Het Grondwettelijk Hof van Duitsland heeft beslist dat het gebruik van stemcomputers tijdens de verkiezingen van 2005 niet overeenstemt met de grondwet.

De kiezers, die niet geacht worden over computerkennis te beschikken, hebben niet de kans gehad na te gaan of hun uitgebrachte stem juist geregistreerd werd.  Het gebruik van stemcomputers is ongrondwettelijk besluit het Hof. Verdere details in de taal van Schiller, Goethe en Dolf vindt u hieronder.

@ Die Welt

03.03.2009 15.03u - Naar aanleiding van de grootschalige protesten van Britse arbeiders die betoogden onder de slogan “British jobs for British workers,” verstrakte de Britse minister van Binnenlandse Zaken onlangs de immigratievoorwaarden. De nieuwe wetgeving bepaalt bijvoorbeeld dat van de niet-EU-burgers die willen immigreren naar Groot-Brittannië zonder dat ze er op voorhand een job hebben kunnen vastleggen, enkel houders van een master-diploma (universitaire graad) het land binnenmogen.

De Britse Conservatieven vonden toen al dat dat voorstel niet verregaand genoeg was, en pleitten ondermeer voor een vastgelegde limiet van het aantal jaarlijks toegelaten immigranten. Uit een recente bevraging van de Britse bevolking is gebleken dat zowel aanhangers van het linkse Labour als van de Conservatieven immigratie als het grootste hedendaagse probleem beschouwen. Een meerderheid van de Britten wil dan ook een Conservatieve regering die de immigratie drastisch moet inperken. Dit hoeft niet te verbazen: “Immigratiecijfers tonen aan dat één op negen van de inwoners van Groot-Brittannië elders geboren is (…) In 2008 woonden er in Groot-Brittannië 6,5 miljoen mensen die elders geboren waren. Dit zijn er 290.000 meer dan het jaar ervoor en 1,2 miljoen meer dan in 2004,” zo schrijft de Daily Telegraph (26/02/09).

Nog volgens de krant, zouden de Britse Conservatieven met voorsprong de grootste partij worden. Niet alleen omwille van de standpunten inzake immigratie, maar ook omdat steeds meer mensen zich terecht Euro-kritisch opstellen.

In Groot-Brittannië lijkt men, onder druk van de bevolking, op de goede weg om het immigratiebeleid drastisch om te vormen. In dit land valt daar echter niets van te merken. Integendeel, partijen zoals CD&V, Open VLD en Lijst Dedecker houden onverwijld vast aan hun pleidooi voor meer ‘economische migratie’…

@ VB

Wij hebben het boek in ons bezit : het is een mooie uitgave geworden van Egmont op 229 pagina's, gedrukt in een vlotte letter, opgedeeld in 6 hoofdstukken.  Een groenige kaft met felgroene reliëfdruk in heftig rood Inch'Allah ? : de Groenplaats van Antwerpen met op de achtergrond de kathedraal en op de voorgrond biddende moslims, op wie de elegante versteende Rubens toekijkt : "Zijn ze daar terug ?"

De belangstelling voor dit boek is zeer groot.  De geschreven media, de televisie, ook uit het buitenland zijn niet blind noch doof ditmaal voor een behoorlijk bestudeerde en uitgewerkte visie van een expert op de islamisering van Europa.  Men zal er alles aan doen om de argumenten en de analyses die Filip aandraagt, van de tafel te vegen, maar men kan de bevolking niet massaal blijven voorliegen. Als de keuken in brand staat, moeten politie en brandweer u niet sussen door te zeggen : "Het is niets, ga maar in de living zitten".

Een van de opmerkelijke feiten bij de uitgave van dit boek werd door Karim van Overmeire, de verantwoordelijke van Uitgeverij Egmont, geformuleerd.  Het publiek zal dit boek, dat zo druk besproken wordt, niet vinden in de Standaardboekhandel, bij Fnac of bij andere grote winkelketens.  Die passen een "literair cordon" toe op Uitgeverij Egmont in het verlengde van de beslissing door boek.be die Egmont weigeren op te nemen bij de erkende Vlaamse uitgeverijen.

