Respect...

Toen gisteren mijn dochter kwam vertellen dat ze een mobilhome gekocht hadden... moest ik... oh ja, je raad het al... onwillekeurig denken aan... Alcatel  had een contract bij "Parveen travels" of beter gezegd "Parveen troubles"... ze huurden daar de nodige auto's met chauffeur voor de ex-pats... kwestie van in de chaos van het Indisch verkeer iedereen tijdig op het werk te krijgen.... De mensen van Parveen waren echte profiteurs... ze vroegen inmens véél geld per auto... om en bij de 60.000 oude Belgische franken... daarenboven lieten ze hun chauffeurs voor verschillende mensen rijden... als ze bv. gedaan hadden bij Alcatel dan moesten ze bellen naar Parveen en kregen ze een andere opdracht... zodanig dat de chauffeurs soms maar een 2 tal uurtjes konden slapen... soms helemaal niet... daarenboven duwden ze de ex-pats soms in erg onveilige auto's... maar dat verhaal hebben jullie wel al gelezen in dit blog... In elk geval waren wijzelf het op een gegeven moment zo beu dat we alles in het werk stelde om een nieuwe auto te leasen, dit natuurlijk nadat we er zeker van waren dat Ramesh voor ons zou willen werken... We kochten dus een klein Fordje... Spliksplinternieuw!!!! En daar... daar hoorde natuurlijk een... Pudja bij...

Op de foto de benodigheden voor een autopudja...

Dit alles... en toch... JA... toch zeg ik volmondig JA tegen Indië! Want al bij al is het een Prachtig... kleurig land! Met Prachtig kleurige lieve mensen... En een overweldigende cultuur! Ik hield van mijn Alai-Osai... En ik heb Indië voor altijd in mijn hart gesloten! Mijn levensdroom is... zeker en vast terug naar Indië... en mijn verre vrienden...

Nog een zichtje vanop de patio... waar de honderden vissers s' morgens rond 3 uur verzamelden... om hun visvangst te beginnen...  waar ze in de late namiddag de vis binnen haalden... en s'avonds de visnetten netjes opgevouwen klaar lagen voor weer een volgende... vroege morgen.

Moet eerlijk bekennen dat mijn gezinnetje en ik héél verwonderlijk... vlug gewend waren aan al die voor ons vreemde fenomenen... Doch 1 keer was ik serieus bang... Het was een rustige zondagmiddag... we hadden juist gegeten en ik was de was aan het ophangen... de grote zwarte vogels die met de regelmaat van de klok overvlogen met een slang, muis of rat in de bek... dat was niet meer vreemd... dat het daardoor soms ratten regende... vonden we toen ook al normaal...maar die dag............ Mijn dochter Evi lag op een luchtmatras in het zwembad, om een kleurtje te krijgen weet je wel... mijn echtgenoot zat te werken op zijn pc... en voor we het wisten kwam een wel erg vranke vogel (een max-size kraai...) in duikvlucht naar beneden... jawel... regelrecht naar het hoofd van Evi... en pikte haar tot bloedens toe... Ik kan jullie verzekeren dat is schrikken! Nog steeds weten we niet waarom dit gebeurde... want dit heeft nog niemand meegemaakt... je kan dus niet stellen dat dit in Indië dagdagelijkse kost is... Gelukkig maar!

De loverspatio deed zelfs vrijgezel Chacra dagdromen! 

En de beestjes buiten... waren ook niet min... We hadden regelmatig apen en arenden in de tuin... en slangen... mijn God... exemplaren om u tegen te zeggen!! Dus steeds véél lawaai maken was de boodschap! Als ik bedenk hoe dikwijls ik waarschijnlijk met mijn geluk gespeeld heb door in t' slaap te vallen op de bank in de loverspatio... pfpfpfpfpf... We hadden vooral véél boomslangen... (ze zien er uit als kleine blanke lelietjes...) die komen natuurlijk af naar de fruitbomen... ze hangen op de takken en als je wat te dicht komt... spuiten ze gif in je ogen dat je blind maakt... Dus t'ja het feit dat ik daar altijd zingend rond liep had waarschijnlijk meer dan één onderliggende reden! Toen  op een gegeven moment de bedienden van mijn buren een slang hadden gevangen van meters lang en enorm dikgevreten... vertelde  Ramesh  mij dat dit exemplaar gevangen was in onze tuin... t'ja... van dan af zong ik zelfs opera!!!

Een zicht vanuit de loverspatio!      

