Puccini, tovenaar van de Hartstocht (4) : Butterfly heette Doria Manfredi
Op 25 februari 1903 stort Puccini met zijn auto een ravijn in, 5 meter diep. Diezelfde nacht overlijdt de wettige echtgenoot van Elvira. En de onstuimige relatie met de jonge Turijnse Corina is afgelopen. Puccini beeindigt de compositie van Madama Butterfly en als deze tragische opera die zich afspeelt in Japan, in première gaat in februari 1904 in de Scala van Milaan ... wordt hij uitgejouwd door het gedeeltelijk omgekochte publiek. Een verschijnsel dat toendertijd vaker voorkwam : de zogenaamde "claque", die tegen betaling voorstellingen bejubelde of afbrak. De catastrofes stapelen zich op gedurende die korte periode. Puccini herwerkt de oorspronkelijke 2 bedrijven van Butterfly, coupeert een scène, voegt enkele aria's bij en herverdeelt het gebeuren over 3 bedrijven. Madama Butterfly zet van dan af haar grote triomftocht over de wereldscènes in, tot op de dag van vandaag.
In 1907 varen de Puccini's naar New-York waar de componist een triomfantelijk onthaal wacht. Zijn stem wordt opgenomen op fonoplaat. Hij dankt in de enige taal die hij beheerst, het Italiaans, zijn publiek en als blijk van grote tegemoetkoming roept hij na zijn speech van 17 secondes "America Forever !", de enige Engelse woorden, die hij kent uit zijn eigen opera. Met de directie van de Metropolitan Opera wordt overeengekomen dat speciaal voor Amerika een Western-opera zal gecomponeerd worden rond een verhaal van de schrijver David Belasco (die ook het toneelstuk Butterfly bedacht) : Het Meisje van het Gouden Westen - La Fanciulla del West. De première vindt plaats in 1910 met Emmy Destinn (alweer een korte liefdesaffaire) en Enrico Caruso. Een minder vaak opgevoerde opera maar ontegenzeggelijk een echte puccini. We zullen bij gelegenheid op zoek gaan naar een representatief fragment.
Terug in Torre del Lago voltrekt zich in 1909 het grote drama in het leven van de twee echtlieden, dat alle voorgaande ruzies en twisten in de schaduw zet. Het negentienjarige meisje Doria Manfredi uit het dorp wordt aangeworven als hulp in de huishouding. 's Avonds dient zij verse koffie op voor de maëstro die nog steeds een nachtwerker is. Hij speelt voor haar zijn composities op de piano en vertelt er de larmoyante omstandigheden bij die het verhaa uitmaken. Het eenvoudige meisje wordt stapelverliefd op deze man van de wereld en hij herbeleeft een stuk van zijn grote liefde met Corina, maar ditmaal is er nauwelijks sprake van seks. Elvira, de ervaren bedrogen echtgenote, maakt een einde aan deze avondlijke flirtpartijen en ze zet Doria op straat : de kleine dorpsgemeenschap verkeert in alle staten. Puccini, groot kunstenaar maar laffe mijnheer, vlucht het huis uit naar Rome. De jonge Doria Manfredi, niet opgewassen tegen de heftige publieke roddels waarin zij centraal staat, neemt een dodelijk vergif in en overlijdt na 3 helse dagen. Uit een autopsie blijkt dat zij nog maagd was. De familie Manfredi spant een proces in tegen Elvira die zich wanhopig per brief beklaagtbij de afwezige Giacomo. De Italiaanse en internationale pers laat zich niet onbetuigd en levert kleurrijke commentaren en publiceert spotprenten. Op aanraden van vrienden, sluit Puccini een overeenkomst met de Manfredi's en deze zien af van verdere aanklachten.
Toen ik een tiental jaar geleden in Torre del Lago op het kerkhof op zoek was naar het graf van Doria Manfredi, werd ik bereidwillig geholpen door een dame die mij tot op de juiste plaats begeleidde. Zij sprak over "ons kleintje" alsof ze Doria zelf gekend had, wat natuurlijk niet was. Tot op de dag van vandaag zijn de nazaten van de oorspronkelijke bevolking van Torre del Lago nog steeds verdeeld over deze tragische gebeurtenis. De Manfredi's (en hun aanhang) haten alles wat te maken heeft met Puccini, anderen veroordelen vooral Elvira en een derde clan staat onvoorwaardelijk achter de onschuld van Giacomo Puccini. "De Manfredi's hebben toch maar lekker veel geld gekregen om te zwijgen ..." klinkt het bij hen.
Enerzijds lichten wij met onze commentaren de videofragmenten toe, voor de mensen die minder beslagen zijn in het Duits (zoals wijzelf trouwens) maar we vertellen ook méér over bepaalde facetten dan de documentaire het doet.
De Platenruiter - Morgen deel 5 : Turandot en het einde
(Lettertype gewijzigd op vraag van sommige lezers)














2 reacties op dit bericht
Viktor
Bij het lezen...
"Naast de pot piessen" was destijds ook normaal, DOCH gebeurde véél meer verdoken dan tegenwoordig.
De "Kerk" had toen nog véél meer de mogelijkheid om een stempel te drukken op het openbaar leven, zodat kleine schandaaltjes (plaatselijk) kolossaal uitvergroot werden.
Bijna iedereen, van eenvoudig arbeider tot edelman, dééd het, doch...het mocht niet openbaar geweten zijn.
Denk daar aan, beste Angeltjesvriendinnen en vrienden eer Jullie een (ver)oordeel vellen over die beschreven Maestro.