Niet zozeer en zeker niet alleen de affaire Vijnck, maar het kiesbedrog van de traditionele partijen heeft de geloofwaardigheid van de politiek aangetast. Herman van Rompuy en Kris Peeters proberen het feit dat de CD&V langs alle kanten woordbreuk pleegde na haar overwinningen van 2004 en 2007 weg te stoppen achter de bewering dat ze het in tijden van (bank)crisis hebben gedaan om "goed te besturen". Laat mij toe om zelfs op dit punt van de bankcrisis te stellen dat hun bestuur slecht of in ieder geval stuntelig en onbekwaam bestuur blijkt te zijn.
Nadat ik enkele dagen geleden mijn beschouwingen over de recente bankcrisis in een column had weergegeven (onder de titel ‘Ontstellend Amateurisme'), heb ik verschillende reacties binnengekregen van mensen die door de column werden geïnspireerd om daar wat commentaren aan toe te voegen. Een aantal van die bedenkingen is zeer pertinent en impliceert dat de toekomstige economische welvaart van Vlaanderen dreigt te worden verkwanseld.
Om te beginnen wil ik hier vooraf zeggen dat wij in belangrijke mate KBC een goed hart blijven toedragen en ook alle maatregelen steunen die een poging doen om die bank overeind te houden maar - in het belang van de belastingbetaler - dat mag ons niet blind maken voor een aantal feiten. Ik heb het overigens nog niet eens over KBC alleen, maar meer in het algemeen ook over Dexia en Fortis.
Er is een ontstellend gebrek bij onze banken aan internationale ervaring op topniveau. Dat is gebleken uit verschillende feiten die er op wijzen dat er zeker inzake communicatie- en informatiedoorstroming naar de overheid, maar ook naar de eigen aandeelhouders, gekozen is voor een houding die minstens een gebrek aan transparantie kan genoemd worden. U ziet, ik druk mij voorzichtig uit.
Vermoedelijk met het oog op de beurskoers werd het verhullen of verzwijgen van de waarheid een habitus, maar het geheimhouden van bepaalde belangrijke problemen is iets dat zeker en vast geen goede strategie is gebleken. Die kat (van de beurskoers) kwam immers weer en momenteel betaalt de huidige en toekomstige belastingbetaler cash door middel van allerlei participaties, maar vooral ook staatsgaranties, zélfs op portefeuilles van (besmette) gestructureerde kredieten.
Al dat bijspringen door de overheid heeft niet alleen een indirect risico op vermogensverlies van de belastingbetaler in Vlaanderen voor gevolg maar bovendien : al deze indirecte risico's voegen zich bij de enorme verarming die de afgelopen twaalf tot achttien maanden het gevolg was van de gigantische verliezen die de kleine belegger heeft geleden op die drie aandelen.
De neiging om nog risico te nemen in hoofde van de ondernemende of beleggende Vlaming is door de financiële crisis bijzonder negatief beïnvloed. Vlaanderen zal mogelijks samen met Ierland het hardst van al getroffen worden omdat de drie grootste banken zonder overheidsingrijpen ronduit failliet zouden zijn gegaan.
Bij het gebrek aan gedegen kennis binnen de banken en mutatis mutandis ook binnen de overheid, voegt zich ook het feit dat onze regeringen (de Vlaamse zowel als de federale) de bankiers op hun woord geloofd hebben en - in ruil voor beheersmandaten - over het algemeen zeer weinig kritisch het gebeuren hebben gevolgd. Ik ben voorzichtig: ik zeg niet dat de bankiers onze ministers bedrogen hebben.