Hoe mooi alles ook was aan de buitenkant... binnen hing zowat alles met haken en ogen aaneen... Wat wij daar allemaal repareerden... enfin daar alleen kan ik een boek over schrijven... Wij hadden zelfs op een gegeven moment 2 generators in de tuin... (onder de venster van onze slaapkamer) ... 2 generators voor de electriciteit... maar soms uren of dagen géén electriciteit... Omdat... géén van de 2 werkte!!! Gewoonlijk hadden we een power-cut op het meest onmogenlijke moment... en geloof me... ik kon er niet altijd mee lachen hoor! Daarnaast hadden we beestjes... hopen beestjes! Binnen en buiten! Onze binnenmuur zat vol geko's die véél lawaai maken... en ook de véle eekhoorns... waren niet gewoon!... Ze maakten nestjes van alles wat los of vast  zat... poppenhoedjes, de watjes vanuit mijn kerstboom... en stukjes uit mijn zetels en kleding... en s'avonds... t'ja s'avonds... we zaten in een regio waar maar héél af en toe televisie signaal was... dus ja... we kochten films... hopen films... lekker gezellig in ons zeteltje een filmpke mee pikken... maar dat dachten de volleerde ratten ook... en die dansten met alle plezier op de stille momenten over onze voeten... wat vooral de eerste keer leidde naar een duo-gegil van mij en mijn dochter... 's Morgens waren er dan weer de tedere momenten... als we de véle (gewoonlijk een tiental) muizenvallekes openden die we in de keuken hadden gezet voor het slapen gaan... daar zaten de lieftallige kleine muisjes met blinkende oogjes gewoonlijk per koppeltje in... Mooi toch een koppel dat alles samen doet!

Foto een sfeerbeeld uit de prachtige tuin!

De eerste problemen die we niet hadden zien aankomen of toch... niet hadden over nagedacht begonnen al vrij vlug! De kilometers... Evi moest naar school in Chennai stad (aan de Anna flyover)... en mijn echtgenoot werkte in Guindy... dus ze moesten véél vroeger vertrekken om tijdig ter plaatse te zijn... Geloof me het is onmogenlijk om in Chennai met de stadsbus te rijden... wij bleke Europeanen hangend aan de buitenkant van de bus?? of op het dak van de bus?? Dat zie ik durfal toch niet echt gebeuren... In elk geval maakte dit dat Evi en mijn echtgenoot 's morgens om kwart voor 7 uur moesten vertrekken... voor een kilometerrit vol getoeter en geblaas... ( De Indiërs maken immers veelvuldig gebruik van hun toeter in het  verkeer... om elkaar allerhande dingen duidelijk te maken...) en ze kwamen daardoor eigenlijk al vrij gestresseerd te plekke ... Natuurlijk hadden we wel de nodige rust in het weekend want we moesten niet zo nodig naar het één of ander sterrenhotel rijden vol toeristen! Maar ook voor mij veranderde er véél... Ik was volop bezig met allerlei sociaal projecten... en of wel moest ik s'morgen vroeg mee vertrekken... ofwel... kon ik pas vetrekken rond 11 uur... want dan pas was Ramesh terug! Ik verkoos het eerste, en het werden dus lange dagen voor iedereen... Vertrekken om kwart voor 7... terug rond half 9... s 'avonds gold immers hetzelfde ritueel... gewoonlijk pikte Ramesh eerst mij of Evi op, dan reden we naar Guindy en dan... oef naar huis! Waar we nog moesten avondeten... een quicke duik in het zwembad was gewoonlijk voor rond 11 uur... na het avondeten en de afwas!

Op de foto Chacra voor de trap naar de lovers patio...

Lieve blogvrienden en lezers, hopelijk maken jullie niet dezelfde fout dan  de mensen in Alcatel (België) die nooit op verplaatsing gingen en vonden dat wij in overbodige luxe vertoefden... want geloof me niks is minder waar! Je moet je wel voorstellen dat je in een land vol miserie leeft, mijn echtgenoot werkte daar nog harder dan hier... 7 dagen op de 7...en dan nog gezwegen over het werk dat thuis verzet werd! Er is daar géén caféke waar ge eens een trappistje kan gaan drinken!!! Daarenboven is het daar stik hééééééét 48° in de schaduw is niet niks! geloof me! Dus inderdaad een zwembad is daar zeer welgekome... al was het maar om je te wassen als je eens 3 of 4 dagen géén water had!!! Want dat gebeurde meer dan eens... kan je verzekeren dat zijn wij Europeanen niet gewoon!

De weg naar onze terrassen...

