De ruziemakers

Vandaag is in Middelheim-Ziekenhuis te Antwerpen de schrijver, dichter, schilder en enfant-terrible van de artistieke Vlaamse en Nederlandse scène overleden. Vrijwillig uit het leven gestapt,toen Alzheimer een te grote plaats innam in wat hem nog aan leven resteerde.

Met Harry Mulisch, Gerard Reve en Willem Frederik Hermans behoorde hij tot de na-oorlogse generatie van  Nederlandstalige schrijvers die elke literaire concurrentie overwonnen en met hun eigen talent en persoonlijkheden streden om de gunst (en soms de haat) van het publiek.  De komende generaties zullen uitmaken wie van dezen de toets van de tijd weerstaat.  Als er vandaag commotie opveert in de pers over wie ongetwijfeld ook behoort tot onze betere auteurs, Louis-Paul Boon, dan is dit helaas in verband met een collectie erotische fotootjes en niet over de essentie van Boons bijdrage tot de beschaving, zijn literair oeuvre.

Claus is, afhankelijk van ieders persoonlijke overtuiging, in de eerste plaats een dichter, een begenadigd woordkunstenaar, een man met verrassende beelden en onverwachte associaties, ook een gevoelsmens, soms een koddig observeerder van de eigen tekortkomingen en ongetwijfeld een groot romanticus die zich verborg achter branie-achtig machogedrag en zich opsloot in zijn eigen vriendenkring.  Iemand die zéér gevoelig reageerde op de wereld en constant zijn teleurstellingen en verdriet verborg.   Vroeger  waren cynisme en onwetendheid zijn paraplu's, met de jaren kwam erbarmen.

Zijn theaterwerk heeft  indruk gemaakt, hier en in het buitenland.  "Een bruid in de Morgen", zijn zelden opgevoerde eenakter "De Getuigen", "Suiker", "Vrijdag", "Pas de Deux", enz. sterk dramatische handelingen van erg gewone mensen die gedreven door hun aandriften richting zoeken voor hun levens. Gewild introduceerde hij de gewone gesproken Vlaams taal als een fel contrast tegen de achtergrond van het grote menselijke drama, wat niet alleen de schrijnende authenticiteit veroorzaakte maar soms ook op de lachspieren werkte. Claus penseelde het leven, de gevoelens en de daden van zijn medemensen zoals dit aan weinigen gegeven is. 

Zijn romans hebben mij nooit in diezelfde mate kunnen bekoren.  En van zijn opus magnum "Het verdriet van België" werd terecht beweerd, dat elke Vlaamse intellectueel het op zijn salontafel had liggen, maar dat weinigen het tot de laatste bladzijden gelezen hadden.  In dit werk heeft Hugo Claus het meest van zichzelf, zijn jeugd, zijn voorgeschiedenis  en zijn moeizame relatie tot Vlaanderen en het Vlaams-nationalisme laten zien.  Ook in zijn niet opgevoerd toneelstuk "Tand om Tand" probeerde hij af te rekenen met het Vlaams-nationalisme dat hij halsstarrig bleef bestempelen als een aftakking van het nationaal-socialisme. Hij wist ongetwijfeld hoe het wel in mekaar stak, want hij was een buitengewoon "allesweter".

De arme man heeft zich zijn ganse leven geen bal geïntresseerd aan de binnenlandse politiek, géén bal.  Hij keek neer met het dédain van de Romeinse keizer op de krabbenmand van de politiek. Als hij zich tot een stroming moest bekennen, zou het wel het anarchisme geweest zijn.
Met het ouderworden is hij, met de sentimentaliteit eigen aan sommige opa's plots pro-Belgisch geworden, onder invloed van zijn vrouw Veerle.   Verhofstadt zou een vriend geworden zijn, wat alleszins niet beantwoordt aan het beeld van Claus uit de jaren '50 die soms rondhing op de Antwerpse Stadswaag en in wiens omgeving een figuur als de burgerlijke liberale Gentse advocaat niet thuishoort. Maar ja, Claus trok allerlei personages aan, die zich baadden in zijn licht.  Jarenlang heeft Verhofstadt zich beroemd over zijn kameraadschap met Mario Vargas Llosa, de Peruaanse schrijver die in de politiek mislukt is. Hugo Claus was geen man voor de politiek of het maatschappelijk engagement.  Zijn nijdige uithalen naar een bepaald Vlaams-nationalisme en het katholicisme , die hij steeds met mekaar verbond, verraadden veel over zijn hang naar modieuze gemakzucht en zijn pertinente onwil om de zaken beter te situeren.  Het weze hem vergeven. 