Maar ik zeg wel dat onze regeringen niet hebben gedaan wat een goede huisvader zou hebben gedaan. Zo is het toch totaal onbegrijpelijk dat nu plots een portefeuille van 22 miljard aan gestructureerde producten wordt "gevonden" waarvan de regering blijkbaar géén kennis had toen ze de KBC de vorige keer is bijgesprongen. Waren die CDO-portefeuilles dan niet op nul gezet? Welke kapitaalverschaffer zou twee miljard euro inbrengen zonder tot in de laatste details de ballanssituatie en de risico's te analyseren en vooral ze te blijven opvolgen? Natuurlijk was de toenmalige inbreng en de toenmalige operatie uiterst dringend en urgent maar nadien is er toch meer dan voldoende tijd geweest om een deftige zogeheten "due diligence" uit te voeren? Is er zo'n due diligence toets gebeurd? En wat waren daarvan de resultaten? Wat weet trouwens de regering momenteel van een realistische marktwaardering van die portefeuille waar ze zich garant voor stelt?
Het is ook totaal onbegrijpelijk dat KBC het afgelopen weekend bij monde van Jan Huygebaert is blijven verklaren dat de problemen bij Amerikaanse herverzekeraar MBIA daar slechts zijn ontstaan in februari 2009 terwijl zulks vrij pertinent onwaar blijkt te zijn. De aandelenkoers van het Amerikaans bedrijf is niet met ongeveer 90 procent gezakt in februari 2009 maar reeds voor de zomer 2008! In de financiële wereld lijken de problemen van dit bedrijf zich reeds sinds de zomer van 2007 te hebben gemanifesteerd, dus het is helemaal niet een plots probleem waar de KBC nu mee wordt geconfronteerd, want ze had meer dan voldoende tijd om op de problemen bij MBIA te anticiperen en zeker om die problemen mee te rekenen bij de communicatie met de overheid toen de tweede operatie werd opgezet.
Kortom: Van Rompuy en Peeters zouden beter zo snel mogelijk openheid verschaffen over de realistische marktwaardering van de portefeuille die de staat nu voor 90 procent garandeert. Is dat bedrag van veertien miljard euro (de derde tranche van de KBC-regeling) de nominale waarde van de portefeuille aan 100 procent? Zo ja: dan kan er geredelijk worden van uitgegaan dat die in hoge mate beneden die 90 procent zal moeten worden gewaardeerd en het zou zelfs niet verwonderlijk zijn indien de huidige waardering niet eens aan 50 tot 60 procent komt zodat bijna 30 tot 40 procent blootstelling ontstaat op een portefeuille van veertien miljard euro... Slikt u maar even, want de belastingbetaler zal het moeten dragen.
Ik blijf voorzichtig omdat ik de details niet ken van die portefeuille en het is in hoge mate natte-vinger-werk, maar dat zijn in ieder geval gegevens die dringend bekend gemaakt moeten worden want de belastingbetaler heeft het recht om dit te weten en om niet meer afhankelijk te zijn van het woord dat bankiers achter gesloten deuren en zonder cijfers of papieren aan onze naïeve ministers hebben gegeven...
Het zou mij namelijk helemaal niet verwonderen dat noch de Vlaamse regering, noch de Belgische regering momenteel beschikking hebben over die cijfers...
Er is buiten dit alles ook nog het feit dat op juridisch vlak ons heel wat procedures boven het hoofd hangen vanwege diegenen aan wie deze producten zijn verkocht. In tegenstelling tot wat ik eerder veronderstelde, blijkt de aankoop van de CDO-producten bij de KBC voornamelijk te zijn gebeurd door grote pensioenfondsen en verzekeraars of door bedrijven en vermogende cliënten en dus niet door gewone spaarders. In ieder geval blijkt het niet te gaan om "kerstekinderen" en hebben deze grote beleggers deze producten gekocht met volledig kapitaalsgarantie van de KBC zélf.
Zijn al die garanties voldoende meegerekend in het bedrag dat de KBC vandaag voorstelt als haar "portefeuille gestructureerde producten" of komt dat bedrag nog eens bovenop de 22 miljard euro? Allemaal vraagtekens die open blijven, maar die in ieder geval laten vermoeden dat indien vermogende cliënten die cash-belegging (zoals het hen werd voorgesteld) afgewaardeerd zien tot praktisch een nul-waarde, ze dit niet zomaar blauw-blauw zullen laten.
