Ja, beste kinderen, opa heeft het nog meegemaakt : de tijd dat er treinen reden.

Dat waren grote logge ijzeren bakken op wielen die over sporen gleden en aangedreven werden door electrische draden.  Hoe dat in zijn werk ging, heeft opa nooit begrepen, want opa was als jongeman een beetje simpel. Trouwens nu nog.

Maar dat ging razendsnel met een trein reizen : je gleed van Aartrijke naar Zwevezele over de sporen en je moest je haasten, want vooraleer je neerzat, moest je al bij de deuren staan die automatisch openklapten.  "Sjtasjon Scheuzzele" riep een robot met een metalen stem.

Zo rap ging dat. En goedkoop dat het was, voor enkele luttele franken reed je van Knokke naar Aarlen in het Franse buitenland, dat toen nog binnenland was. Voor de aanhechting van Walchië bij Frankrijk.

Maar ja, de treinen zijn langzamerhand verdwenen en afgeschaft. De spoormannen waren het beu elke dag te werken als de andere mensen vervoerd moesten worden.  Dat is begrijpelijk, zoiets.  En van het vele staken, kwam het eeuwige staken en zo is het doodgebloed, het spoor.  De bonden zijn daar nog zeer trots over : "Wij hebben  de mensen graag  gekloot" zeggen zij en dan pinken ze een traan weg bij de herinnering aan de vele georganiseerde en wilde stakingen.

Kijk, Opa heeft nog een mooie foto gevonden van een station in de Stad Sidi Bel Antwerpistan. 

Onderstaand stukje werd ons deze namiddag aan de telefoon verteld.  We hebben enkele basisgegevens veranderd.

In een Oost-Vlaamse KMO is men op zoek naar een hulpmagazijnier, geen speciale productenkennis vereist, enige luttele ervaring met een pc en voor de rest rustig uitvoeren wat de hoofdmagazijnier opdraagt, om bepaalde materialen uit de voorraad klaar te leggen. Het bedrijf boert goed, er werken een dertigtal mensen, er zijn geen internationale klanten en alles verloopt vlot, goed georganiseerd op zijn Vlaamse boerenfluitjes. 

Om vlug en gemakkelijk uit de brand geholpen te zijn in het magazijn, wordt een interimbedrijf ingeschakeld en vorige week bood zich een kandidaat aan, een vriendelijke man, spreekt behoorlijk Nederlands, de vaste uurregeling, het loon, de algemene voorwaarden alles wordt doorgenomen en prima bevonden door beide partijen.  De eerste werkdag wordt bepaald op maandag 20 mei en het interimkantoor zorgt voor de nodige documenten.  Iedereen tevreden in de beste der werelden, want wij weten het allemaal, deze weireld is van iedereen.  De kandidaat-hulpmagazijnier was trouwens een zwarte medemens, dat hadden we nog niet gezegd, omdat het voor niemand een punt is.

Tot vanmorgen de hoofdmagazijnier ontdaan bij de grote baas binnenstapt met de vraag : "Wat doe je me nu aan ? "  Het bleek dat zich een neger had aangeboden, die geen woord Nederlands kende, die geen identiteitspapieren bij zich had en die na lang aandringen in gebroken Engels wist te vertellen, dat hij de job kwam uitvoeren die zijn  "broeder" voor hem had uitgezocht. Het interimkantoor heeft zich duizendmaal verontschuldigd, ze zijn de man komen ophalen en ze weten verder van niets over de eerste kandidaat die zij in goed vertrouwen hadden opgestuurd.

Een geschikte kandidaat dient zich aan voor de sollicitatie en als hij aangenomen wordt, komt een andere zonder de nodige kwalificaties de job uitoefenen, in de hoop dat het bedrijf niets merkt.

Een mini-tragisch verhaaltje uit het multiculturele sprookjesboek over de zoveelste mislukking in onze diverse gemeenschap die identiteiten verwerpt.  Helaas ook zonder een einde van ... "en ze leefden nog lang en ongelukkig ".

Ray

Tot hiertoe was het bekend dat hangjongeren, zeg maar meestendeels Marokkaans tuig, mobieltjes afnamen  van onze Vlaamse  zonen of kleinzonen bij tramhaltes of op openbare pleinen.  Een van onze eigen kinderen heeft zich tot driemaal toe deze vernederende beroving moeten laten welgevallen, ook geld en andere kleine spullen moesten afgegeven worden.