Vlaanderen verliest in Hugo Claus een van zijn grote zonen en dan vergeet men de twisten en verwijten.






Hugo Claus zoals we hem graag blijven herinneren, met zijn schitterende Nederlandse taal en uitspraak, zijn mild cynisme en zijn gespeelde zelfoverschatting.

Ray

Eén op de drie

Eén op de drie fondsen zit onder de grens van De Nederlandsche Bank (DNB), de toezichthouder. Een maand geleden was dat één op de vijf. Dat meldt pensioenconsultant Mercer op basis van de gegevens van 94 van de 700 fondsen.

Verdampt

De pensioenfondsen komen in problemen doordat ze hun reserves hebben belegd en veel van dat beursgeld is verdampt door de Amerikaanse kredietcrisis. De fondsen kunnen nu gedwongen zijn om de premies te verhogen, of om geen koopkrachtverlies meer te compenseren.

*******************************************************

Kan niet gebeuren in het land B : wij hebben géén reservefondsen   Joepie !

http://www.rtl.nl/(/actueel/rtlnieuws/binnenland)

Ik was gisteren op een klasse-reünie.  De eerste keer dat een aantal oud-leerlingen uit de jaren circa 1955 mekaar terug hadden gevonden, dankzij de ijver van een of twee initiatiefneemsters.  Heel vreemd, dat je na 53 jaar mekaar herkent zonder fel te moeten diepgraven in het geheugen.  Maar ik wil niemand daarmee vervelen op deze blog, dat is voor een ander departement, onder de rubriek Privé.

Het meest opmerkelijke aan die bijeenkomst was dat alle aanwezigen een gevuld leven achter de rug hadden, met verantwoordelijkheden en bewuste wortels in de gemeenschap.  Er werd niet rechtstreeks over partijpolitiek gepraat, ook dat zegt iets,  maar de afkeer was overduidelijk aanwezig bij al deze mensen, ook als sommigen wellicht vasthingen (zoals ikzelf) aan een bepaalde partij :  "We hebben er onze buik vol van". Dat heeft Leterme & C° alleszins al bereikt. *

De afkeer die de politieke klasse oproept, is wellicht het  nakende afscheid van een beschaving.  De politieke kaste functioneert los van de gemeenschap, louter voor zichzelf en realiseert zich nauwelijks dat de burgers zich verveeld, lacherig of beschaamd van haar wegkeert. 

Wie daar in het Vlaams-nationale kamp veel heeft toe bijgedragen, is De Wever. Dit is geen geval meer van een andere strategie volgen, dit is kontdraaierij. Het voortdurend verschuiven van doelstellingen, plannen, beloftes is tragisch en beschamend.  Bijna een jaar mee jakkeren en jammeren om te stuiten op wat enkel het botte njet van de Franstaligen is van de eerste dag. En dan deemoedig dit schamele bordje met NIETS dankbaar te aanvaarden en goed te keuren.  "In afwachting zoals de voorbije 178 jaar". Dat is het aandeel van De Wever in de afkeer van de burgers tegenover de politiek.

 De termen "verraad" en aanverwante zijn al zo vaak gebruikt in de Vlaamse Beweging dat ze hun zwaarwichtige betekenis verloren hebben. Ik zeg dus niets meer.

Iedereen wist bij voorbaat dat de N-VA de regeringsverklaring zou goedkeuren (op één onthouding na, soit) en toch bleef de directie het Javaanse schimmenspel opvoeren, alsof wij domme kloten zijn. Intussen geeft deze partij vrijspel aan alle beslissingen die de belgische regering Leterme I zal treffen.  Ook alles wat het dagelijkse beleid betreft en de persoonlijke dada's van de politici, zoals Madame Onkelinx en wie weet Madame Milquet.  Om het kwaliteitslabel van "belgische Betrouwbaarheid" te krijgen is deze houding een stap in de goede richting.