Er zijn dus alvast drie lessen te trekken voor de toekomst.
1. Vlaanderen moet dringend werk maken van een versterking van zijn internationale financiële marktexpertise. Vlaanderen heeft een heleboel kansen die de globalisering aan een open-economie als die van Vlaanderen biedt, maar dat alles heeft geen enkele zin als wij ons in de doeken laten doen en er moet dus dringend richting worden gegeven aan een degelijke aanpak van het financiële gebeuren. Het is dus cruciaal dat we hier sterker worden door internationaal topmensen aan te trekken om onze banken te komen bemannen in plaats van kabinetchefs van Didier Reynders.
2. Bovendien is er een rol weggelegd voor ons onderwijs, meer bepaald onze universiteiten. Zij moeten internationale topprogramma's ontwikkelen voor studenten met interesse voor ‘international finance' en het internationale financiële marktgebeuren. In die studierichtingen moet men meer aandacht schenken aan het belang van een goed begrip van de internationale financiële wereld. Bedoeling moet zijn dat Vlaanderen de fouten van de afgelopen jaren vermijdt dat internationale operaties met te weinig kennis van zaken worden ondernomen met alle gevolgen die we nu ondervinden.
3. Vlaanderen moet dringend zijn vertrouwen opzeggen in politici die onbekwaam zijn om zich aan hun woord te houden. Doorprik de argumenten Van Rompuy en consorten als zouden zij zonder staatshervorming en zonder beleidsvrede met Franstalig België toch moeten kunnen blijven zitten, kennelijk, omdat zij - wat een hovaardigheid - zelf vinden dat zij als enigen de crisis kunnen beheren, terwijl juist hùn woordbreuk de internationale crisis in Vlaanderen zoveel zwaarder heeft doen en zal doen toeslaan. Het is niet waar dat zij bekwaam de bankcrisis hebben aangepakt. Zij hebben zich integendeel in de doeken laten doen... Vlaanderen is er erg aan toe. De minister van Financiën die over Vlaanderen regeert en de minister van Sociale Zaken die over Vlaanderen regeert (Reynders en Onkelinx) rollen vechtend over de straat omwille van schandalen in Charleroi. Van Rompuy staat er bij en kijkt er naar. Geloofwaardigheid: nul. Zeven juni: vlakbij. Conclusie: voor de hand liggend.
http://www.gerolfannemans.org/3/
Manten weet van Wanten : de PS en de MR
4 reacties op dit bericht
Lauret O.
Hallo, allo. Democraten hebdet ?
Of moeten we er een tekeningske bijmaken?
Soms vraag ik mij af ...
Dat geloofde...
ne hele boterham
Over socialisten, de maffia en islamfavoritisme
Volgend zeer interessante artikel werd gepubliceerd in de novembereditie van Kwestie van het maandelijkse tijdschrift LE BASTION ( Maandelijks blad voor de Belgische en Europese weerstand Nummer 84 - Pagina 12 van November 2004).
Wat ook de kleur is, feiten blijven de feiten.
Hier komt tot uiting hoezeer de PS verstrengeld zit in lokale en internationale maffia en waarom deze partij – gesteund oor de Vlaamse zusterpartij Sp.a – de strijd tegen het Vlaams Belang aanbindt om kiezers uit de moslimwereld te winnen.
Sterker nog: hoe goed de contacten en de medewerking met de maffia ook algemeen bekend zijn, toch kan zo’n sujet het tweemaal tot minister schoppen. Het zegt genoeg over de moraliteit van onze Belgische socialisten !
Wij geven de volledige tekst (vertaling) van het artikel, met de erin geslopen taal- en schrijffouten, dit om geen afbreek te doen aan de originaliteit van de tekst…
LAURETTE ONKELINKS – minister van justitie.