Zaterdagmiddag, zo meldt Le Soir, werd een jonge vrouw van 17 aan het Astridpark in Anderlecht  beroofd van haar GSM  door 4 kereltjes van 15 / 16 jaar en ze kon haar toestel terugkrijgen als ze het tuig oraal bevredigde. Dit gaat al bijzonder ver.

Een buschauffeur die iets had opgemerkt van het verdachte gedrag heeft de politie gewaarschuwd die onmiddellijk optrad en de vrienden van de profeet kon inrekenen.

http://www.dhnet.be/infos/faits-divers/article/208507/mineure-forcee-a-pratiquer-une-fellation-sur-deux-adolescents.html

Den dikke en den dunne

Kent u de bevoorrechte ontwikkelingspartners van het land B ?  De landen die schoon weer spelen met onze centjes ?  We laten ze u kennen, het zijn er achttien (18) in totaal en ze zijn al 5 jaar onze partners, er is dus sprake van een langdurige, innige en bevredigende relatie. Langer dan sommige huwelijken uit de wereld van glitter en schitter waarvan de Frut u elke dag rechtstreeks uit The Sun vertalingen voorschotelt.

Algerije, Zuid--Afrika, Benin, Bolivië, Burundi, Congo, Ecuador, Mali, Marokko, Mozambique, Nigeria, Palestina, Peru, Rwanda, Senegal, Tanzania, Ouganda en Viëtnam. Leuk om ze op een rijtje te zetten want bij sommige kan u  de naam raden van de peter.  Of de meter.  Alleszins voor alle zijn wij de rijke oom uit het Schandland, en dat het zo nog vele jaren moge blijven. Schol, en voor die van de islam een kopje thee.

De verantwoordelijke minister, de jonge Michel, wist te vertellen in Lima (Peru) op de Vijfde bijeenkomst van de EU met Latijns-Amerika, dat het land B binnenkort de lijst van 18 partners zou inkorten en dat daarover in de regering een debat zal gevoerd worden.  Michel weigerde consequent iets te lossen, over wie er uit zou uitvliegen. Hij moet dat nog bespreken met  Papa Michel de oude, die in de EU als commissaris optreedt voor ontwkkelingssamenwerking.  Het blijft in de familie en da's maar best ook.  Vroeger heette men dat  departement ontwikkelings"hulp" maar dat klonk te discriminerend. Samenwerking is minder betuttelend : wij werken en zij doen het samen op.

En toen landde in Lima een vliegtuig met niemand minder dan Nonkel Kruk aan boord.    Vermoedelijk geplaagd door supersonische jetlagverschijnselen en nog bleker dan anders strompelde hij de belgische ambassade binnen, waar zijn reputatie op hem zat te wachten.  "Wie we daar hebben" schalde het door de luxueueze salons en onmiddellijk vuurden de heftige Zuid-Amerikaanse journalisten een spervuur van vragen af op de Nonkel, om te weten wie hij zou uitsluiten van het belgische manna. "Nada, nondedjol, caramba" riep onze overmoedige premier. "Al de Zuid-Amerikaanse partners hier aanwezig, Peru, Bolivië, en Ecuador blijven op onze lijst staan. Punt en gedaan.  Is er nog Tequila en zijn er geen cocabladeren om te kauwen ?" Michel de jonge hing aan de telefoon bij zijn papa om huilend te vertellen, dat de Nonkel het weer eens verbruid had.

Nu Kuifje overal processen aan zijn golfbroek krijgt in het buitenland wegens zijn racistische journalistieke uitvallen, kunnen we Nonkel Kruk bevorderen tot onze surrealistische ambassadeur met de ttiel "Ceci n'est pas un premier".

Ray

Huiveringwekkend en onmenselijk is dit beeld van een gevluchte zwarte die in brand gestoken is door een bende dronken en gedrogeerde onmensen uit een krottenwijk in Reigerpark, Boksburg.  Er zijn nog twee andere slachtoffers gevallen die volgens een getuige allen zouden behoren tot de Shanganen, negers uit het het grensgebied met Zimbabwe, van wie de meesten christenen zijn. De aanleiding van deze schanddaad is louter racistisch en is begaan door Zoeloes die elke zwarte inwijkeling in Zuid-Afrika behandelen als ongedierte.  Racisme ?  Xenofobie ?  Waar zijn al die commissies uit de VN en andere internationale organisaties ? 
.
Gezien de extreme wreedheid van deze daad dringt zij door tot de Westerse media maar het aantal racistische wandaden dat dagelijks plaatsvindt in Zuid-Afrika wordt angstvallig doodgezwegen.  Evenals de grote spanningen die bestaan tussen de regering (die geleid wordt door ANC-ers) en de ANC-partij op zich.  Een van de peilers van het zwarte bewind is ondermeer de zogenaamde "regstel-aksie", die beoogt alle geledingen van de maatschappij een weerspiegeling te laten zijn van de demografische samenstelling : dit is een van de redenen van de grote uittocht, de sluiting van bedrijven en het onkundige geknoei op overheidsniveaus. Dit komt  nog even bovenop al de andere ellende