Dit zijn telkens de dames en heren die met hun zelfingenomen tronies zich op de borst kloppen als de representanten van de enige en echte democratie.

Wie zich vandaag ook haast om tot de club van de Grote Democraten te behoren, is Bart Dewever, de tweede slimste mensch van de weireld.  In Gazet van Antwerpen roept Bart, dat de N-VA al jaren het voortouw genomen heeft in het debat over identiteit en burgerschap. Het is geen discussie over uitsluiting maar over hoe mensen kunnen participeren aan onze samenleving.

Bart Dewever is een kampioen in het formuleren van zijn eigen uitvluchten en hij neemt voortdurend zijn wensen en dromen voor werkelijkheid.  Dat heeft hij ondermeer jaren volgehouden met zijn kartelformule waarmede hij belgië zou laten verdampen (zijn eigen woorden) tot hij platgedrukt en murwgeklopt in de touwen hing en uit de ring sprong.  Dan was hij plots de herboren Messias van de Vlaamse zelfstandigheid en ongehinderd door gêne over zijn collaboratie ontpopte hij zich tot de woordvoerder van het Nieuwe Gelijk. De uitvinder van zowat Alles.

Met het huidige debat over de islamisering herneemt hij de platte truc over de "uitsluiting" die Vlaams Belang toepast.  Pardon ? Welke uitsluiting ?  Als iemand uitgesloten is van participatie aan het beleid, is het Vlaams Belang zelf.  

Bart Dewever is een theaterfiguur, een slecht acteur die de rol vertolkt van een norse grapjas, iemand die zijn politieke boodschappen ronddraagt als de Koning van de Vogelenmarkt. Ik zou doodgraag andere zaken schrijven over Bart Dewever, want Vlaanderen is niet gebaat met de huidige situatie.  

De N-VA wil vooral overeind blijven door zoveel mogelijk te stampen in de richting van Vlaams Belang; die tactiek beoefent Bart Dewever al jaren om zich overeind te houden.  Hij is niet alleen een norse grapjas, maar hij heeft een slecht karakter.

De vraag is altijd : is Vlaanderen hier mee gebaat ?

Savat

Hier zal u niet veel over lezen in de kwaliteitspers : dit zijn geluiden die men best verzwijgt

Dinsdag 03 maart 2009 | Atilla Ipek

Toen de conservatieve partij AKPartij in 2002 de verkiezingen won in Turkije, vroegen veel mensen zowel in de EU als in Turkije zich af of de AKPartij een geheime agenda had. Uiteraard bleef Recep Tayyip Erdogan, de leider van de AKPartij en de Minister President ontkennen en gaf aan voor democratie en verwestering te zijn zoals Ataturk de oprichter van modern Turkije had aangegeven.

Boven de Grand Tetons in Wyoming kon men bij klaarlichte dag een meteoor zien voorbijrazen. Dit is in de omgeving van Yellowstone Park en een van de ankerplaatsen waar William Cody alias Buffalo Bill graag verbleef.  Als de mensheid van de planeet verdwenen is, blijven er alleszins mooie landschappen over . Misschien loont het dan de moeite even te komen piepen .

Over de veroordeling in kortgeding van Vlaams Belang inzake het auteursrecht van een gepubliceerde foto in een verkiezingskrant :

In de recentste aflevering van de Juristenkrant schrijft Professor Dirk Voorhoof over het verspreidingsverbod dat het Vlaams Belang onlangs opliep van de VL-krant omwille van het gebruik van de foto "Dishes" van Till NOWAK (www.framebox.de): het torengebouw dat overwoekerd wordt door satellietschotels.