Laurette werd geboren op 2 oktober 1958 in Ougrée (België). Haar vader Gaston kwam uit het gebied van Limburg. Hij bleef het accent van deze streek houden. (Haar moeder is een Tunesische)
In oktober 1950 vond hij werk in Ougrée.
Hij werd een regionaal vakbondslid, toen schepen en tenslotte werd hij burgemeester.
Laurette heeft vijf broers en zusters. Zij studeerde rechten aan de Universiteit van Luik en werd later advocaat. Zij huwde met Abbès Guenned. (Alegerijn) In 1988 werd zij verkozen in Luik.
In 1992 werd zij minister en zij zal minister blijven tot de Parti Socialiste oppositie wordt.
Patrick, de oudere broer van Laurette, bezit een restaurant "Beau Vivier" in Ougrée waar hij veel geld binnenrijft. Er wordt echter ook gezegd dat hij een maandelijkse overheidstoelage ontvangt voor invaliditeit van een vroeger werkongeval.
Na een barbecue feestje op 26 april 2003 bij Alain Mathot (zoon van andere Mathot - [ Guy Mathot, één van de top-socialisten in Luik ] en Isabelle Simonis (die moest aftreden), werd Patrick overvallen door twee gewapende en gemaskerde mannen.
Hij werd door een schot geraakt en werd in het ziekenhuis van Angleur opgenomen.
De opbrengsten van het feest, meer dan 12.500 euro, waren voorzien om in de kas van de PS te gaan maar verdwenen spoorloos.
Sommigen zeggen dat het om een maffia-afrekening ging.
Enkele tijd later, werden de twee aanvallers gearresteerd. Het bleken naaste relaties van het slachtoffer te zijn.
Zij werden onmiddellijk opgesloten, maar hun advocaat - vreemd genoeg - is Marc Uyttendaele, een deskundige in Constitutioneel recht én de echtgenoot van Laurette Onckelinks.
Wij verwachten nog meer nieuws in verband met deze vreemde zaak. Vooral omdat Patrick onlangs werd gearresteerd voor het dragen van een vuurwapen zonder een vergunning!
De jongere zuster van Laurette Onckelinks verbleef in de gevangenis aan het eind van 1979 of begin 1980 en werd beschuldigd van drugsmokkel. In 1996 werd door Marokko een internationaal arrestatiebevel uitgereikt voor drughandel en criminele organisaties tegen Abbès Guenned, de toenmalige echtgenoot van Laurette Onckelinks.
Maar de man was slim genoeg niet om naar Marokko terug te gaan. Op 31 Juli 1997, werd hij onverwacht geklist en gearresteerd op de luchthaven van Zaventem waarbij hij zijn diplomatieke paspoort (onschendbaarheid)gebruikte.
Laurette scheidde heel snel van hem om een schandaal te vermijden.
Sommigen zeggen dat dit de snelste scheiding in de geschiedenis was.
Één maand na de arrestatie, was de scheiding al officieel.
Abbès Guenned gebruikte illegaal een diplomatiek paspoort dat hij "als gift" had gehouden, en men kan zich slechts afvragen met welk recht hij erin geslaagd was om dit document te verkrijgen aangezien hij nooit een diplomaat is geweest.
Op 21 Juli 1998, werd Abbès Guenned echter opnieuw gearresteerd op dezelfde grond, deze keer op de luchthaven van Adnan Menderes in Izmir, Turkije.
Hij werd korte tijd in hechtenis genomen, werd bevrijd, en werd een paar dagen later opnieuw gearresteerd op verzoek van het Hoge Gerechtshof omdat Marokko om zijn uitlevering had verzocht.
Heel toevallig werd Uyttendaele als Guenned’s advocaat ingehuurd, terwijl het Belgische Ministerie van Justitie tussenbeide kwam en Hassan Denizkurdu ten gunste van Guenned, valse verklaringen liet afleggen.