Wie belangstelling heeft voor een studie over multiculturalisme, diversiteit en afspiegelingsdemocratie kan een kijkje gaan nemen in het adembenemende Zuid-Afrika.  Is er nog wat overschot in een subsidiepotje ?  Mijnheer Duplo van Aanklacht en ondergetekende stellen zich kandidaat.

Ray

http://www.iol.co.za/index.php?set_id=1&click_id=3045&art_id=vn20080519054119742C540915

Vorige week verscheen Jannie  Haeck, een van de drie directeurs vanb de opgesplitste NMBS in Terzake.  Hij werd door de immer nerveuze reporter van dienst herhaaldelijk onderbroken, zoals dat hoort, maar sluwe Jannie laat zich niet uit zijn evenwicht brengen door een ondergeschikte.  Hij is gewezen kabinetschef van van de Lanotte en hij heeft diens onbewogen gelijkhebberigheid meegetroond naar de spoorwegen en als het nodig is naar de studio's van de 0000. 

De socialisten zijn al lang niet meer bekommerd om de juiste, democratische  voorlichting aan de burgers. Eens zij op hun regententroon plaats hebben genomen, bepalen zij zelf hoe de burgers zich moeten aanpassen en luisteren.  Vlaamse socialisten vertegenwoordigen met 14 kamerleden een bijna historische minderheid in de belgische politiek, maar ze hebben nog veel invloeden in steden, provincies, de Vlaamse Regering en de talrijke hele en halve openbare instellingen. 

Daarom was het boeiend Jannie Haeck te zien spartelen als een paling toen hem bij herhaling gevraagd werd of hij ja dan neen akkoord ging met de geplande NMBS-staking  van 24 uur voor morgen 20 mei. De algemene directeur kreeg het niet over zijn verzegelde lippen de vakbonden af te vallen.  Iedereen in het politieke-syndicale en ondemocratische wereldje vindt dat zeer normaal, want Jannie is in de eerste plaats een vertrouwensfunctionaris en hij dient derhalve eerst zijn partij, dan de vakbond en dan het regime in zijn totaliteit. De reizigers en belastingbetalers zijn helaas een noodzakelijk en vervelend kwaad.  Waarom tonen zij geen begrip voor de problemen van het spoor een instelling met structuren uit de 19de eeuw die probeert te beantwoorden aan de eisen van de 21ste eeuw ?  Een zoveelste bewijs van de onmacht van deze staat en de onkunde van vele regenten.

Het stakingsrecht is herhaaldelijk en  vaak misbruikt en wordt zeker door de NMBS gehanteerd als een verplichte koffiepauze. Het zijn de vakbonden die hand in hand met de collaborerende directies de regering onder druk zetten om toegevingen te bekomen.  Terecht of ten onrechte, speelt al lang geen rol meer : de spoorwegsecretarissen kunnen hun lachen nauwelijks bedwingen als zij voor de camera verschijnen en hun excuses aan de reizigers klinken even onbetrouwbaar als de uurroosters.  Oud Sabena-nationaal secretaris, inmiddels gebombardeerd tot minister, Inge Vervotte, weigert natuurlijk personeel op te vorderen om een minimale dienstverlening te waarborgen.   Dat zegt voldoende over deze regering : zelfs zonder socialisten, kiest Nonkel Kruk onvoorwaardelijk voor de syndicaten en tégen de reizigers en betalers.

Vergeet u niet, wie ondermeer ook deze politiek allemaal steunt ?

Savat

Dat is wat de socialisten van de SP-a voorstellen, terwijl ze zich en passant uitroepen tot de progressieve gezinspartij.  "De staat moet zich niet bemoeien met de manier waarop de mensen hun gezinnen willen samenstellen, de staat moet betalen".  Zo ongeveer klonk de stelling in het dierendomein Planckendael. 