Ik vind het de hoogste tijd om jullie te vertellen over mijn "Alai Osai"... Of beter gezegd de alai Osai van Raman en laithita, maar ons tweede huis in Chennai. Zoals eerder verteld was mijn eerste indruk overweldigend! Het huis was gelegen op het strand... er was zelfs een poortje nar het strand toe. Het zwembad lachte mij toe... en het romantische t'ja... dat gaf de doorslag! Raman heeft dit huis laten bouwen voor zijn Laithita... en werkelijk alle romantische facetten waren aanwezig! De grote oprit tot aan het huis was mooi groen... met véle bomen, lemons, mango's en kokosnoten... De achterkant van het huis een geweldig mooi zwembad, half in de zon half in de schaduw... mooi toch... de prachtige beeldhouwwerken... de loverspatio... mijn geluk kon niet op! Het huis was een héél stukje verder dan het eerste huis... maar je kan niet alles hebben dus we gaan er voor! Het huis had véle terrassen... duizend terrassen in Rome (Chennai) dus al mijn planten en potten konden mee... ik had zelfs plannen voor mijn rozentuin die juist af was...

Op de foto, ons zwembad.

Of
een... Yummy... yummy... Leander...
 ondergetekende is...
liever aan de eigen haard dan op een ander...

en
.
.
.

Ik was inderdaad echt blij dat ik na 6 maand naar mijn eigen huisje kon...
en mij aan het vuur kon zetten om friet met stoofvlees te maken!
En dat was meer dan boom en yummy!

Maar ...
een sizzelende...
boom... boom...lekker(e) Becker...

Alhoewel mijn echtgenoot een geschikt huis gevonden had... moesten wij de eerste zes maanden op hotel... in het land van tomorrow neemt immers alles wat meer tijd... en ons huisje liet een beetje op zich wachten!  Natuurlijk ik ben niet anders dan de doorsnee mensen en ik kan dus absoluut genieten van luxe... maar ... We logeerden in het beste hotel van Chennai "Taj Coromandel", luxe a volonté... Zovéél moois! En z'on contrast met de buitenwereld... maar ja ik ga niet in herhaling vallen... In elk geval genoten heb ik absoluut en voor de blogvrienden die van avontuur houden en Indië eens willen verkennen is de Taj een aanrader van jewelste... alsje... heu... een héle dikke geldbeugel meeneemt! In ons geval betaalde Alcatel... dus... laat de boeren moar dorsen hé... Moet wel eerlijk zeggen dat wij op géén enkel moment geprofiteerd hebben van de situatie, en echt wel vaart zette om zo vlug mogenlijk te kunnen verhuizen... uiteindelijk is een hotel maar een hotel! En ik hou wel meer van mijn eigen trenottel en wat privacy! In elk geval toen we daar logeerden was er ook het grote tennistornooi "Gold Flake open"... Dus de grote der aarde (hmhmh) logeerden in ons hotel en in het restaurant werd een speciaal menu voorgesteld dat ik jullie niet wil onthouden!...
Ik gebruik de originele tekst om het inderdaad... origineel te houden...

ACE OF PAES - A tangy, yummy minute steak burger stuffed with cheese and gherkins. As delightful as an ace down the middle from Leander. (105rps)

WOODIES SPECIAL - An irresistible combination of spicy pepper, olives and mushrooms in a pizza.(105rps)

TILSTORM BURGER - A swiss chicken burger stuffed with emmenthal chees and olives. (95rps)

SANDWICH VICARIO - An open sandwich topped with baked chicken and mushroom. (95rps)

EXOTIC PIERCE - Prepare for the french open ahead. Start with this middle-curried chicken topping on french bread. (95rps)

BOOM BOOM BECKER - The king of all sizzlers. A terrific combination of minute steak, bacon, chicken breast and fried eggs flavoured with red wine. (175rps)

BHUPATIS CHOICE - An Italian style spagetti either with tuna sausage and ham or with sauce Napolitan.Mmmm... no wonder, it's Mahesh's favourite.(160rps)

PISTOL PETE - A vegetable burger with cottage chees. Simple and uncomplicated like the great champ himself.(85rps)

Origineel en goed gevonden was het in elk geval... de mannen in de hotelbranch hebben een rijke fantasie... het gaat hier immers ook over hun boterham!!! En... smakelijk was zeker en vast!

Lieve blogvrienden... en lezers...
meer plezier aan de foto's in het midden...
kan met een eenvoudige klik!

