alleen maar met een strootje. 
Ik heb veel geluisterd naar haar en ben vergeten te vragen wie er haar soep lepelt en haar patatjes voedt.  Ze vroeg om rap terug te komen maar dan samen met Coletje.
Al mijn vrienden vragen altijd maar naar Coletje maar ik kan Coletje niet in twee, drie of vier  delen. 

Je moet weten dat ze elke dag met de fiets gaat werken. Dat klinkt gewoon hé.  Als je dan weet waar ze woont en waar ze werkt dan weet je natuurlijk veel meer.  Elke dag, door weer en wind.  Enkel sneeuw doet haar naar de auto grijpen. Elke werkdag foets ze  van Plasendale brug in Oudenburg na Brugge-St Michiels.  Je moet het maar doen. Ze heeft een aardje naar haar vaartje.  Die vader is dit jaar opnieuw te voet naar Compostella getrokken. De hoeveelste keer weet ik niet.

Nu is zij op zoek naar een .

Die val van de ladder heeft ze voor gehad toen ze de dakgoten aan het reinigen was.  Hetgeen ze eruit geleerd heeft is... ik moet de volgende keer  een langere ladder gebruiken zodat ik die schuiner kan plaatsen. 


Het verwondert mij dan ook niet dat haar schilderijen overheersend rood zijn.  

Ik zou nog vergeten te zeggen dat ze in Oudenburg in de politiek is. 

Een kunstenares politieka, ik wist niet dat dit kon samengaan. Alleen als furie kan ze dat. 


Hoe ze het allemaal flikt is gewoon niet uit te leggen of onder woorden te brengen. Dit is dus een geval appart. Haar grootste troef is dat ze vlot is in de omgang en altijd met haar twee voeten op de grond blijft, al heb je soms de tegenovergestelde indruk.  Ze is ook niet bang om moeilijke beslissingen te nemen. Wie houdt zo iemand in bedwang?