Men zegge het voort


De waarheid ligt dikwijls in het midden (2)
Enkele dagen geleden hebben we deze titel gebruikt en we willen dit vandaag nogmaals doen. Op de vraag of onze wereld "vooruit" gaat hebben velen een uitgesproken mening maar dikwijls spreken de antwoorden zich erg tegen. Volgens sommigen gaat alles in de goede richting en is er veel goed nieuws te melden. Onze levensverwachting stijgt jaar na jaar en bedraagt nu reeds ongeveer het dubbele van wat in vele zogenaamde ontwikkelingslanden het geval is.
Wij produceren meer auto's ; koelkasten en T.V.-toestellen als ooit tevoren. Wij kunnen ons steeds sneller en goedkoper verplaatsen naar allerlei wereldbestemmingen enz. Dat is allemaal waar. Maar diegenen die hier niet mee akkoord gaan, komen aandraven met andere argumenten zoals :
Door allerlei stupide wetten heeft ons voedsel, dat toch een belangrijk onderdeel uitmaakt van onze levenskwaliteit, geen smaak meer. Het fruit en de groenten die ons nu worden aangeboden, zien er vlekkeloos uit. Maar de smaak laat veel te wensen over en in sommige gevallen heeft men de indruk dat vele pellen van plastiek zijn. Waar kan men nog de smaak van lekker wit brood vinden? Beenhouwers, warme bakkers en zovele andere zelfstandigen moeten afhaken en worden vervangen door gigantische distributiebedrijven die allerlei producten van veel lagere kwaliteit als massaproducten op de markt brengen.
Waar is onze veiligheid gebleven? Wie kan er de laatste jaren nog beweren nooit last te hebben gehad van een inbraak in de eigen woning of in zijn wagen ?
Hoeveel van onze kinderen smaken nog het geluk om bij papa en mama de nodige nestwarmte te vinden? Een enorme stijging van het aantal echtscheidingen, een gigantische toename van allerlei processen, het steeds maar stemmen van meer en meer wetten door onze beroepspolitiekers enz. dragen zeker niet bij tot ons geluk.
Kortom er zijn er die overtuigd zijn dat we vooruit gaan en anderen menen het omgekeerde.
Wij stellen ons de laatste tijd evenwel de vraag of wij als geboren optimist niet beter bij deze laatste groep zouden aansluiten.
Een belangrijke barometer om te weten of een volk gelukkig is of niet, kunnen we volgens onze bescheiden mening terugvinden in het aantal zelfmoorden. Er gaat geen week meer voorbij of de N.M.B.S. moet hier of daar een trein tot stilstand brengen wegens een zelfmoord. Het aantal zelfmoorden stijgt in ons land veel sneller dan de inflatie of dan de economische groeicijfers aantonen.
Bovendien worden talrijke zelfmoorden niet als zodanig in de statistieken opgenomen. Hoevele autobestuurders, die er een einde wilden aan stellen, verloren niet de controle over hun stuur; knalden tegen een boom en verdwenen in de statistieken als verkeersslachtoffers ?
Feit is dat er steeds meer zelfmoorden te betreuren vallen. In Frankrijk telt men nu reeds meer dan 10.000 officiele zelfmoorden per jaar of driemaal meer dan het aantal verkeersslachtoffers ! Niet iedere dag of week maar ieder UUR stapt daar nu iemand bewust uit het leven.
In ons land heeft de N.M.B.S. beslist om afspanningen op te richten langs de meest kritieke spoorlijnen om zelfmoordpogingen te bemoeilijken. Volgens ons heeft dit weinig of geen zin. Indien men iets positiefs wil doen, zou men meer aandacht moetem schenken aan de oorzaken van vele zelfmoorden.
Reorganiseer dringend justitie waar steeds meer uitspraken "onrecht i.p.v. recht" spreken; schaf honderden nutteloze wetten af ; straf misdadigers i.p.v. ze te bepamperen ; zorg voor een billijke verdeling van de belastingen ; promoot werk i.p.v. luiheid en profitariaat te bevorderen enz. enz.
Het oplossen van deze problemen zal een veel positiever resultaat geven op ons aantal zelfmoorden dan het bekostigen van enkele tientallen kilometers extra omheiningen rond onze spoorlijnen.
Men zegge het voort ...
Freddy Van Gaever























