
Niet zozeer en zeker niet alleen de affaire Vijnck, maar het kiesbedrog van de traditionele partijen heeft de geloofwaardigheid van de politiek aangetast. Herman van Rompuy en Kris Peeters proberen het feit dat de CD&V langs alle kanten woordbreuk pleegde na haar overwinningen van 2004 en 2007 weg te stoppen achter de bewering dat ze het in tijden van (bank)crisis hebben gedaan om "goed te besturen". Laat mij toe om zelfs op dit punt van de bankcrisis te stellen dat hun bestuur slecht of in ieder geval stuntelig en onbekwaam bestuur blijkt te zijn.
Nadat ik enkele dagen geleden mijn beschouwingen over de recente bankcrisis in een column had weergegeven (onder de titel ‘Ontstellend Amateurisme'), heb ik verschillende reacties binnengekregen van mensen die door de column werden geïnspireerd om daar wat commentaren aan toe te voegen. Een aantal van die bedenkingen is zeer pertinent en impliceert dat de toekomstige economische welvaart van Vlaanderen dreigt te worden verkwanseld.
Om te beginnen wil ik hier vooraf zeggen dat wij in belangrijke mate KBC een goed hart blijven toedragen en ook alle maatregelen steunen die een poging doen om die bank overeind te houden maar - in het belang van de belastingbetaler - dat mag ons niet blind maken voor een aantal feiten. Ik heb het overigens nog niet eens over KBC alleen, maar meer in het algemeen ook over Dexia en Fortis.

Er is een ontstellend gebrek bij onze banken aan internationale ervaring op topniveau. Dat is gebleken uit verschillende feiten die er op wijzen dat er zeker inzake communicatie- en informatiedoorstroming naar de overheid, maar ook naar de eigen aandeelhouders, gekozen is voor een houding die minstens een gebrek aan transparantie kan genoemd worden. U ziet, ik druk mij voorzichtig uit.
Vermoedelijk met het oog op de beurskoers werd het verhullen of verzwijgen van de waarheid een habitus, maar het geheimhouden van bepaalde belangrijke problemen is iets dat zeker en vast geen goede strategie is gebleken. Die kat (van de beurskoers) kwam immers weer en momenteel betaalt de huidige en toekomstige belastingbetaler cash door middel van allerlei participaties, maar vooral ook staatsgaranties, zélfs op portefeuilles van (besmette) gestructureerde kredieten.
Al dat bijspringen door de overheid heeft niet alleen een indirect risico op vermogensverlies van de belastingbetaler in Vlaanderen voor gevolg maar bovendien : al deze indirecte risico's voegen zich bij de enorme verarming die de afgelopen twaalf tot achttien maanden het gevolg was van de gigantische verliezen die de kleine belegger heeft geleden op die drie aandelen.
De neiging om nog risico te nemen in hoofde van de ondernemende of beleggende Vlaming is door de financiële crisis bijzonder negatief beïnvloed. Vlaanderen zal mogelijks samen met Ierland het hardst van al getroffen worden omdat de drie grootste banken zonder overheidsingrijpen ronduit failliet zouden zijn gegaan.
Bij het gebrek aan gedegen kennis binnen de banken en mutatis mutandis ook binnen de overheid, voegt zich ook het feit dat onze regeringen (de Vlaamse zowel als de federale) de bankiers op hun woord geloofd hebben en - in ruil voor beheersmandaten - over het algemeen zeer weinig kritisch het gebeuren hebben gevolgd. Ik ben voorzichtig: ik zeg niet dat de bankiers onze ministers bedrogen hebben.
Maar ik zeg wel dat onze regeringen niet hebben gedaan wat een goede huisvader zou hebben gedaan. Zo is het toch totaal onbegrijpelijk dat nu plots een portefeuille van 22 miljard aan gestructureerde producten wordt "gevonden" waarvan de regering blijkbaar géén kennis had toen ze de KBC de vorige keer is bijgesprongen. Waren die CDO-portefeuilles dan niet op nul gezet? Welke kapitaalverschaffer zou twee miljard euro inbrengen zonder tot in de laatste details de ballanssituatie en de risico's te analyseren en vooral ze te blijven opvolgen? Natuurlijk was de toenmalige inbreng en de toenmalige operatie uiterst dringend en urgent maar nadien is er toch meer dan voldoende tijd geweest om een deftige zogeheten "due diligence" uit te voeren? Is er zo'n due diligence toets gebeurd? En wat waren daarvan de resultaten? Wat weet trouwens de regering momenteel van een realistische marktwaardering van die portefeuille waar ze zich garant voor stelt?
Het is ook totaal onbegrijpelijk dat KBC het afgelopen weekend bij monde van Jan Huygebaert is blijven verklaren dat de problemen bij Amerikaanse herverzekeraar MBIA daar slechts zijn ontstaan in februari 2009 terwijl zulks vrij pertinent onwaar blijkt te zijn. De aandelenkoers van het Amerikaans bedrijf is niet met ongeveer 90 procent gezakt in februari 2009 maar reeds voor de zomer 2008! In de financiële wereld lijken de problemen van dit bedrijf zich reeds sinds de zomer van 2007 te hebben gemanifesteerd, dus het is helemaal niet een plots probleem waar de KBC nu mee wordt geconfronteerd, want ze had meer dan voldoende tijd om op de problemen bij MBIA te anticiperen en zeker om die problemen mee te rekenen bij de communicatie met de overheid toen de tweede operatie werd opgezet.