Ray

* Ter hopelijk overbodige aanvulling : de enige politieke partijen die overeind zijn gebleven in deze pijnlijke afgang, zijn Vlaams Belang en aan de andere kant van het spectrum Groen, met hun belgicistische trouw.

U weet al lang dat u geen abonnement meer hoeft op de gazetten.  De broodschrijvers zijn zelfs niet meer het peper en zout van de opinievorming, maar veeleer conciërges uit een Franse Nouvelle Vague productie van Louis Malle uit de jaren '60 : boosaardige roddelverspreiders en tendentieuze verhalenvertellers met een eigendunk alsof ze Madame Bovary op hun CV hebben staan.

Desaliettemin, desniettegenstaande als het ons goed uitkomt, maken wij graag gebruik van de toeters en hoorns van de regimemedia om onze eigen argumenten op te sparen voor betere momenten.  Het is allemaal tactiek, strategie en methode ... Leest u even mee, wat de beroepsschrijvers vertellen over onze nieuwe regering ?

HET  GEPREST OVERZICHT

BRUSSEL 19/03 (BELGA) = De krantencommentatoren sparen hun kritiek op het regeerakkoord van Leterme I niet. Opmerkingen als "niemand gelooft erin", "het regeerakkoord van het grote uitstel" en "ceci n'est pas un regeerprogramma" duiden op een gebrekkig vertrouwen in Leterme I.
  
In De Morgen noemt Yves Desmet Leterme I een prematuurtje met
twijfelachtige overlevingskansen. Hij spreekt ook van "het regeerakkoord van het grote uitstel". "Deze regering steekt de kop in het zand, schuift de problemen voor zich uit en blijft desondanks ongegeneerd vastzitten in de beloftecultuur. De rekening is voor later, en, zo hopen ze, zal hopelijk niet door hen betaald moeten worden".
  
Volgens Peter Vandermeersch van De Standaard zijn "alle elementen
aanwezig om er een van de slechtste regeringen aller tijden van te maken. Niemand gelooft erin", luidt het. "Geen ploeg, geen programma, geen begroting, geen termijn en geen leider. Dat is de wel heel zwakke basis waarvan Leterme I, negen maanden na de verkiezingen, kan vertrekken".
  
Dit regeerakkoord bevat veel gebakken lucht en is na negen maanden onderhandelen een schrale oogst, stelt Peter De Backer in Het Volk en Het Nieuwsblad. "Het meest positieve van de regering-Leterme I is zonder meer dat ze bestaat. Maar hoe lang ze het uitzingt, is hoogst onzeker", luidt het. "Met al die ultimatums en sluimerende problemen lijkt Leterme I wel gedoemd om te mislukken", besluit hij.
  
Ook Bart Haeck spaart in De Tijd de kritiek niet. Het regeerakkoord zal volgens hem bij weinigen enthousiasme losmaken. "Daarvoor leest de tekst te sterk als puin ruimen". Volgens De Tijd blijft het regeerakkoord op cruciale punten ook steken in een "intentieverklaring die nog alle kanten op kan". "Tussen de regels door leest deze regeerverklaring daarom als een kroniek van een nieuwe crisis".
  
Ook Luc Van der Kelen van Het Laatste Nieuws vergelijkt het regeerakkoord met een "intentieverklaring". Hij wijst op het surreële
karakter van het akkoord. "Ceci n'est pas un regeerprogramma, het is een catalogus van beloften, enfin, precies wat de oppositie altijd verweet aan de paarse regering".
  
In de Gazet van Antwerpen spreekt Paul Geudens van een "mager
resultaat" na negen maanden onderhandelen. "Neen, er hoeft absoluut geen applaus. Dit is een regering zonder cijfers, zonder samenhang en vooral zonder visie", luidt het.
  
Volgens Eric Donckier van Het Belang van Limburg is de regering Leterme I in feite net als Verhofstadt III een interim-regering, maar dan met 21 juli als deadline. Hij noemt het regeerakkoord "een relatief vrijblijvende evenwichtsoefening. Hoewel er nu eindelijk een regeerakkoord is, luidt de meest gestelde vraag volgens Donckier nu al: hoe lang houdt de regering Leterme het uit ? "

Luister evenmin nog naar de 0000-radio, hier bij ons brandt de lamp : niet neutraal,  heerlijk subjectief, uitermate selectief en dat allemaal voor ons eigen goed gevoel...