Hij stelt vast dat de Brusselse kortgedingrechter "bijzonder voortvarend" een verspreidingsverbod heeft opgelegd, en besluit "De juridische bokshandschoen van het kort geding in mediazaken trof dus dit keer het Vlaams Belang".

Zo hoort u het ook eens van een ander.

De man rechts is advocaat, meester Mohammed Enaït, lid van de Rotterdamse balie.  Het is gebruikelijk dat advocaten opstaan als de rechter de zaal binnenkomt, maar meester Enaït weigert dat. Deze blijk van traditie en respect strookt niet met zijn geloofsovertuiging en desnoods zal hij zich wenden tot het Europees Hof van de Rechten van de Mens.

 Zo : Volgende zaak !

Lees de commentaren op de webstek van onze Nederlandse collega's  en de meer dan 350 lezersreacties  over het nieuwe boek van Filip Dewinter. Klik op onderstaande roze tekst :

http://www.spitsnieuws.nl/archives/buitenland/2009/03/koran_is_license_to_kill.html

Herover het Vertrouwen door Martine Hafkamp

DE STADHUISBODE

Win elke dag een digitale beveiligingscamera.

Beste Angeltjes en Goede Lezers van deze Prachtblog 

Deze week geeft gva.be elke dag een digitale bewakingscamera weg.
Wees altijd op de hoogte van wat er rond uw huis gebeurt. Sluit het toestel rechtstreeks aan op uw televisie of neem de kleurenbeelden op op een ruime geheugenkaart  en speel ze af tijdens vriendenbijeenkomsten, u wordt een populaire gastheer.

Verlaat vanaf nu uw huis steeds met een veilig gevoel. Op straat is het ook niet alles maar daar kunnen wij u niet bijstaan : u bent overgeleverd aan de geneugtes van de multikul, daar hebt u trouwens zelf voor gekozen.

Antwerpen is een van de veiligste steden ter weireld, dankzij de oplettendheid van burgemeester Patrick Janssens, zijn naam weze gezegend, maar soms, héél soms, gebeurt er eens iets onverwachts en dan zijn wij er met onze fantastische camera (zie afbeelding).

Kom surfen naar onze vernieuwde site : u zal verbaasd staan, hoe keurig wij u inlichten, voorlihten en doorlichten.

In onze boeiende en succesvolle foto-romanreeks "Voor sentimentele zielen en traanklieren" volgen wij deze week de zoektocht van een gekende Limburgse, aantrekkelijke vrouw met goede positie en ideale maten, maar helaas nog steeds zonder officiële maat-voor-het-leven. Zij liet ons in haar foto-albums bladeren en ze staarde met weemoed naar de film van haar eigen romantische leven.

De redactie van "Dag Iedereen" presenteert u Frieda's love story in Limburg : jenever, fruit, vlaaien, romantiek en hopelijk een happy ending ?

Hij dacht haar daarmee te imponeren ! Maar zij wist toen al beter.

Ze wilde per se in eigen provincie het geluk vinden. Deze beroemde jongeling was al verpast en zeker niet te betrouwen. "Tjeven zijn goed voor even" zei nuchtere Frieda.

Ook deze knappe Limburgse jongeling maakte geen kans : "Hij is helaas, zoals hij eruit ziet", zuchtte de ontgoochelde Frieda.

Uit heel Vlaanderen zakten kandidaten af naar Straatsburg waar Frieda een deel van haar selecties doorvoerde.  Sommigen kwamen  zelfs met hun partner, omdat ze graag op zeker speelden.   "Alleen als ze correct zijn, komen ze in aanmerking" poneerde onze kordate mooie vrouw.  

Haar papa bleef haar door dik en dun bijstaan in de moeizame keuzes.

Ook ambitieuze jongeren waagden hun kans, maar werden wandelen gestuurd.  Sommigen waren de wanhoop nabij toen Frieda hen afwees. "En ik weet het altijd zo goed" zuchtte deze aspirant.