Kortom: Van Rompuy en Peeters zouden beter zo snel mogelijk openheid verschaffen over de realistische marktwaardering van de portefeuille die de staat nu voor 90 procent garandeert. Is dat bedrag van veertien miljard euro (de derde tranche van de KBC-regeling) de nominale waarde van de portefeuille aan 100 procent? Zo ja: dan kan er geredelijk worden van uitgegaan dat die in hoge mate beneden die 90 procent zal moeten worden gewaardeerd en het zou zelfs niet verwonderlijk zijn indien de huidige waardering niet eens aan 50 tot 60 procent komt zodat bijna 30 tot 40 procent blootstelling ontstaat op een portefeuille van veertien miljard euro... Slikt u maar even, want de belastingbetaler zal het moeten dragen.
Ik blijf voorzichtig omdat ik de details niet ken van die portefeuille en het is in hoge mate natte-vinger-werk, maar dat zijn in ieder geval gegevens die dringend bekend gemaakt moeten worden want de belastingbetaler heeft het recht om dit te weten en om niet meer afhankelijk te zijn van het woord dat bankiers achter gesloten deuren en zonder cijfers of papieren aan onze naïeve ministers hebben gegeven...
Het zou mij namelijk helemaal niet verwonderen dat noch de Vlaamse regering, noch de Belgische regering momenteel beschikking hebben over die cijfers...
Er is buiten dit alles ook nog het feit dat op juridisch vlak ons heel wat procedures boven het hoofd hangen vanwege diegenen aan wie deze producten zijn verkocht. In tegenstelling tot wat ik eerder veronderstelde, blijkt de aankoop van de CDO-producten bij de KBC voornamelijk te zijn gebeurd door grote pensioenfondsen en verzekeraars of door bedrijven en vermogende cliënten en dus niet door gewone spaarders. In ieder geval blijkt het niet te gaan om "kerstekinderen" en hebben deze grote beleggers deze producten gekocht met volledig kapitaalsgarantie van de KBC zélf.
Zijn al die garanties voldoende meegerekend in het bedrag dat de KBC vandaag voorstelt als haar "portefeuille gestructureerde producten" of komt dat bedrag nog eens bovenop de 22 miljard euro? Allemaal vraagtekens die open blijven, maar die in ieder geval laten vermoeden dat indien vermogende cliënten die cash-belegging (zoals het hen werd voorgesteld) afgewaardeerd zien tot praktisch een nul-waarde, ze dit niet zomaar blauw-blauw zullen laten.
Er zijn dus alvast drie lessen te trekken voor de toekomst.
1. Vlaanderen moet dringend werk maken van een versterking van zijn internationale financiële marktexpertise. Vlaanderen heeft een heleboel kansen die de globalisering aan een open-economie als die van Vlaanderen biedt, maar dat alles heeft geen enkele zin als wij ons in de doeken laten doen en er moet dus dringend richting worden gegeven aan een degelijke aanpak van het financiële gebeuren. Het is dus cruciaal dat we hier sterker worden door internationaal topmensen aan te trekken om onze banken te komen bemannen in plaats van kabinetchefs van Didier Reynders.
2. Bovendien is er een rol weggelegd voor ons onderwijs, meer bepaald onze universiteiten. Zij moeten internationale topprogramma's ontwikkelen voor studenten met interesse voor ‘international finance' en het internationale financiële marktgebeuren. In die studierichtingen moet men meer aandacht schenken aan het belang van een goed begrip van de internationale financiële wereld. Bedoeling moet zijn dat Vlaanderen de fouten van de afgelopen jaren vermijdt dat internationale operaties met te weinig kennis van zaken worden ondernomen met alle gevolgen die we nu ondervinden.
3. Vlaanderen moet dringend zijn vertrouwen opzeggen in politici die onbekwaam zijn om zich aan hun woord te houden. Doorprik de argumenten Van Rompuy en consorten als zouden zij zonder staatshervorming en zonder beleidsvrede met Franstalig België toch moeten kunnen blijven zitten, kennelijk, omdat zij - wat een hovaardigheid - zelf vinden dat zij als enigen de crisis kunnen beheren, terwijl juist hùn woordbreuk de internationale crisis in Vlaanderen zoveel zwaarder heeft doen en zal doen toeslaan. Het is niet waar dat zij bekwaam de bankcrisis hebben aangepakt. Zij hebben zich integendeel in de doeken laten doen... Vlaanderen is er erg aan toe. De minister van Financiën die over Vlaanderen regeert en de minister van Sociale Zaken die over Vlaanderen regeert (Reynders en Onkelinx) rollen vechtend over de straat omwille van schandalen in Charleroi. Van Rompuy staat er bij en kijkt er naar. Geloofwaardigheid: nul. Zeven juni: vlakbij. Conclusie: voor de hand liggend.
http://www.gerolfannemans.org/3/
1 reactie op dit bericht
Een kleine "faits-divers".
Het merk is niet leesbaar, doch ik wil er een bak Duvel op verwedden dat dit een radio is dat vervaardigd werd door de Firma SULAC (anagram voor Calus), en toentertijde gevestigd was in de Sint Bernardese steenweg in Hoboken. (+- 200 meter voorbij de tramhalte "de Blokken" indertijd)
Groeten van de niet-Antwerpse, Zeebrugse Fikken.