Als de zon er is

Als de zon er is
vermoeidheid leidt tot verstrooidheid: het ei


afslanken
Nee hoor. Zo erg is het nog niet. Maar toch, als ik naar beneden keek, zag ik ook alleen nog de bodem. Met mijn 1m74,5 droog en wel, zonder verpakking 90 kg wegen !!! Het is van het goede teveel. Tot zo een maand of drie terug kon ik het rond de tachtig houden. Plots was er echt geen houden meer aan.
Ik lette op en liet al eens een pint staan, at geen taart meer maar de wekelijkse frieten kon ik niet laten. Ook Let vond dat ze een te hoog cijfer bereikte op de weegschaal. De radicale middelen dan maar. WEIGHWATCHERS. Ik had er schrik van, zag er tegenop. Daarbij als man kom je in een hoofdzakelijk vrouwelijke wereld terecht. Maar we zijn gegaan. In drie weken ben ik bijna vier kg kwijt en verdiende reeds mijn eerste ster. Het gaat er verschrikkelijk Amerikaans aan toe maar om al die overtollige kilo's kwijt te geraken zou nog veel ergere dingen trotseren
zomer ?
Ik droom
elke nacht van een zonnige dag maar die droom komt zelden uit.
Maar als de droom uitkomt dan is het dubbel en dik genieten.

ochtendhumeur

de ochtend
zie me zitten
zwijgend
elke poging mislukt
al is het maar
goede morgen
soms kan ik het niet laten
het monoloog sterft uit
bedoelt als dialoog
heeft het geen schijn van een kans
maar toch af en toe
waag ik het er op
maar tevergeefs
de koffie
sterk genoeg gemaakt
komt er toch
na de derde of vierde kop
verstrooid en wel
een vorm van antwoord
wat verlang ik toch
op dat moment
naar jouw heldere lach
jouw klare taal
die vragen om tijd
weerstand biedend
aan mijn ongeduld.
dala
Dit gedicht heb ik deze morgen op het ontbijtplankje van Let gelegd om hulde te brengen aan haar legendarisch ochtendhumeur. Ik ben benieuwd wat haar reactie zal zijn. Ze leest het toch nooit vóór de vierde kop koffie.
reactie
Sedert ze maar 4/5den meer werkt gaat het ook met haar humeur veel beter.
welke soep denk je...?


het kinderpark
We krijgen het in bruikleen van een neef waar we gisteren goed ontvangen werden. Het zal een vaste plaats krijgen en die plaats kunnen behouden tot hij er uitgegroeid is.
vallen met de fiets
Zo erg als het plaatje laat vermoeden, was het niet. Voorzichtig zijn, niet alleen met de fiets maar in alles wat ik aanpak, dringt zich sindsdien aan mij op. De minste verkeerde beweging en ik sta weer krampachtig vast alsof ik een roestig fiets ben die langs alle kanten kraakt en piept. Ik heb al geen zittend achterwerk maar nu lijk ik op weg met de ongedurigheid in persoon. Wordt ik zelf een puur stuk ongeduld dat in beweging moet of in platte rust.

de warmte