Zelfs dikke ouderlingen die nog niet los waren van vorige sentimentele relaties, probeerden Frieda's hart te veroveren. Zij wilde wel voor even, maar deze Oostendse visser, die overal zijn netten uitgooit,  werd na een week aan de deur gezet. "Te veel praats, te veel gewicht, te weinig inhoud" was het genadeloos oordeel van Frieda.

 Sommigen spaarden kosten noch moeite om het Vlaams hart van Frieke te ontdooien  en kwamen met een ganse stoet voor haar deur paraderen. "Wie gelooft die mensen nog ? " zuchtte onze eenzame ziel ...

Hoe het afloopt leest u volgende week in uw geliefkoosde weekblad : "Dag Iedereen"

PS : Om geen foutieve indruk te wekken. Niets van het bovenstaande steunt op werkelijkheid. 

 Natuurrampen zullen leven tegen einde eeuw uitroeien

"Het is alsof de Sahara Europa langzaam binnentrekt"

(daar hadden we al iets van gemerkt)

De klimaatverandering zal tegen het einde van de eeuw het meeste leven op onze planeet uitroeien en de mens is te laat om deze catastrofe te vermijden. Dat zegt de belangrijke Britse klimaatwetenschapper James Lovelock. Sommige delen van de wereld zullen volgens de 89-jarige Brit een woestijn worden, terwijl andere gebieden door het stijgende zeeniveau overspoeld zullen worden.

Eén miljard mensen
Lovelock ziet in zijn apocalyptische visie hongersnood, droogte en dood op een nooit geziene schaal. Terwijl we nu op het punt staan om de kaap van zeven miljard mensen te overschrijden, zal de wereldbevolking tegen 2100 tot slechts één miljard mensen teruggevallen zijn. De overgebleven Aardbewoners zullen onderling oorlog voeren om de schrale voorraad voedsel en water te bemachtigen. Lovelock onthulde zijn doembeeld vorige week in een interview met het Britse persagentschap Reuters.

Sahara in Europa
Tegen 2040 zal de temperatuur in de meeste Europese steden in de zomer gemiddeld rond 43 graden liggen, zegt Lovelock. Dat is vergelijkbaar met het huidige gemiddelde in bijvoorbeeld Bagdad of met de hittegolf in de zomer van 2003. "Land zal geleidelijk aan in een woestijn veranderen. Het is alsof de Sahara Europa langzaam binnentrekt", aldus de wetenschapper. In de rest van de wereld zullen gelijkaardige scenario's plaatsvinden.

Gedoemd
Kunnen we nog iets doen om deze ramp te vermijden? Volgens Lovelock is het daar al te laat voor. Zelfs als we onze CO2-uitstoot aanpakken en een nultolerantie invoeren, dreigen we te mislukken. Het is gewoon te laat om onze planeet nog af te koelen. Lovelock gelooft niet in het nut van zonne-energie of windenergie, hoewel hij toegeeft dat kernenergie kan helpen om de groeiende vraag naar energie te beantwoorden.

Voorspellingen
Lovelock is vooral bezorgd omdat niemand lijkt te begrijpen dat dit een dringend probleem is. "Je moet mij de schuld niet geven omdat ik zo'n dramatische voorspelling doe", zegt hij. "In 2001 waarschuwde de VN al voor hogere temperaturen tegen de helft van deze eeuw. Ik probeer alleen maar de aandacht van de bevolking op het probleem te vestigen." Lovelock werd vooral beroemd voor zijn Gaia-hypothese, waarin hij stelt dat de Aarde functioneert als een soort superorganisme. (gb)

Van de webstek van Marie-Rose Rebel

Het kan moeilijk ontkend worden : een veelschrijver kan Willem Elsschot bezwaarlijk genoemd worden. Zijn "Verzameld Werk" telt welgeteld amper 750 pagina's. Dat levert nauwelijks vijftien pagina's per jaar op.  (Ter vergelijking: Louis Paul Boon, met wie Willem Elsschot geruime tijd een correspondentie onderhield, pende er zo'n slordige 30.000 bij elkaar).