Om een diplomatieke rel te vermijden, werd Guenned definitief vrijgelaten. Dit stuk van informatie werd gemeld bij Turkse krant Milliyet op 15 Augustus 1998, onder de Turkse titel: "Esi van Belçikali Bakan krize yol açti"wat in het Nederlands betekent, de "Partner van een Belgische minister veroorzaakt een crisis."
Op 20 november 1999, huwde Laurette de constitutionele advocaat Marc Uyttendaele. Raad eens wie de getuigen waren? De vroegere echtgenoten van het onlangs gehuwde paar!
Abbès was getuige van Laurette, een wees er op dat ze dichte vrienden waren gebleven. Zo dicht zelfs dat Abbès momenteel als adviseur deel uitmaakt van Laurette haar "strategische cel", wat ook het stafpersoneel van haar kabinet in het parlement wordt genoemd.
Men moet niettemin zorgvuldig kijken om hem, onder de vele adviseurs van Laurette te vinden. Haar team is één van de grootste eenheden van het overheidspersoneel.
De bevoegdheden van Abbès omvatten godsdiensten, multicultureel beleid en het grote stedenbeleid.
Het is verrassend dat men daar niets over een drugbeleid terugvindt.
Gelieve ook op te merken dat Abbès, net als alle andere socialistische leiders, heel erg tegen het verbieden van hoofddoeken is bij moslimvrouwen, (zie zijn oproep tegen het verbod van hoofddoeken in "La Libre Belgique" van 15 Januari 2004).
Hij gaf zijn steun aan het oprichten van de vereniging COIFE (Collectif d'associations Opposées à l'Interdiction du Foulard à l'Ecole - Gezamenlijke Verenigingen tegen het Verbod van hoofddoeken in Scholen). Één van de medewerkers van Abbès is Kissi Benjelloun, voorzitter van de Unie van Moskees. Een slager van beroep.
Benjelloun zou zich snel hebben verrijkt bij ‘Real Syndicate’ van moslim huiseigenaars.
In islamitische kringen wordt hij ervan beschuldigd de controle van de Moslimvleesmarkt uit voeren voor zijn persoonlijk profijt.
Bovendien zou Benjelloun ernstige problemen hebben met de Franse belastingdienst.
De vorige Minister van Justitie, de wat kleurloze Marc Verwilghen, had acht van de zestien leden van de moslimexecutieven geweigerd, omdat staatsveiligheid hen verdacht van fundamentalisme.
De echtgenoot van Laurette Onckelinks werd door hen ingehuurd om hun zaak te verdedigen. Spoedig nadat Verwilghen vervangen werd, verkoos Laurette deze acht fundamentalisten. Door de wet van 18 juli 2003, werden net diegenen uitgekozen die ervan verdacht werden het dichtst aan te leunen of lid te zijn bij de "Moslimbroeders" van de extremistische Turkse beweging "Milli Gorûs".
Onder hen was ook Mohamed Boulif, de nieuwe voorzitter van de uitvoerende macht ter vervanging van Nordin Maloujahmoun, die als gematigder bekent staat.
Boulif slaagde er snel in om een "toelage" te verkrijgen die totaal ongerechtvaardigd was. Een overeenkomst met de overheid van maart 1998 bepaalde dat éénderde van de Moslim Algemene Vergadering (die uit 68 leden wordt samengesteld en door algemene stemming van Belgische moslims worden verkozen) na 5 jaar worden vernieuwd. Maar Laurette hield niet van de huidige executieve, onder andere omdat de Parti Socialiste er geen controle over had.
Het gebrek aan taalkundige pariteit (het werd meestal samengesteld uit Franssprekende personen!) en het ontbreken van man-vrouw pariteit (indien dit al in moslimwereld mogelijk zou zijn?) moest de executieve volledig worden vernieuwd.
In feite schijnt het dat sommige moslim godsdienstige leiders overeenkwamen te stemmen met de Parti Socialiste om voor hen te stemmen als zij deel konden uitmaken van de executieve.
Dit is tenminste wat Moslim-pjm zegt [ PJM = Jonge Moslimpartij).
