uitleven in fantasie en verbeelding 'ad fundum'
Nog rustiger, nog soberder dan alles wat voorafging. Ik wil vrolijkheid en ernst mengen tot een genietbaar geheel. De ernst wil ik bergen in de kern van elk bericht Maar wie het recentste bericht wil lezen klikken gewoon op het bovenste item van 'Inhoud blog' en het blog keert zich om.
Ik mocht mee met mijn jongste dochter en Let was er natuurlijk ook bij. Ze zouden met de trein gaan maar konden niet mee terugkomen. Een chaufeur was welkom want ....Liesbet mag niet rijden na 10 en Let vind nergens de weg.
Ik heb genoten...
maar anderhalf uur daar zo maar stil zitten op een stoel wordt voor mij op de duur een marteling.
Tekst
Benno Barnard
Spel
Antje De Boeck en Chris Lomme
Regie
Bob De Moor
Dramaturgie
Danny Keuppens
Decor
Lien Wauters
Licht
Dimitri Compernolle
Productie
theaterMalpertuis
Mevrouw Appelfeld is een verhaal over twee vrouwen. De oude vrouw leeft alleen, omgeven door raadsels, in een afgelegen dorp in Vlaanderen, vlakbij de taalgrens. De jonge vrouw bezorgt haar maandelijks een brief. Behalve hun geslacht hebben ze niets met elkaar gemeen. Toch blijven ze proberen om met elkaar te communiceren.
Tegelijk is Mevrouw Appelfeld een verhaal over Europa. Mevrouw Appelfeld is afkomstig uit Volc, een stad in het vroegere keizerrijk Oostenrijk-Hongarije. In die stad woonden afstammelingen van vijf, zes volkeren die verschillende talen spraken en toch probeerden om samen te leven.
Mevrouw Appelfeld is een poëtische voorstelling over tijd en geschiedenis; over ouder worden en vergankelijkheid; over moeders en kinderen. Over de eeuwige cyclus van leven en dood.
Mevrouw Appelfeld is een rijke, gelaagde tekst, die sterker is in zijn politieke aspecten en die degelijk samenspel oplevert in een eerder klassieke productie. (De Standaard)
Mevrouw Appelfeld is een schrander dubbelportret van twee vrouwen en twee onverzoenbare visies die elkaar trachten te vinden. En lukt dat voor de personages misschien moeizaam, dan geldt dat wel voor de actrices op het podium. (De Morgen)
Denk jij werkelijk dat ik tijd heb om te verpozen. Juli-augustus...misschien. Ik slaap opnieuw zoals ik altijd sliep...kort maar degelijk en diep. In huis, buiten aan het huis, in de tuin, kleur in het dorp, tentoonstelling naar aanleiding van de rommelmarkt maar nu kortbij Wak, de week van de amateurkunstenaar. Overal ben ik actief. Punt na punt mij concentreren op...van het ene naar het andere en tussenin nog tijd vinden om te rijden voor de minder mobielencentrale. Eivol, zo zijn mijn dagen. De lentemoeheid ebt stilaan weg en komt de forme aan.
Het lukte gisteren maar niet op de PC. De bijdrage bleef genoteerd maar verscheen niet. Ik liet de boel rusten en deze morgen stond alles er netjes op. De PC is soms erger dan het humeur van een vrouw. Het is druk geweest in de tuin, in huis en ik zit met een kunsttentoonstelling in het kader van WAK, de week van de amateurskunst.
Dit vind ik een merkwaardig stuk ceramiek, het staat op locatie 6 van de machtige kunstactiviteit in Aartrijke waar je begint in de brouwerij De Leeuw, afzakt naar de kerk, de school en dan Jonkhove. Overal vind je folders die je wegwijs maken
Dit is een zicht op de stand van Pro Arte met centraal, zicht op mijn deeltje.
De babyborrel voor Kasper speelde zich volledig af in de tuin. Drie hoekjes met telkens een ronde tafel en veel stoelen plus een sokkel met borrelhapjes. De taart, de tiramissu en chocolade-mousse moest je binnen halen. De drank stond op het terras in een bassin gevuld met ijswater. De zelfbediening krijg je er moeilijk in want een vlaming is graag bediend. 50 volwassenen en 10 kinderen zijn in de loop van de namiddag een beetje gespreid gekomen. Ik wist niet dat wij zoveel stoelen hadden en ook drie ronde tafels. Leen en Maarten waren gastvrouw en gastheer en deden dat schitterend. De tuin speelde in de zon een grote rol. Ik deed enkele rondleidingen met diegenen die hier voor het eerst kwamen of met hen die hier lang niet meer waren geweest. Maarten haalde tuinspelen uit en hield het jonge volk aan de praat. De volwassenen hadden blijkbaar veel bij te praten. Blijkbaar zijn wij de enigen in de familie die zulke feestjes geven. Ik heb geen eenkele foto gemaakt en wacht op die van de anderen.
Tijd hebben voor..., weinig tijd..., geen tijd om te ademen. Dat is de meimaand. 's Morgens heb ik last van opgezwollen handen met heel stijve vingers. Van zodra ik weer aan de slag ga gaat dat over. Nu moet ik naar de kippen en dan heb ik een rit voor de 'minder mobielen centrale'. Iemand breng ik naar Brugge, terughalen moet ik niet. Ik ben ook begonnen met het gras van tussen de steentjes van het terras te haleb met een roestig mesjes. Boete doen, zouden ze dat vroeger hebben genaamd maar dit is voor mij een rustig werkje dat ik in de anders verloren momenten ertussen neem.Straks ga ik verder. Op de foto staat een afdakje dat zo lek is als een zeef. Het moet dringen hersteld of hermaakt worden. Het nodige recupmateriaal heb ik voor handen maar altijd weer geen tijd hebben hé.
Het is normaal. Het voorjaar leef ik dag en nacht voor mijn tuin. Dit jaar begon het laat en nam plots zo'n vaart dat het veertien dagen eerder dan andere jaren rustiger wordt. Het planten was reeds voor een groot deel voorbij als het op andere jaren pas begon maar de ijsheiligen waren op verlof in Spanje en het zuiden zodat wij hier vrij spel hadden met de zon. Nu moet ik in het atelier aan de slag want einde juni moeten de kleurrijke panelen aan de muren van het dorp. Zo is het het jaar rond druk, druk druk.
De grootste zorg voor de moestuin is gegeven. Zondag sluit het af met de plantneruil. Dan kan ik mij totaal toeleggen op kleur in het dorp. De pannelen zijn geleverd, nu heb ik maar mijn kladpot boven te halen en mij uit te leven. Ik heb nog iets meer dan een maand de tijd.
mevrouw appelfeld
De grootste zorg voor de moestuin is gegeven. Zondag sluit het af met de plantneruil. Dan kan ik mij totaal toeleggen op kleur in het dorp. De pannelen zijn geleverd, nu heb ik maar mijn kladpot boven te halen en mij uit te leven. Ik heb nog iets meer dan een maand de tijd.