Ray

We kunnen gerust zijn en op onze beide oren slapen, met de nieuwe regering lopen we veilig de lente en een stukje van de zomer in.  Daar hoeven we ons niet veel  meer om te bekommeren.  Leterme & C° zorgt voor de eigen ondergang zonder onze medewerking.

Wij gaan nu tippelen in Antwerpen, op de rand van de gedoogzone.  Want als Brussel een sociale, taalkundige Rand heeft, hebben wij in de stad van Allah een "gedoogrand".  Jarenlang stijfhoofdig ontkend door het stadsbestuur, recent schoorvoetend erkend.

De politici die zich meestal geen snars aantrekken van wat er bij de bevolking leeft, blijven pretenderen dat zij "het allemaal zullen regelen voor de mensen". ( Zelfs een Leterme durft dat nog te roepen).  Laat het mij zeggen, dames en heren, er wordt bijzonder zelden geregeerd en bestuurd in het voordeel van de mensen.  Weet u hoe de realiteit is ?   De mensen leggen zich neer  bij de veranderingen die hen opgedrongen worden, de mensen passen zich aan, ze maken er iets van. En natuurlijk zijn er gelukkig ook een aantal echte verbeteringen en gaat de maatschappij er op vooruit.  Alhoewel ... Echternach nooit veraf is met haar procesie-voorbeeld.

In Antwerpen heeft men jarenlang beweerd dat de prostitutie teruggedrongen was in drie gecontroleerde straten (waaronder een met het fameuze Eros-center Villa Tinto).  Al de andere buurten werden geschoond en daarmee basta.  Natuurlijk werden wij belogen door de Grote Markt, en geen klein beetje. De prostitutie verplaatste zich naar nieuwe werkterreinen, week uit naar Linkeroever, breidde zich uit in de omgeving van het Stadspark, en waar er vroeger sprake was van een door iedereen gekende afbakening, ontstond dankzij de Leugenaars van het Schoon Verdiep een fijnmazig net van betaalde seks over het ganse grondgebied.  Als wildvreemde kan u bij vele huizen gaan aanbellen en vragen "Hoeveul is 't, Madame ?".  U zal veel klappen voor uw neus krijgen, maar u zal ook een aantal keren warm onthaald worden.  Bij wijze van spreken.

Gisteravond zijn er zware debatten gevoerd in de gemeenteraad.  Iedereen was plots expert hoerenloper, annex vrouwenbeschermer en sociaal werker voor de "homo-boys".   De dee-jay uit Wilrijk voelde zich in zijn element, dat is nog eens een onderwerp op zijn niveau waar hij iets van afweet. De sukkeltante van het college, Monica Deconinck kon natuurlijk geen orde handhaven maar iedereen was gelukkig en tevreden na het debat.

Dat in deze stad inmiddels tenminste  dertigduizend illegalen rondhangen die door vele sociale werkers opgestookt worden tegen de Vlaamse gemeenschap, is een bijkomstig gegeven dat zichzelf zal oplossen. De oude kernstad wordt intussen gewurgd door oprukkende woonwijken die ingepalmd  zijn door mensen die geen enkele belangstelling hebben voor onze gemeenschap en die de droom najagen hun eigen verre leefgewoontes hier te installeren.  Bepaalde van deze wijken worden geterroriseerd door kleine groepjes of grotere bendes jongeren die als jeugdig ideaal haat, wreedheid en onverstand meedragen. Dit is geen rebellerende jeugd die zich afzet tegen de oudere generantie, dit is een internationaal gebeuren dat zich in gans West-Europa met dezelfde kenmerken voordoet.  Iedereen op deze blog  en gelukkig op menig andere ook, weet dat.

Op het stadhuis (en in de regeringen en parlementen)  is dat echter een taboe-onderwerp dat uitsluitend bestaat in de fantasie van xenofoben en racisten.  Precies zoals voorheen de welig tierende prostitutie onbespreekbaar was, because onbestaand.  We zitten helemaal in de propagandastijl van de Sovjet-Unie.  Met een glunderende Oppersultan Lex op de persbanken als de bewaker van de politiek-correcte stadsgeest. Mag ik even de eminente  Franse president Sarkozy-Bruni   citeren (ook als ik het niet mag, doe ik het toch ) : "Casse-toi, pauv' con".