Zijn zuinige tot het allerbelangrijkste gereduceerde schrijfstijl brengt hiervoor slechts een minimale verklaring.

Het wekt al veel minder verbazing als men rekening houdt met zijn uitspraak "Mijn letterkundige arbeid is zeker geen verpozing, veeleer een marteling waaraan ik mij af en toe niet kan onttrekken.

En men kan er ook niet naast kijken dat de twee wereldoorlogen zijn literaire roem afgeremd hebben. Hij maakte een droomdebuut met "Villa des Roses" in 1913, maar net toen hij met dit boek succes zou  oogsten, brak de oorlog uit. En na de Tweede Wereldoorlog werd het Borms-gedicht fout begrepen en raakte hij in een wolk van verdachtmakingen, literair en sociaal geïsoleerd.

Maar er is nog meer: na zijn intrieste ervaringen volgend op de publicatie van zijn  Borms-gedicht kwam hij nooit echt meer aan schrijven toe. Zijn laatste novelle "Het Dwaallicht", dat gepubliceerd werd in 1947, schreef hij reeds tijdens de oorlogsjaren. Alleen zijn voorwoorden voor boeken van collega-schrijvers, toespraken bij hun jubilea en dankwoorden bij de eigen huldigingen vonden nog de weg naar het papier.

Men mag ook niet uit het oog verliezen dat hij na het aanvankelijk lauw onthaalde "Lijmen" tien jaar lang geen letter geschreven heeft en dat het slechts op instigatie van Jan Greshoff was dat hij de pen weer opnam.

En ten slotte was het in zijn naaste kennissenkring geweten dat hij nog voor "Het Dwaallicht" aan een nieuw boek begon dat hij echter niet voltooide.  Het was geschreven in de vorm van een brief aan zijn zoon Walter. Die bevindt zich, zo wil het verhaal, kort voor de Tweede Wereldoorlog in Zwitserland en wil naar België komen om zijn dienstplicht te vervullen.  De vader schrijft hem dat hij vooral wegblijven moet. Laat ze maar vechten.  Het gaat je niet aan. Het kost alleen maar je huid.

Dit alles behalve van vaderlandsliefde bulkend werk bestaat uit zo'n zes bladzijden, is waarschijnlijk in 1939 geschreven en is geheel Elsschot ten voeten uit. Niet alleen zijn weergaloze stijl, maar ook zijn karakteristieke problematiek vindt men er in terug. Hij bekijkt er de bereddering in van de mobilisatie met de koele reserve van de scepticus, die in alles zwendel onderkent, maar die weerloos wordt als hij stuit op belangloze eerlijkheid.

Heel illustratief voor zijn vernietigende ironie is deze passage: Men moet natuurlijk niet toekijken met een vrolijk gezicht, dat spreekt vanzelf, maar met gefronste wenkbrauwen en een uitdrukking van verbetenheid, toekijken als een minister, als een die voortdurend denkt: "wacht maar, smeerlappen", maar toch buiten het veld blijft dat door het geschut bestreken wordt. Tijdig meeroepen "leve deze" en "weg met die", maar niet al te luid, want zelfs onder het toekijken is het raadzaam de aandacht niet te trekken, anders gaat men denken dat je tot grote daden in staat bent en ook dat kan gevaarlijk zijn.  De wijze gaat liefst onopgemerkt voorbij.

Helaas is het daar bij gebleven. Na de hele heibel rond het Borms-gedicht had hij zijn lesje wel geleerd. Maar hij had vooral geen lust meer om verder te werken. Het oude vuur was zo goed als gedoofd. En naar eigen zeggen was hij totaal uitgeschreven.