Ieder is vrij te beloven wat hij of zij wil, vraag het aan onze premier, hij zal u enthousiast bijvallen.  Beloven is één zaak, uitvoeren een andere.  Dat weet intussen elke hoorndragende kiezer.  De Vlaamse socialisten vertoeven momenteel federaal in de oppositie en zij moeten zich absoluut niet bekommeren om de staatsschuld (volgens een van hun clubleden, de heer Mathot, is die staatsschuld vanzelf gekomen en zal zij op dezelfde manier verdwijnen).  De gedurende jaren fel bejubelde socialistische minister van begroting, Johan Van de Lanotte, heeft van zijn positie gebruik gemaakt om zijn geboortestad Oostende in het nieuw te steken en dankzij de gunstige economische conjunctuur tijdens Paars I de indruk te wekken van een wijs beheerder, die alles wat binnnenkwam keurig uitgaf en niets opspaarde.

Het opmerkelijkste sprookje van politieke misleiding in dit verband is het Zilverfonds,  een reservefonds dat de burger enige morele geruststelling moet bieden omtrent zijn sociale rechten en pensioen voor de toekomst.  Dat Zilverfonds bevat niets dan woorden, intenties, beloftes (daar zijn ze weer !) en is een louter fictieve zaak : Doornroosje die na 100 jaar slaap ontwaakt in een vermolmd, aftands krocht dat ooit een kasteeeltje was, heeft meer kansen echt te zijn dan het Zilverfonds.

Daarom vinden wij het jammer dat de huidige Sp-a de gezinnen wandelen stuurt met 150 euro kindergeld.  Waarom geen 250 ?  Dat klinkt beter, rekent gemakkelijker en bevat vooral méér hoop.  En later wordt gezegd, dat de coalitiepartners die mooie plannen niet willen uitvoeren.  Waraschijnlijker is het dat er geen geld zal voor zijn, tenzij we een Kinderfonds oprichten in navolging van dat van het Zilver. Zo geraakt ons sprookjesboek nog vol.

Ray.

Vorige zaterdag vond in de Schelpzaal van het Vlaams Parlement het Vlaams Belang-colloquium plaats over ‘veertig jaar mei '68’. Zo’n 300 aanwezigen zorgden voor een volle zaal. Mensen van buiten en binnen het Vlaams Belang dachten samen na over welke zoete en zure vruchten mei '68 ons heeft opgeleverd. Referentiesprekers en panelleden bespraken hoe we opnieuw een evenwicht kunnen vinden tussen onder meer vrijheid en verantwoordelijkheid.

Mediaspecialist en openingsspreker dr. Frank Thevissen vatte in een aantal sterke beelden samen hoe mei '68 een andere samenleving tot stand bracht, en hoe dit tot vandaag doorwerkt. In een eerste panelgesprek gingen Koenraad Elst, Boudewijn Bouckaert, Francis Van den Eynde en Jurgen Ceder in op de aard van de culturele revolutie van mei '68. Opvallende conclusie was dat de ideologische wending van maatschappelijke revoltes haast onmogelijk te voorspellen valt, zelfs indien zij zich al vele jaren van tevoren aankondigen, zoals die van mei '68. Maatschappelijke krachten die het goed menen met de sociale samenhang en met onze tradities mogen zich niet verkijken op het risico dat extremistische groepen protesten voor een legitiem doel - in '68 was dat onder meer 'Leuven Vlaams' - ideologisch kapen. De lange mars door de instellingen van culturele marxisten was het gevolg.

Cultuurfilosoof Johan Sanctorum was dan ook de geknipte man om uit te leggen hoe de psychologie van mei '68 sociaal werd ‘vermarkt’. Hij illustreerde - aan de hand van een gewijzigde perceptie van seksualiteitsbeleving - hoe van mei '68 nu nog slechts de cultuur van de illusie rest. Van een utopisch denken zijn we in illusies beland; politici maken zich illusies en voeren beleid navenant. Ze willen de idee van de maakbaarheid van de samenleving niet opgeven, terwijl de feiten hen nochtans voortdurend in het ongelijk stellen. Sanctorum hield een warm pleidooi voor waakzame en weerbare burgers die buiten het parlementaire bestel de 'pensée unique' onderuit halen. Niet mee-denken met de machthebbers is een erg nuttige vorm van burgerlijke ongehoorzaamheid.

In een tweede panelgesprek gingen Alexandra Colen, Jaak Peeters, Joris Van Hauthem en Peter Van Windekens op zoek naar een alternatief. Een belangrijk objectief ijkpunt om opnieuw waarden en normen vast te leggen is de nationale en Europese identiteit, zo luidde één van de conclusies van het panel.