Zonder zelfs de moslim executieve hierin te raadplegen, stuurde Laurette hen een brief op 8 april 2004 om hen te informeren over haar bedoeling om nieuwe algemene verkiezingen te houden.
Een ontwerp koninklijk besluit volgens deze lijnen werd goedgekeurd op 25 Juni 2004, maar na een zeer negatief advies dat door de Raad van Staat werd gegeven, moest ze het laten vallen.
Een wetsontwerp werd toen voorgelegd op dringende basis, d.w.z., er waren amper vier dagen tussen de voorlegging van het wetsontwerp en het doorgeven ter goedkeuring in beide Kamers.
Dit vond plaats op zaterdag 17 juli 2004, terwijl normaal de Kamers nooit op zaterdag zitten.
Sommige volksvertegenwoordigers, zoals Christelijke Senator Clotilde Nyssens vroegen, "hoe een bestaand representatief orgaan ooit van buitenaf kan worden uitgedaagd, om het te laten vervangen door een nieuw orgaan waarbij werd geoordeeld over de manier waarop het functioneert, terwijl andere regels gevolgd werden dan de tot stand gebrachte oorspronkelijke en juridische regels ?"
Laurette antwoordde dat zij voor de beste belangen van de moslimgemeenschap werkte. Dit was een typisch socialistisch antwoord; de mensen worden ‘gelukkig’ gemaakt ondanks zichzelf.
Bovendien werd verschillende keren beroep aangetekend voor het Arbitragehof door moslims om de wet te herroepen.
Op 23 sept., ondertekende Laurette een ministerieel besluit waarbij de nieuwe leden van het comité werden benoemd: vroegere magistraten Lucien François en Raymond Decoux, en Ayse Oz en Hassan Bousetta, Jacques Piéron, die een deskundige op verkiezingsprocedures is en moslims van wie de godsdienstige representativiteit onbetwistbaar werd gevonden.
Hun kostprijs is 62.5 euro per een halve dag.
Moslimorganisaties hebben onmiddellijk verscheidene klachten tegen deze zuiver politieke benoemingen bij de Raad van State ingediend.
Vele moslims protesteren tegen deze strategie [ zie Voetnoot 1 ]
die door de Parti Socialiste, en in het bijzonder door Laurette Onckelinks wordt ontwikkeld, die erop neerkomt " een strategie te volgen om een ideologische controle in stand te houden - om meer stemmen eigenlijk te bereiken - over een gemeenschap waar eigen zeggenschap wordt verhinderd." Het schijnt dat de Parti Socialiste de immigrantengemeenschap, vooral de
moslims wil gebruiken, om extra stemmen te bereiken.
Het recente schandaal van Isabelle Simonis [ zie Voetnoot 2 ], de erfgename in een gebied van Laurette dat zij ten gunste van Brussel heeft laten = varen, heeft duidelijk aangetoond. [ Beeld van Philippe Moureaux, met de legende: "Philippe Moureaux, Burgemeester van het district van Molenbeek, is van plan immigranten en vooral islam als basis voor zijn kiesdoeleinden te gebruiken." ]
Nochtans is er geen waarborg dat de strategie om de islam te gebruiken om stemmen te halen, - zoals door het duo Onkelinckx-Moureaux wordt gevolgd -, als intelligent en dus efficiënt mag worden beschouwd.
Want het gevoel van ontevredenheid groeit bij vele moslims. Bedreigingen die onlangs door Laurette Onkelinckx, Philippe Moureaux and Mohamed Chahid werden ontvangen zijn daarbij vrij duidelijke signalen. Mensen die van de islam houden worden nu bedreigd door islamieten!
Wat opvallend is bij dit alles, is dat amper twee weken geleden, Laurette tijdens een tv-debat, zeer zelfverzekerd verklaarde dat de moord op Theo Van Gogh in Amsterdam, iets was dat in België onmogelijk was.