Tegelijkertijd geraakte hij stilaan aan de sukkel met zijn gezondheid en ook dit zal daar wel in meegespeeld hebben. Hierover meer in een van mijn volgende bijdragen.  

                                                                      Raymond

Tijdens een wandeling zondagnamiddag in onze woonplaats, de stad A, stuitten mijn vrouw en ik plots op een vijftigtal jonge burgers die kampeerden op straat.  Voor de majestueuze gevel van Sint Lievenscollege in de Kasteelpleinstraat.

Het zonnetje scheen flauw en de goed ingeduffelde wachtenden hadden het klaarblijkelijk best naar hun zin : er werd veel gelachen en gepraat onder mekaar en toen mijn vrouw en ik bij het voorbijstappen, vriendelijk wuifden, werden wij op vrolijk gejoel onthaald.

Wat een bizarre toestanden : mensen brengen dagen en nachten op straat door om hun kind les te laten volgen in de school van hun keuze.  Er zijn meer kinderen dan klas-opvangmogelijkheden.  Of is dat een onjuiste vaststelling ?  Er zijn te weinig kwaliteitsscholen en te veel gegadigden om daar binnen te geraken.  Dàt is het.

Als oud-leerling van het overwegend socialistisch stedelijk onderwijs en later het ietwat neutrale rijksonderwijs, moet ik met strikte objectiviteit vaststellen dat er bijna exclusief gekampeerd wordt bij scholen uit het katholieke kamp, die altijd een uitstekende reputatie van degelijkheid hebben genoten.  Als wij willen, kunnen we best objectief zijn. Maar het is geen gewoonte.

In Antwerpen werd in de voorbije dagen gepost bij het Xaveriuscollege, bij de school van Lieven Gevaert,  de Sint Ludgardisschool,  het Onze-Lieve-Vrouwcollege, en nog enkele andere die mij minder bekend zijn. 

Antwerpen is er niet in geslaagd een inschrijvingssysteem te ontwikkelen dat deze miserabele wachttoestanden uitsluit. 

Veel, vooral jonge aanhangers van de multiculturele samenleving, die vaak hatelijk de eigen Vlaamse identiteit afwijzen, overnachten graag een aantal dagen als luxe-daklozen op straat, om hun kindjes in een niet overdreven multi-ethnische omgeving onderricht te laten volgen. Ik noem deze mensen Theorie-Politiek-Correcten, die de Standaard of de Morgen naast zich op de voorbank van hun Saab hebben liggen en enkele malen 's jaars bij de Marokkaan een hete tajineschotel oplepelen, zich beroemend op hun wereldburgerschap. Mevrouw heeft het laatste Flairboek van Kristien Hemmerechts op het nachtkastje liggen : die Kristien toch, wat die allemaal durft schrijven. De kindjes moeten wel naar een overwegend witte school, want het gaat om hun toekomst.  Dan verdwijnen als sneeuw voor de zon de geweldige verrijkingen van de veelkleurige diversiteit. 

Robert Voorhamme, Arabist, halal-voedsel-leverancier en onderwijsschepen spreekt nu over de morele verplichting om kinderen uitsluitend les te laten volgen in buurtscholen.  Zoals in China. Het systeem kan nog niet verplicht worden, maar het zou alleszins een einde maken aan de lichtjes beschamende kampeertoestanden. Verbieden, dwingen, vrijheden beperken, de democratie naar eigen hand zetten : het zijn de kenmerken van een kwijnend en falend systeem dat de problemen die het zelf toegeaten heeft, niet kan ordenen. 

De vrijheid van onderwijskeuze wordt voorzichtig op de helling geplaatst. Nooit gedacht dat wij ons ooit zouden beroepen op wat in de jaren '60 en '70 door het toenmalige FDF bepleit werd : "la liberté du père de famille".  Niet helemaal, maar vergelijkbaar.

Ray 

Bron : http://willemzwijgtnietmeer.web-log.nl/photos/uncategorized/2009/01/22/hmr470.jpg