X Lisette X

Tijdens mijn verblijf in Chennai kwam ik in véle verschillende weeshuizen... en meermaals wilde ik het fijne van de zaak weten! Zo verwonderde het mij dat in bepaalde weeshuizen (o/a datgene waar we met highschool gingen lesgeven...) de kinderen allemaal dezelfde leeftijd hadden... raar toch... zeg nu zelf?! Blijkt dus dat er firma's zijn die inderdaad een heus weeshuis oprichten, de weeskindjes compleet onderhouden, groot brengen... naar de beste scholen sturen en ze een toekomst schenken voor de rest van hun leven! Als ze afgestudeerd zijn krijgen ze immers ineens een mooie job in de desbetreffende firma... Het feit dat ze daarom telkens weer een badge kinderen van dezelfde leeftijd uitkiezen... wel daar zullen natuurlijk genoeg tegenstanders voor zijn... Eigenlijk wist ik zelf ook niet goed hoe ik daar moest tegenover staan... maar het is wel een feit... deze kinderen krijgen sowieso tenminste de kans op een volwaardig leven... voldoende eten, kleding, educatie... en een job! En dit lieve vrienden is in Indië niet zo evident!

Dus laat ons het maar zo stellen:

In dit geval Heiligt het doel de middelen!  
                                                             Of ben ik verkeerd?

Deze morgen gaan ontbijten in Ikea... leuk... lekker... en goedkoop... zeg nu eerlijk... 1 euro voor een kompleet ontbijtje met koffie a volonté... waar kan dat nog? Telkens ik in Ikea kom denk ik... jazeker... weeral aan Indië! Aan Indië... en Max... 't ja Max... ook leuk... lekker... en... (daar heb ik het later nog wel eens over... haha) Max is Canadees en grote boss inkoop wereldwijd voor Ikea... Ik leerde hem kennen via mijn goede vriendin "Anou", en op dat moment zocht ik sponsoring voor mijn "Pearl-diner". Max een charmante knapperd, leek  erg geintresseerd in mijn... projecten, en nodigde mij uit voor een middagmaal in de "Taj Connemara". Het was leuk en mijn projecten werden inderdaad uitvoerig besproken... Max vertelde mij echter dat noch hij, noch Ikea mij financieel konden sponseren... Omdat... Ikea zelf een volledig eigen weeshuis runt in Indië. De kinderen in dat weeshuis worden allemaal onderhouden over de héle lijn! Lekker en voldoende eten, mooie propere kleding en het belangrijkste ze gaan allemaal naar een goede school! Géén financiele steun dus... maar Max schonk mij op het einde van ons gesprek wel 200 pluchen knuffels voor de kindjes in mijn kinderkankerziekenhuis in Egmore!

Mooi toch!

Bedankt Max... Bedankt Ikea je hebt er een fan bij!

Carot-Alva...
een overheerlijk typisch Indisch en erg zoet dessertje...
op basis van worteljes.
Kan warm en koud gegeten worden...




Wat hebben we nodig:

+- 1,5kg wortelen
10 eetlepels ghee
6dl melk
1,70dl gecondenseerde melk
Gekneusde zaadjes van 9 hele kardemonpeulen
9 eetlepels suiker
Pistachenoten voor de garnituur

Hoe gaan we te werk:

1) Rasp de schoongemaakte wortels
2) Maak de ghee warm in een pan
3) Doe de wortels erbij en roerbak ze ongeveer 20 minuutjes, tot het vocht verdampt is... en de kleur donker.
4) Voeg de melk, de gecondenseerde melk, de kardemon en suiker toe. Roerbak nogmaals een 30 minuutjes tot het geheel een diepbruin kleurtje heeft.
5) Doe het mengesel in een grote ondiepe schaal
6) Versier met de pistache nootjes


7) Laat het smaken!!!!!
en heu... eventjes géén calorietjes tellen...

xxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Op de foto: Agib het zoontje van Kalilai waar ik mijn pottery kocht...
een zeemzoet immer lachend ventje...
een knuffelbeertje...
héél begrijpelijk de oogappel van zijn mama en papa...

Every day the sun comes up,
renewing strenght and light,
to give each person
another chance,
to live and learn,
to work and fight.
To make amends
for past mistakes,
on looms of hope,
frech threads to spin,
the uncompleted task to finish,
and a new one to begin...

En dan nog gezwegen over "Shandru"... de lokale theeboer... Want ondanks dat we onze dagdagelijkse thee voor iedereen thuis maakte... werd er toch ook bij Chandru dagelijks warme "meter-tea" gekocht... een kwestie van "leven en laten leven".

Meter- tea: Is typisch Indische thee, héél straf maar met véél melk en overbodig (voor de weight-watcher puntjes...) véél suiker... De thee wordt een paar keer overgeheveld van kommetje naar kommetje en dit op oog-hoogte... (vandaar de meter... ) om het mengsel goed te mixen en wat te laten afkoelen...

Zelfs mijn buurvrouw "Bella de miljoenste" zag ons vertrek met lede ogen aan... en met ons de lekkere maaltijdjes die ze regelmatig geserveerd kreeg....

Ondanks alles nam ik toch met pijn  in het hart afscheid van ons oude huis... en onze oude straat...

Op de foto: een straatbeeld...