Alvorens Gerolf Annemans, die tevens de panelgesprekken modereerde, een slotwoord richtte tot de aanwezigen, mocht conservatief denker Erik Van Goor het colloquium afsluiten. Conservatieve denkers moeten het thema van waarden en normen wel degelijk als een ideologisch onderwerp zien en dienen een ideologisch kader te ontwerpen voor een gedragen politiek van waarden en normen, zo betoogde Van Goor.

Wie de teksten van het colloquium wil toegestuurd krijgen, kan een bericht sturen naar studiedienst@vlaamsbelang.org

@ Vlaams Belang

We hebben het hier al enkele malen medegedeeld, als de Story u ademloos heeft achtergelaten en u bent op meer nieuws uit van nog lager allooi, dan rest u de Frut die  u inzake knulligheid zeker niet zal ontgoochelen.

In hun online-uitgave hebben ze het vandaag over een ons onbekend fijn vrouwelijk wezen dat zich aan de pers vertoonde zonder ondergoed.  Wat een geweldig nieuws !  En ter staving van zijn showbiz- kennis schrijft het journalistieke wonderkind "Wat Demi Moore kon in Basic Instinct kan Lily Allen ook".

Als je dan per se plat nieuws wil brengen, probeer dan minimaal de feiten juist voor te stellen. In  de film van Paul Verhoeven, Basic Instinct, waar naar verwezen wordt, valt geen beeld te bespeuren van de genoemde actrice, wel van Sharon Stone. 

Zelfs met erotisch getinte journalistiek wil het niet lukken bij de Frut.

http://www.gva.be/nieuws/media_cultuur/default.asp?art={0F76174D-E354-4248-8AF6-E1C5840D9F2B}

Dames, het is nog niet voor morgen in het emiraat Koeweit, dat uwe moslim-zusteren deel zullen uitmaken van het parlement. 

De verkiezingen zijn net voorbij en er zijn opnieuw 50 tolerante heren verkozen, die de emir zullen bijstaan in zijn moeilijke taken : de islam letterlijk uitvoeren en de petro-dollars invoeren. Er staan de schatkist nog vele gouden jaren te wachten, want Irak is nog steeds  bezig met het afbetalen van een minarethoge oorlogsschade-schuld.



Alhier een blik in het Koeweitse parlement.
(Sponsoring : Dreft)

Ray

@ www.geenstijl.nl

ANTWERPEN MAG HET NOORDEN NIET VERLIEZEN

De Gentse historicus Eric Defoort, voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging, heeft overschot van gelijk wanneer hij de neobelgicisten die zich de voorbije dagen andermaal hebben uitgesloofd de lof van dit surrealistische land te zingen, de mond snoert. Uit 's mans opiniestuk in onze zusterkrant De Standaard (15/05/08) dat door elke Antwerpse beslisser aandachtig zou moeten worden gelezen: 'Uiteraard probeert men separatist en separatisme als scheldwoorden te hanteren voor al wie zich op een doordachte wijze wil bevrijden van het voor Walen en Vlamingen inefficiënte, economisch en sociaal afremmende provincialistische België, en bewust kiest voor een confederaal samenwerkingsverband bestaande uit Vlaanderen, Wallonië en Nederland (...), weg van de knoeiende kneuterigheid in wat rest van België.'

Er zal nog een streepje water door Maas, Rijn en Schelde moeten vloeien alvorens deze stoute droom bewaarheid wordt. Door zowel Wallonië en Brussel in het debat te betrekken, riskeert Defoort door de voorposten van extreem-rechts met pek en veren te worden besmeurd. Dat dit debat opnieuw oplaait geeft anders wel goed aan dat het verder verdampen van de 19de-eeuwse natiestaat - opgelegd pandoer in Belgisch geval - niet alleen bij ons leeft. Nieuwe, performante economische en culturele entiteiten in wording trekken zich van door Napoleon of na de grote oorlogen manu militari getrokken grenzen steeds minder aan. Zij kiezen zowel economisch als cultureel - wat bindt ons huis en thuis - voor nieuwe samenwerkingsverbanden die in het Europa van morgen zonder complexen veel sterker zullen staan. Antwerpen mag het noorden niet verliezen.