Ray

"Acht jaar lang werd België geregeerd door een sympathieke politieke oplichter"


Rik van Cauwelaert
Knack
http://www.knack.be/blog/blog-algemeen/71-95-3306/bij--t-vertrek-van-een-sympathieke-politieke-oplichter.html

... waar bij het adjectief "sympathiek" een rekbaar begrip is.

Regeerakkoord Leterme I: veelzeggende nietszeggendheid

Invloed van PS nu al merkbaar – grote staatshervorming afgeschoten

18.03.2008  - Het Vlaams Belang is verbaasd over de toon die de coalitiepartners van de regering-Leterme proberen te zetten als zou er sprake zijn van een heus regeerakkoord. In feite is het enige nieuwsfeit van vannacht dat, na de staatshervorming en BHV, nu ook ongeveer alle andere thema’s naar later worden uitgesteld. Het meest treffende voorbeeld in dat verband is de koopkracht. Er is zogezegd een akkoord om tegelijk uitkeringen te verhogen en belastingen te verlagen. Maar hoe hoog de uitkeringen en hoe laag de belastingen worden, is voer voor later, net zoals het groeipad inzake de gezondheidszorg. Cijfers zijn er dus niet.

Wel duidelijk merkbaar is de invloed van de PS, ondermeer inzake justitie – van de beloofde breuk met paars is geen sprake - en immigratie. In de eerste plaats wordt de regularisatiegrond uitgebreid: wie werk heeft, kan blijven. Illegaliteit wordt hiermee beloond. Bovendien wordt de individuele regularisatie uit handen genomen van de minister van Binnenlandse Zaken, die braaf aan de leiband moet lopen van een soort commissie die de minister gaat “adviseren”. Een bindend advies, volgens CD&V-voorzitter Schouppe, een niet-bindend advies volgens Open VLD-voorzitter Somers. Hoe dan ook maakt de machine voor individuele regularisaties een collectieve regularisatie de facto overbodig. De regering-Leterme zet, mede door de invoering van economische migratie voor knelpuntberoepen, de immigratiepoort verder open dan ooit.

De nietszeggendheid die dit regeerakkoord kenmerkt, is tegelijkertijd veelzeggend. De staatshervorming werd uit het regeerakkoord gelicht, en uit een aantal maatregelen blijkt dat van de door CD&V uitdrukkelijk beloofde ‘grote staatshervorming’ helemaal niets in huis komt. Wanneer men stelt dat het activeringsbeleid en het systeem van de werkloosheidsuitkeringen wordt aangepast, dan zegt men meteen dat van de regionalisering van het arbeidsmarktbeleid in juli geen sprake zal zijn.

Dit is dus het regeerakkoord van de vaagheid. De regering-Leterme blijft een interim-regering die permanent in onderhandeling zal zijn. In feite is er slechts één zekerheid: Leterme zal enkel een duidelijk akkoord hebben over de ministerportefeuilles. Verder lijkt het erop dat het parlement zal gevraagd worden een blanco cheque uit te schrijven.

Na 9 maanden laat CD&V een boulevard van gebroken beloften achter. Dat alles steekt schril af tegen de verklaringen van een partij die gezworen had nooit tot een regering toe te treden zonder splitsing van B-H-V en een grote staatshervorming. CD&V heeft haar kiezers bedrogen. Wie gelooft die mensen nog?

Bruno Valkeniers
Voorzitter Vlaams Belang
Gerolf Annemans
Volksvertegenwoordiger
Joris Van Hauthem
Senator

Het enthousiasme over het heldere regeerakkoord is overal even groot. Enkele interpretatiedetails worden nog bijgeschaafd :

Ook als u het beu gelezen bent, herhalen we even voor mogelijk nieuwe geïntresseerden : de Vlaamse Radio & Televisie heet bij ons 0verbodige 0nvlaamse 0penbare 0mroep.  En als zij voortdoen, zoals hun kwaliteitsvolle vriendjes van de Standaard het vertellen in de online krant van gisteren, bekomen ze eerlang hun vijfde Nul als "0nkundige".

