Mario de Coninck en de Paralympische Spelen
Op 6 oktober doet het hof van beroep een uitspraak in de zaak tegen Dyab Abou Jahjah en Ahmed Azzuz, de twee AEL-kopstukken die in november 2002 een opruiende rol zouden hebben gespeeld bij de rellen in Borgerhout na de moord op islamleraar Mohamed Achrak.
De zaak in beroep is een doorslag van de behandeling in eerste aanleg, er zijn geen nieuwe gegevens. Maar veel waarnemers hopen wel op een andere uitspraak, want het vonnis - een jaar cel voor de beide heren plus een schadevergoeding van 5.109 euro om de beschadigingen aan auto’s en winkelruiten te compenseren - was onredelijk zwaar. En voor die kritiek hebben we op z’n minst vier goede argumenten.
Eén: de bewijslast in deze zaak is zwak. De advocaat-generaal beschuldigt Abou Jahjah en Azzuz van opruiende taal, de twee zelf beweren dat ze juist probeerden om de menigte te sussen. Eén getuige heeft Abou Jahjah in het Arabisch horen roepen: “Allah is onze hoeder, de politie is onze vijand, vecht terug!” Eén getuige, is dat niet wat weinig? En hoe kon die uitspraak de massa doen exploderen, als je weet dat de meeste Antwerpenaars van Marokkaanse origine alleen Nederlands en Berbers spreken?
Twee: de wet waarop het vonnis in eerste aanleg was gebaseerd, stelt dat opruiers dezelfde straffen kunnen krijgen als de daders van criminele feiten die het gevolg zijn van die opruiende taal. De bewuste wet dateert van het einde van de 19de eeuw en was vooral bedoeld om stakingsleiders en ’oproerkraaiers’ zoals priester Daens vleugellam te maken. Die wet moet dringend worden veranderd, want zo’n verregaande beperking van de vrijheid van meningsuiting hoort niet thuis in een moderne democratie. Om een van mijn collega’s te citeren: met deze wet kan je iemand veroordelen tot levenslang omdat hij op een website bijvoorbeeld oproept tot het doden van ketters, ook als aan die oproep geen gevolg wordt gegeven. Dat is duidelijk een heel stel bruggen te ver. (Zie ook www.gva.be/johndewit).
Drie: ten tijde van de feiten kondigde toenmalig premier Guy Verhofstadt de aanhouding van Abou Jahjah aan in het parlement en noemde hij de AEL een criminele organisatie. Zijn veiligheidsadviseur zei dat Abou Jahjah moest worden “uitgeschakeld”. En minister van Binnenlandse Zaken Tony Duquesne wist nog voor de start van het gerechtelijk onderzoek al heel zeker dat Abou Jahjah liefst drie keer had opgeroepen tot geweld. Met al die hoogst onvoorzichtige uitlatingen hebben de hoge heren het vermoeden van onschuld geschonden. Daaraan moet ook de uitvoerende macht zich houden, want het behoort tot de rechten van de mens. In een soortgelijke zaak is Frankrijk in 1995 veroordeeld door het Europees Hof in Straatsburg, nadat een minister iemand openlijk had beschuldigd van moord.
Vier: dit proces is mosterd na de maaltijd. De twee beschuldigden zijn allang niet meer politiek actief in België, de AEL is zogoed als onzichtbaar geworden en onze gevangenissen zitten nu al overvol. Welke baat heeft de samenleving erbij dat die donkere periode in 2002 zes jaar later opnieuw wordt opgerakeld?
Toch is in elke zaak wel ergens wat humor te vinden. In dit geval schuilt die in het feit dat Ahmed Azzuz wordt verdedigd door de bekende pleiter Kris Luyckx, die ook politiek actief is bij Open Vld en heel goed ligt bij de partijtop. Luyckx zei gisteren in zijn pleidooi niets over de bekritiseerde uitspraken van Guy Verhofstadt en zijn adjudant. Hoe zou dát nu komen?
door Lex MOOLENAAR
Eén: de bewijslast in deze zaak is zwak. De advocaat-generaal beschuldigt Abou Jahjah en Azzuz van opruiende taal, de twee zelf beweren dat ze juist probeerden om de menigte te sussen. Eén getuige heeft Abou Jahjah in het Arabisch horen roepen: “Allah is onze hoeder, de politie is onze vijand, vecht terug!” Eén getuige, is dat niet wat weinig? En hoe kon die uitspraak de massa doen exploderen, als je weet dat de meeste Antwerpenaars van Marokkaanse origine alleen Nederlands en Berbers spreken?
Twee: de wet waarop het vonnis in eerste aanleg was gebaseerd, stelt dat opruiers dezelfde straffen kunnen krijgen als de daders van criminele feiten die het gevolg zijn van die opruiende taal. De bewuste wet dateert van het einde van de 19de eeuw en was vooral bedoeld om stakingsleiders en ’oproerkraaiers’ zoals priester Daens vleugellam te maken. Die wet moet dringend worden veranderd, want zo’n verregaande beperking van de vrijheid van meningsuiting hoort niet thuis in een moderne democratie. Om een van mijn collega’s te citeren: met deze wet kan je iemand veroordelen tot levenslang omdat hij op een website bijvoorbeeld oproept tot het doden van ketters, ook als aan die oproep geen gevolg wordt gegeven. Dat is duidelijk een heel stel bruggen te ver. (Zie ook www.gva.be/johndewit).
Drie: ten tijde van de feiten kondigde toenmalig premier Guy Verhofstadt de aanhouding van Abou Jahjah aan in het parlement en noemde hij de AEL een criminele organisatie. Zijn veiligheidsadviseur zei dat Abou Jahjah moest worden “uitgeschakeld”. En minister van Binnenlandse Zaken Tony Duquesne wist nog voor de start van het gerechtelijk onderzoek al heel zeker dat Abou Jahjah liefst drie keer had opgeroepen tot geweld. Met al die hoogst onvoorzichtige uitlatingen hebben de hoge heren het vermoeden van onschuld geschonden. Daaraan moet ook de uitvoerende macht zich houden, want het behoort tot de rechten van de mens. In een soortgelijke zaak is Frankrijk in 1995 veroordeeld door het Europees Hof in Straatsburg, nadat een minister iemand openlijk had beschuldigd van moord.
Vier: dit proces is mosterd na de maaltijd. De twee beschuldigden zijn allang niet meer politiek actief in België, de AEL is zogoed als onzichtbaar geworden en onze gevangenissen zitten nu al overvol. Welke baat heeft de samenleving erbij dat die donkere periode in 2002 zes jaar later opnieuw wordt opgerakeld?
Toch is in elke zaak wel ergens wat humor te vinden. In dit geval schuilt die in het feit dat Ahmed Azzuz wordt verdedigd door de bekende pleiter Kris Luyckx, die ook politiek actief is bij Open Vld en heel goed ligt bij de partijtop. Luyckx zei gisteren in zijn pleidooi niets over de bekritiseerde uitspraken van Guy Verhofstadt en zijn adjudant. Hoe zou dát nu komen?
door Lex MOOLENAAR
