Archief

Kom, laat ons nog maar eens een wandeling maken in de tuin. We starten op het terras. We nemen de brede trap met aan beide zijden bloemen en we komen in de tuin en paseren eerst tussen de twee vijvers door. We maken een toertje in de siertuin en ik nodig je uit om ten slotte wat bij te praten aan de vijver waar we eveneens de levendigheid van de kleurrijke vissentroep kunnen gade slaan en bewonderen.

Na 30 jaar is er opnieuw een Stalhille brug. Maar het duurde vijf jaar vooralleer we er over kunnen of ze functionneert, dat weten we niet.  Gisteren was het reeds zover en dat daags na de opening.  Dat beloofd.

Ja, het moest gebeuren.  Eerst ga ik er onderuit letterlijk. Door een onoplettendheid in een haastige beweging wil ik op mijn fiets springen.  Heb ik mijn voorste rem dicht gegrepen? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik nogal onzacht, ik zou zeggen de bodem heb gekust maar daar krijg je geen stevige buil van op je achterhoofd. Wie dat voor mij geregeld heeft schijnt ook te weten dat ik van kleur houd. Op mijn borstkast staat het geschilderd in groen blauw en paars en een vleugje geel...JE BENT TE HAASTIG GEWEEST EN DAN GEBEURT HET NATUURLIJK.  Alsof dit nog niet voldoende was liep ik op het einde van de week plots helemaal kreupel. Een verkeerde beweging. Een scheut in de rug. Daar sta je dan. Het is zaterdag en je kan nergens terecht. Het weekend ben ik doorgeraakt en vandaag naar de reddende engel in zo'n situatie... DE OSTEOPAAT en ik heb er een zeer goede in Blankenberge (DE BESTE VAN DE WERELD).  De heenweg zal zwaar zijn, de terugweg een opluchting. Elk jaar moet ik wel eens onverwacht beroep op hem doen.