Een nieuwsuitzending die te laat begint, reportages die niet starten... Het journaal heeft sinds de introductie van het digitale redactiesysteem regelmatig met technische problemen te kampen. Maar niet alleen op technisch vlak lopen er dingen fout. Wim Willems, de hoofdredacteur nieuwsuitzendingen, heeft de opdracht gekregen de werkprocedures in kaart te brengen. 'De mensen weten niet altijd hoe ze moeten reageren', legt Willems uit. 'Ik ga de werkprocedures beter in kaart brengen en ervoor zorgen dat die zo duidelijk mogelijk zijn.'

Kunt u een voorbeeld geven van zo'n werkprocedure?

'Wat is de noodprocedure bij een groot technisch probleem en hoe moet je reageren zodat de kijker er niets van merkt? Dat is onvoldoende bekend. Ook bepaalde communicatielijnen zijn onduidelijk. Dat heeft te maken met de nieuwe technologie, met mensen...'

Komt dat ook door de crossmediale structuur, waardoor de redacties van radio, televisie en internet nu samen zitten?

'Nee, daar heeft het niets mee te maken. De problemen zijn zelfs mediumspecifiek: dit gaat vooral over de werkprocedures bij de televisie.'

Moet u zich om de technische problemen bekommeren?

'Nee, dit gaat over de menselijke component, niet over een computerdefect. Af en toe zijn er natuurlijk wel raakvlakken. Soms kan het zijn dat journalisten vinden dat iets op technisch vlak eenvoudiger zou kunnen, maar dan moeten de technische mensen bepalen of dat mogelijk is. Bovendien worden de technische problemen sowieso al aangepakt. Er zijn er al flink wat verholpen, maar af en toe komen er nog bij. Dit gaat nu eenmaal over machines.'

*******************************************************

Enkele suggestieve vragen en opmerkingen, zoals de 0000 journalisten dat doen als ze iemand aan het woord laten die ze niet lusten ?  Lekker subjectief, vooringenomen, arrogant en we zijn uiteraard niet in het minst geïntresseerd in antwoorden.  Juist zoals uw nobele Overbodigheden.

- Hoelang maken jullie al tv, stuntels ?  Sedert 1 januari 2008 of was het in 1954 ?

- Hebben jullie de bordje van het NIR weggegooid met "Even geduld" en het 78-toerenplaatje met "Music, music" op electrische piano door Winifred Atwell  als leuk muzikaal intermezzo ?

- Zijn er onder die 3017 gangwandelaars niet voldoende techniekers ?  Of zijn er te veel managers ?  Of is dit een tactiek om nog meer subsidies los te krijgen van minister Zwakmans ?

- Er is jarenlang geroepen, geïntrigeerd en vals gespeeld door jullie leiding om "met de nieuwe media" de burgers te verwennen. Er is enorm geïnvesteerd in "machines" (dat is het woord van jullie technisch genie, Wim Willems) maar er zijn geen handleidingen bij geleverd. Wat jammer.

- "Amateurs"

Ray.

Speciaal door onze PR-afdeling een snel-affiche en snel-campagne voor de voorzitter van de SP-a, om het anti-Wallonië gevoel te bekampen



OUI
Les Wallons sont bons
NON
Les flamands c'est des cons

Ook Jennifer Aniston keek vanmorgen blij verrast op toen ze hoorde dat Yves klaargekomen was.  "En hij had nog twee dagen tijd" zegde de goed geïnformeerde actrice die persoonlijk gebrieft wordt door onze heer hoofdredacteur.

Ruimschoots twee dagen voor witte donderdag werd dankzij de knappe onderhandelingstactiek van de heer Leterme een verrassend concreet regeerprogramma afgesloten dat weliswaar één compromis is, maar gebaseerd op diverse uitgangspunten die elk op hun beurt onderhevig zijn aan stellingen die evenmin aanvaardvaar zijn wat hun algemene strekking betreft maar desalniettemin ook in minoritaire motorische impulsen kunnen herleid worden tot cellen van excellent goed bestuur voor de mensen.  We kunnen dit gerust vaststellen zonder de waarheid geweld aan te doen.