******************************************************

Dit merkwaardige stuk stond in het Nieuwsblad van 17 mei 2008 en het illustreert  ondermeer dat  het aantal Orangisten in Vlaanderen, na 178 jaar belgisch bewind, nog steeds aanhangers telt en niet van de minsten. Van Tobback, de keizer van Leuven, waren we al langer op de hoogte van zijn Orangistische gevoelens, maar veel indruk heeft zijn bekentenis in Vlaamsgezinde of Vlaams-nationale kringen niet gemaakt. Een Orangist die de belgische kroon en de eenheid van het land B steeds heeft aangehangen, mag voor mijn part net zo goed een volgeling zijn van Erich von Däniken, die ziet ze ook vliegen.

De elementen die Mathias Danneels aanvoert,  lijken ons vooral van economische aard : hij plaatst zijn artikel enkel in de Antwerpse uitgave van Het Nieuwsblad, en hij richt zich bijna exclusief tot de Sinjoren.  Alsof de rest van Vlaanderen wel zal meemarcheren als de mannen van 't stad "Allee, komaan" roepen.  Verder wordt er vaagweg een beroep gedaan op een soortement gemeenschappelijke identiteit tussen NL en VL, die er ongetwijfeld is, maar die zich door de lange scheiding beperkt tot de  taal, de essentiële basis van elke cultuur maar niet voldoende om het ganse cultuur- en waardengebouw te stutten.

De oproep ontspoort naar ons gevoel, als Eric Defoort er bijgehaald wordt als voorstander van een confederatie tussen NL, VL, WAL en BRU, "want wij hebben vele gemeenschappelijke belangen en overeenkomsten."

Ieder zijn waarheid, mijnheer Danneels ?  Waarom u per se angst hebt dat uw vriend Defoort door de "voorposten van extreem-rechts" met pek en veren zal besmeurd worden, begrijpen wij niet goed.  Als de zelfstandigheidsgedachte in Vlaanderen groeit, zal het voor het grootste stuk te danken zijn aan de groepen en partijen die daar onvermoeibaar en zonder veel hoop op onmiddellijke verwezenlijking al generaties voor strijden.  Het zijn niet de journalisten of de politici van de traditionele partijen die geijverd hebben voor de verspreiding van de zelfstandigheid van Vlaanderen.  Zij hebben er integendeel alles aan gedaan om feiten te verzwijgen of te verdraaien en woorden te ridiculiseren.
Waarom  moeten wij met zijn allen Tobback op onze schouders verheffen , samen met de Antwerpse Epo-gebruiker Ludo van Campenhout en de onvervalste ijveraars voor Vlaanderen in de gracht duwen ? 

En waarom na 178 jaar ongelukkig en dramatisch samenleven met Wallonië deze regio opnieuw betrekken in een staatkundig experiment ?  Confederaal, zegt u.   Zullen de Franstalige arrogante kwiestenbiebels, taalimperialisten en territoriumrovers  tevreden zijn met nog eens 16 miljoen extra Nederlandstaligen in hun voortuin ?  Een hechte samenwerking met Nederland is absoluut aangewezen maar van WalloBrux hebben wij onze buik vol.  Wij praten enkel voor onszelf.

Wat u neerschrijft is hoopvol, in de zin dat u belgië quasi afschrijft en in een juist daglicht plaatst : daarvoor verdient u onze dank en felicitaties.  Over de wijze hoe er een einde moet komen aan dit Schandland, daar zullen we nog enige tijd over van mening verschillen maar er is vooruitgang en daar, nogmaals, heeft u met uw merkwaardig stuk, beslist toe bijgedragen.

Ray.

De Buza-minister Van der Gucht is niet te vinden voor de aanstelling van een voorlichtingsambtenaar door de Vlaamse Regering, om het imago van Vlaanderen op te poetsen.

Naar aanleiding van de enkele klachten die het land B moet incasseren van internationale instanties en van sporadische buitenlandse  kranten, wil Geert Bourgeois een aparte ambtenaar die zich bezighoudt met betere voorlichting.

Napoleon, die net terug is van Albanië, waar hij zich goed thuis voelde, is niet gecharmeerd door het voorstel van de Vlaamse Regering.  Hij heeft daar nochtans niets mee te maken, maar  soit, hij zegt het graag, dat hij niet akkoord gaat.  Hij zwijgt namelijk nooit, want hij weet alles beter :  Van Afrika tot in Amerika. Van op de Himalaya tot in de woestijn.  Van Afrika tot in Amerika. Ho, dat hadden we al gezegd maar liever twee, dan geen keer.