Men kan dit als bewijsmateriaal van Laurette’s gebrek aan bekwaamheid zien, terwijl ze zich tevreden stelt met wishful thinking.
Zogenaamde de bekwaamheidsmaatregelen van Laurette tot haar commerciële glimlach is één bedrieglijk masker. Bij alle ministeries waar zij al heeft gewerkt, bleef enkel occasioneel een goede herinnering aan haar achter.
Het was meer gebabbel en show dan echte actie.
Geen pragmatisme (of gevoelvoor realiteit) maar eerder doctrinaire en dictatoriale tribunes.
De Franssprekende politieke kringen herinneren zich nog één van de doelstellingen die in 1996 door Laurette Onkelinks werd bepaald toen zij Minister van Onderwijs voor de
Franse Gemeenschap was, "Alle studenten zouden in 2001 tweetalig zijn.”
Het is nu 2004 (2005) en zijn gedwongen om toe te geven dat dit doel verre van bereikt is!
Wat de leraren aangaat, hebben de meeste van hen veel betere herinneringen aan de vroegere pragmatische minister Pierre Hazette dan aan de koppige Laurette.
Daarna werd Laurette minister van Justitie.
Hier komt zij, wacht en kijk!
Goed, om het zachtjes uit te drukken, worden de overtuigende resultaten nog verwacht.
De gevangenissen zijn overladen en met vele gaten zoals een zeef.
Er waren meer dan 9.000 gevangenen in 2003, Daarbij laten we de incidenten tijdens de Dutroux affaire nog even buiten beschouwing.
Zaken zoals de opengelaten politiebestelwagen, een celsleutel die in een pot werd gevonden, erotische brieven die werden gevonden van Dutroux aan een minderjarig meisje).
De ongelooflijke vluchtverhalen van Nordine Benallal in Augustus 2004 en van Hammid Gr Mrabet hebben zowat 20 dagen later de krantenkoppen gehaald.
In de gevangenis van Lantin, kon een gevangene zelfs een grote vuurwapentrafiek opstarten vanuit zijn eigen cel!
Wat deed Laurette toen?
De vlucht zou veroorzaakt zijn door het gevangenisbeleid, die onder de controle van het Ministerie van Financiën, Didier Reynders staat. Daarmee was het probleem opgelost.
In verband met de overvolle gevangenissen, werden ondertussen twee gevangenissen gesloten (in Hasselt en Tongeren) omdat zij te oud waren voor de arme gevangenen.
Zullen deze sluitingen niet voor nog meer overbevolking zorgen nog bij de overgebleven gevangenissen?
Goed, geen probleem.
Het totale aantal gevangenen zal door officieel besluit verminderen.
Voor alle gevangenisstraffen van minder dan 6 maanden (behalve liefhebbende misdaden) zal men niet meer opgesloten worden.
Voor uitspraken van de rechter van 7 à 8 maanden, hoeft men slechts nog één maand in de gevangenis.
Voor een gevangenistermijn tussen 8 en 12 maanden, zal het slechts 3 maanden
gevangenis zijn. Voor alle gevangenisstraffen tussen 1 en 3 jaar, zullen de medebewoners worden vrij gelaten nadat zij éénderde van hun gevangenisstraf hebben uitgezeten.
De gevangenen die vragen om met een elektronische enkelband te worden uitgerust, zullen van rechtswege onmiddellijk op vrije voeten worden gezet, maar blijven officieel wel gevangenen.
Dit zijn alle vrij ontmoedigende maatregelen voor misdadigers!
Uit angst voor een cipierstaking vóór de verkiezingen van juni, vroeg Laurette zelfs dat een minimum aan veroordeelde personen werd opgeroepen om hun straf uit te zitten in de overbevolkte gevangenissen.
Van rechters werd geëist dat zij hun uitspraken minstens één maand zouden uitstellen tegen personen die minder hebben ontvangen dan een gevangenistermijn van 3 jaar.
Op een totaal van 1.138 verzoeken om invrijheidstelling op erewoord, zijn 658 verzoeken verleend, d.w.z., 59 %!