Centraal staat : "La Belle Chique survivra".  In een ad hoc commissie van federale unanimiteit zal gestreefd worden naar een goede vertaling van dit essentiële uitgangspunt, dat best een nationaal devies mag worden.  De N-VA heeft laten weten haar goedkeuring van het verrasend heldere regeerakkoord afhankelijk te zullen maken van de bereidheid om mede zitting te mogen nemen in de "La Belle Chique survivra" commissie, waaruit enkel Vlaams Belang geweerd zal worden, dit na raadpleging van de onafhankelijke Verenigde Naties, de  neutrale commissie van de Europese Unie, de democratisch geleide gemeenteraad van Berlare,   de  onkreukbare Rechten van de Onmens, de fijne Chinese Volksrepubliek en de Felverlichte  Keuninklijke Familie van Laeken.

- Dit zijn mooie garanties voor de mensen, verklaarde Yves Leterme, terwijl hij zijn bloedneus depte.

Ook Napoleon Karel de Gucht was in de wolken : "Mijn paard, mijn wit paard voor dit keuninkrijk" riep hij grappend terwijl hij Somers pootje-lap zette.  "Uit de weg, gij, uw vader was een mestkever" riep hij tot de buiksprekende voorzitter, in een poging Rik Torfs te imiteren.

De grote krachtlijnen van het regeerakkoord behelzen vooral de verdere zoektocht naar 13 miljard euro die momenteel nog in onze zakken zitten maar weldra zullen overgehevelkd worden.  "Het ies spaait, maar niks aan te doeng" zei Reynders.  "Als iek eerste minister word, scheld ik alle belastigingen kwaait, dan begin ik met een propere bord".

Joëlle Milquet zal alle dossiers van illegalen, immigranten, gezinsherenigden, zesvoudige moordenaars, agenten, informanten, trafikanten van de staatsveiligheid behandelen op het Stadhuis van Brussel buiten de bevoegdheid van het parlement.  "Dan is het gedaan met die vervelende interpellaties van Annemans en De Man".  De kleine CVP-fractiewoordvoerde en koster Servais van Averbode knikte ijverig dat hij instemde.

Al de andere punten moeten nog even bekeken worden tijdens de komende jaren.  Alleszins voor 2020, want dan zal het land B een modelstaat zijn, glundert Leterme. 

Uw een ganse nacht voor de democratie wakende redactie.

In het islamitische Qatar werd met zeer veel aandacht van de Westerse collaboratiepers een grote kristelijke kerk ingehuldigd 16 maart laatstleden.  Het gebouw is nog niet helemaal klaar, hierboven ziet u een weergave.  Het is een verzamelplaats met bidruimte voor ruim 2000 gelovigen,  conferentiezaal, café en nog wat.  De kerk mag geen uiterlijke tekenen vertonen van het kristelijke geloof dat ze vertegenwoordigt : geen kruis, geen klok, geen afbeeldingen.  Er leven in dit land natuurlijk geen bekeerde moslims, wel zijn er naar schatting een 100.000 ingevoerde gastarbeiders uit de Filippijnen, Aziatische landen en een klein aantal Westerlingen, die katholiek of kristelijk zijn.  Voor hen is er mogelijkheid om hier te bidden.  De grond waarop gebouwd werd is een geschenk van de Sjeik en er werd zeer duidelijk afgebakend wat kan en wat niet.  Er is trouwens zeer veel tegenkanting geweest (en nog) van talrijke imams.  Mochten wij in West-Europa evenveel beperkingen opleggen bij de bouw van moskeeën en het belijden van de islamitische godsdienst, dan was het probleem van de files overal opgelost : alle auto's in de fik. 

Savat
http://www.rorate.com/nws.php?id=44102

http://www.jihadwatch.org/dhimmiwatch/archives/019997.php

Nu de laatste bochten genomen worden in het schitterende parcours dat de Heer Leterme en de zijnen afgelegd hebben in een heuse recordtijd, beginnen de burgers de effecten al te merken in hun beurzen. 

Met enige fierheid bloklettert vandaag de Pravda van Linkerover :

 "Prijzen in supermarkt zullen niet meer dalen"

AANTAL BOMMELDINGEN DAALT !

(http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=DMF17032008_048

En wat zeggen we ?  "Dank u, Yves."