De Buza minister had nochtans een unieke kans om enkele goede Vlaamse  én belgische punten te behalen.  Als hoofdverantwoordelijke voor de belgische aanwezigheid in de wereld, moet hij beter dan wie ook op de hoogte zijn van de informatie die Franstalige politici doorspelen naar de Raad van Europa, de EU, de VN of  andere internationale instanties. In zijn functie kàn  hij niet aanvaarden dat de reputatie van zijn land opzettelijk beschadigd wordt door politici met wie hij in de regering zit.  Maar neen,  hij die heel de wereld voorhoudt wat juist en goed is, durft niet optreden tegen zijn Waalse landgenoten om hen te zeggen,  te stoppen met het bekladden van het vaderland.  Hij moet niet eens de Vlamingen in bescherming nemen, enkel wijzen op de schade voor de federale staat. Maar neen, zich tegen Vlaanderen keren, ligt veel meer voor de hand voor deze kleine liberale dikhuid.




3 kandidaten voor het imago van VL  :
Van Afrika tot in Amerika
Van op de Himalaya tot in de woestijn

Ray

http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=DMF17052008_005&ref=nieuwsoverzicht

 

Na een drukke week vol technische ongemakken met de eigen apparatuur en met Seniorennet, verschijnen vandaag geen verdere artikels.

Niet  zoals bij de NMBS waar het personeel  aanstaande dinsdag  het treinverkeer  gedurende 24 uur lamlegt en de baas als beloning voor zijn goed beleid 30.000 euri opslag krijgt.

"Dit schandlandje is wel degelijk een tragische grap".

In de Vlaamse superkranten is niet veel te merken van de tijdelijke arrestatie van Nekschot.  De Frut schrijft veel liever over het huwelijk van Jacky Lafon en het succes van Victoria Spice-Girl bij homo's.

Het ophef in politieke  Nederlandse kringen noopt de broodschrijvers van de Gazet van Antwerpen iets te vertellen over het onderwerp.  Met een vaag stukje wordt gesuggereerd dat sommige spottekeningen discriminerend zijn voor moslims en "mensen met een donkere kleur". Het lijkt de Antwerpse Pravda verder vrij normaal dat justitie gedurende jaren de tekeningen van een cartoonist beoordeelt en de man uiteindelijk komt opladen met tiental politie-agenten.  Bijna zegt men, dat Gregorius Nekschot het eigenlijk zelf gezocht heeft en dat het heel terecht is, dat al zijn computermateriaal en GSM aangeslagen worden en dat hij in de cel mag overnachten. Dit is een angstaanjagende ontwikkeling, een democratische rechtsstaat onwaardig.   

De minister van justitie, zoals tijdens de discussie met Geert Wilders over Fitna, liegt weer als de Judas, op wie hij erg  lijkt.  "We hebben drie jaar gezocht naar de identiteit van de tekenaar" jokt de diepchristelijke Hirsch Ballin.  Neen, justitie heeft het dossier drie jaar laten liggen, tot het opportune moment.  Hirsch Ballin lanceert de idee om godslastering opnieuw strafbaar te stellen. Daarvoor is de heisa omtrent Nekschot een prima gelegenheid om de oppervlakkige openbare opinie te sensibiliseren.

Het begint erg op Turkije te lijken bij onze Noorderburen.

Ronduit schandelijk  is het gedrag van een openbaar bestuur dat zich bezig houdt met controle op tekeningen en teksten van de onderdanen, in de eenentwintigste eeuw. Sedert wanneer leveren  politici en ambtenaren  artistieke recensies af die kunnen leiden tot de opsluiting van een artiest ?  Niet alleen in Turkije zal dit optreden toegejuicht worden, zeker ook in China.  Waar is de tijd dat Nederland héél de wereld ging leren wat vrijheid en democratie betekende ? 

De politiek heeft eerst de kunst gekocht met subsidies, maandgelden, prijzen, opdrachten, enz. en vervolgens spant ze de naiëvelingen in voor haar eigen propaganda.  Wie dwarsligt en er een eigen opinie op nahoudt, krijgt bezoek aan huis, wordt van bed gelicht en mag de cel in.  

Alles zal nu in het werk gesteld worden, zoals de gezagsgetrouwe Frut het al doet, om de zaak te minimaliseren en vooral de nadruk te leggen op die enkele cartoons die écht rauw zijn.  Op die manier praat men de publieke opinie murw. 

Zo ontstond in het Dritte Reich een kunststroming die de toenmalige Rijkskanselier met een geinige knipoog omtoverde tot "Entartete Kunst". De ontaarde die  tegen de schenen van het regime trapte, werd van zijn bed gelicht. 