Bij 5% van de verzoeken was betrokken seksuele misdaden tegen minderjarigen!
(Volgens dagelijks "La Dernière Heure" van 9 november 2004).
Anderzijds heeft de Staat meer dan 500.000 euro in 2 jaar betaald om mensen onrechtvaardig in hechtenis te houden.
“Personen die geen inbreuk hebben begaan vinden zich in de gevangenis. Het gebeurt regelmatig." ("La Dernière Heure", 29 oktober 2004). Dus worden misdadigers losgelaten en onschuldige mensen worden opgesloten!
Aan het chronische gebrek aan magistraten werd niets gedaan.
Integendeel, de situatie schijnt te zijn verergerd.
Men verkiest het benoemen van lager personeel - dat goedkoper is en lonend wanneer het tijd voor verkiezingen is - eerder dan magistraten. Vele bekende delinquenten en misdadigers worden bevrijd of krijgen symbolische straffen omdat zij niet binnen een redelijke tijd voor de rechter konden verschijnen.
Dit zal hen niet weerhouden op opnieuw misdaden te plegen!
Het beheer van Laurette toont deficiëntie. Ondanks een beduidend stijgende begroting voor het Ministerie van Justitie (dat wat is wat zij zelf zei!) krijgen de crediteuren hun geld niet op tijd en is het departement dat met het betalen van de rekeningen van het Ministerie van Justitie wordt belast vrijwel failliet gegaan.
En 650 magistraten tekenden vervolging aan tegen Laurette voor wanbetaling van gelden die hen rechtmatig toekomen. ("La Dernière Heure", 27 augustus)
Het is waar dat de prioriteit van Laurette Onckelinks ligt in het bestrijden van extreem rechts. Niet door de bestaande problemen aan te pakken, maar door het breken van de thermometer.
Zij geeft opdracht tot het volgen van procedures tegen rechts en verbiedt alles wat eventueel kan lijken op racisme of islamfobie.
Vergeet niet dat het wekelijkse satirische blad Père Ubu ons verscheidene keren eraan herinnerde dat Laurette van de"Kaviaar-socialisten" [ zie Voetnoot 3 ] zowat 30.000 euro per maand verdient.
Zij reageerde hierop en gaf haar echtgenoot en advocaat opdracht om
Père Ubu voor de rechter te slepen. Zij verloor deze zaak jammerlijk. (zie website Truder)
Met dergelijke bedragen zou ze terug naar haar keuken moeten worden gestuurd, er is nauwelijks enige kans dat zij het droevige lot van haar kiezers zou moeten delen!
Voetnoot 1: EMIM, Herdenking voor de Marokkaanse
Immigratie, werd verondersteld om 40 jaar Marokkaanse
immigratie naar België te vieren en op het terugwinnen van hun stemmen
voor de regionale verkiezingen van Juni 2004. De raad die uit
12 leden werd wordt samengesteld voorgezeten door zelfde Hassan
Bousetta, en werd samengesteld uit 6 leden van de PS, één Groene en 5 socialistische sympathisanten.
Voetnoot 2: Een intern memorandum werd per vergissing door een medewerker van Isabelle Simonis gestuurd aan Le Soir en laat blijken dat de strijd tegen de rechtervleugel en racisme o.a. werd gemotiveerd door de wens om “allochtone kiezers bij de PS aan te trekken.”
Men zou dan openbaar geld voor dat sectarisch doel besteden. Isabelle Simonis gaf
sommige blunderende antwoorden op vragen over dit incident dat haar snel dwong om als
voorzitter van het Franse Sprekende Communautaire Parlement af
te treden.
Voetnoot 3: "Kaviaar-socialisten" is een term die
wordt gebruikt om naar dit rijke en aristocratische links te verwijzen
dat in wezen niet socialistisch is.
Vertaling van de Engelse tekst: http://www.talkaboutgovernment.com/group/alt.www.libertarian.creative