Ray

Opvallend stuk van LUCKY 9 uit de reacties geplukt en in de vitrine geplaatst over de arrestatie van Gregorius Nekschot

"Het kan niet voldoende benadrukt worden dat deze gebeurtenis getuigt van fascistoïde reacties waarmee tanende regimes hun macht trachten te handhaven om hun bestaan te rekken, of op macht beluste niet tolerante groeperingen zich invloed trachten toe te eigenen die ze op democratische wijze niet zouden kunnen verwerven.

Het is ontstellend om vast te stellen dat amper een halve eeuw na het terugwinnen van een middels miljoenen mensenlevens duur betaalde vrijheid, bepaalde ondemocratische krachten die vrijheid, op basis van eigen egoïstische drogredenen, om hoger vermelde redenen terug aan banden willen leggen.

De aanslag op de vrijheid van meningsuiting als misdrijf gepleegd door deze dames en heren kan nooit gerechtvaardigd worden. Hun gedragingen zijn moreel, ethisch, sociaal, en wetmatig ten strengste te veroordelen en tuchtrechtelijk zwaar te bestraffen. Uiteindelijk betreft het op de keper beschouwd zonder meer asociale en staatsgevaarlijke activiteiten.

Nooit meer ancien regime of absolutisme, nooit meer nazisme of fascisme, nooit meer vreemde overheersing ; wel volledig respect voor de vrijheid, eerbiediging van de vrije meningsuiting en het territorium is voor de politieke klasse een minimumprogramma waarvan de handhaving en uitvoering door alle democraten nauwlettend moet en zal in de gaten gehouden worden.

Democraten wensen niet dat hun kleinkinderen of achterkleinkinderen een stadsguerrilla zouden moeten uitvechten, omwille van de luiheid of laksheid van actuele politieke en gerechtelijke verantwoordelijken. Deze zijn hierbij tijdig gewaarschuwd. "

16-05-2008, 14:26 geschreven door Lucky9

Bart Sturtewagen  is vandaag verantwoordelijk in le Standard/de Standaard om onze mening te kneden.  Zijn titel is "Goed Nabuurschap" en dat slaat terug op de verhoudingen tussen VL en WAL.

Bart vindt het triest dat zovele buitenlandse collega's van hem uit zijn op sensatie-journalistiek als het over het door de Standaard beminde vaderland B gaat.  Bart is er het hart van in.  Waarom zijn  collega's, zoals die van de International Herald Tribune vorig jaar, uit op negatieve berichtgeving ? Waarom lacherig doen over het land B en onze taalwetgeving afschilderen als het huishoudelijk reglement van Dachau ? Bart is een positieve belgische jongen met een tricoloor gemoed, de stammen van zijn land leven in "goed nabuurschap" met mekaar en al die buitenlanders staren zich scheel op sensatieberichten. 

Bart kreunt, dat  gisteren de twee zetschippers van de lichters "Vlaanderen Boven" en "Profitariat Wallon" , de heren Peeters en Demotte, bij mekaar kwamen om te bepalen over welke zaken ze verder geen akkoord konden bereiken.  Zonder enige avarij op te lopen zijn ze uit mekaar gevaren, de een stroomaf-, de ander stroomopwaarts en er werden geen stiekeme enterpogingen uitgehaald.  Waarom leest Bart dat niet in El Païs, of Le Monde, of the Daily Telegraph ?

Om dezelfde reden dat wij niet lezen in de Standaard dat in Italië  een groot deel van de bevolking gelukkig is eindelijk verlost te zijn van mannetje Citroen (Prodi), of dat de Romeinen opgelucht zijn dat hun nieuwe burgemeester op een behoorlijke manier de zigeunerkampen rond de stad zal ontruimen.  Wij lezen échter wel in de kwaliteitskrant van Bart Sturtewagen een fel gekleurd, sensatiestuk vol clichés over racistische schuimbekkers die Italië te vuur en te zwaard zetten.   De juiste toedracht ontbreekt, de achtergrond wordt niet geschetst,  een voorgeschiedenis wordt niet gegeven, enkele geïsoleerde feiten worden uitvergroot en de bedoeling is vooral, de lezer te verbazen en de politiek correcte marketeerbaas te behagen.  

Er is nochtans een voortreffelijke chef buitenland op de Standaard, maar ja, die heeft wel andere zaken om haar adellijk hoofd dan op de redactie jonge sensatiejagers op te leiden. 

Savat