
Alain Mathot (rechts) : dit zijn Waalse socialisten. U ziet het genre.
Het Luikse gerecht heeft een huiszoeking uitgevoerd bij politicus Alain Mathot (PS). Dat meldt La Dernière Heure en werd bevestigd door Mathot, die naar eigen zeggen verbaasd is over het tijdstip van de huiszoeking.
Verschillende documenten werden in beslag genomen in een onderzoek naar corruptie en witwassen. Aanleiding voor het onderzoek was een anonieme brief. Er zou smeergeld betaald zijn bij de bouw van een afvalverwerkingsinstallatie in Herstal.
Mathot is burgemeester van Seraing en Kamerlijsttrekker in Luik bij de komende verkiezingen. Hij bevestigt dat er een huiszoeking heeft plaatsgevonden en is "zeer verbaasd" over het tijdstip waarop dat gebeurde. "Is het normaal dat verdenkingen geuit worden over een kandidaat op enkele dagen van de verkiezingen terwijl die zijn onschuld niet kan bewijzen?" klinkt het in de krant.
Ook ontslagnemend minister van Pensioenen Michel Daerden (PS) en zijn zoon werden eerder al in het onderzoek genoemd.
De vader van Alain, Guy Mathot, werd ook genoemd in verschillende financiële schandalen. We duiken even in de archieven.

Er bestond geen schandaal in Wallonië in de tweede helft van de XXste eeuw waar Guy Mathots naam niet bij viel.
Guy Mathot werkte aan de Luikse universiteit, waar hij botanische wetenschappen had gestudeerd, toen Cools hem in de jaren zestig in de politiek haalde. Mathot werd de jongste politiek secretaris van de Belgische socialistische partij (die later uiteenviel in een Vlaamse en een Waalse partij), de jongste burgemeester (van zijn geboorteplaats Séraing), het jongste Kamerlid en de jongste minister van het land. Indrukwekkend is de lijst van portefeuilles die hij beheerde: openbare werken en Waalse aangelegenheden (1977-'80), onderwijs ('81), binnenlandse zaken en begroting ('80-'81). In 1981 werd hij tevens vice-premier. Hij was de man die de uitdrukking lanceerde (in zijn hoedanigheid van minister van begroting : "De staatsschuld is vanzelf ontstaan en zal vanzelf verdwijnen")
Indrukwekkender nog is de opsomming van schandalen waarin de naam Mathot viel. Spilzucht was zijn specialiteit. Hij smeet met geld bij onder meer de modernisering van het circuit van Francorchamps en de bouw van het World Trade Center in Brussel, volgens het Rekenhof (de pendant van de Nederlandse Rekenkamer). Deze instantie liet zich ook misprijzend uit over de vele liters alcohol die Mathot en z'n medewerkers op staatskosten nuttigden.
Mathots contacten met de beruchte Brusselse zakenman Freddy de Pauw, die de hoofdstad volplempte met afzichtelijke nieuwbouw, leidden begin jaren tachtig tot een gerechtelijk onderzoek naar betaling van smeergeld. In 1983 ontdekte justitie onregelmatigheden in de boekhouding van de voetbalclub Séraing, waarvan Mathot voorzitter was. In dat jaar werd Mathot er ook van beticht een BMW te hebben verdiend aan een transactie met een woningbouwbedrijf. In 1984 bracht Mathot een weekeinde door in een cel in verband met een miljoenenzwendel rond een olieraffinaderij. In geen enkel geval werd Mathot echter vervolgd, laat staan veroordeeld. Zijn typerende reactie op beschuldigingen was: “Ik herhaal het: één, ik heb met deze zaak niets te maken. Twee, ik wist er niets van.”

Eliane van Vreckom in betere tijden - op de achtergrond met donker bril, Guy Mathot
Een bizarre ontmoeting met 'het gerecht' had Mathot in '83. De politie wilde zijn vriendin arresteren, wegens malafide paktijken met een schilderij. “Als de sprookjesprins op het witte paard komt hij (Mathot) zijn jonkvrouw te hulp door haar voor de ogen van de agenten in zijn Citroën BX weg te voeren”, schreven journalisten van het blad Panorama over deze daad, die in juridische termen 'heling van misdadigers' heet. Mathot ging echter vrijuit. Die vriendin was Elian van Vreckom, een knappe dame van lichte zeden en het schilderij waar het ove ging, was een Pieter Breughel, die Eliane probeerde aan de man te brengen.
In het begin van de jaren negentig werd Mathot in verband gebracht met een gifschandaal. Hij was voorzitter van een organisatie die verlaten industrieterreinen rond Séraing saneerde, en zou illegale vuilstort hebben toegestaan in ruil voor geld. Vijf arbeiders die bij het werk betrokken waren, kwamen onder mysterieuze omstandigheden om het leven; een van hen werd doorzeefd met kogels in een auto gevonden.

André Cools : politiek, macht, corruptie, de man werd neergeschoten toen hij de woning van zijn liefje verliet, in echte maffioso-stijl
Een Waalse vakbondsman verklaarde later tegenover justitie dat André Cools ooit tegen hem had gezegd: “Guy (Mathot) is weer betrokken in een schandaal, met een lijk. Guy heeft het lijk in zijn wagen vervoerd, of het lijk is in zijn wagen vervoerd.” Cools had een dikke map aangelegd over de wandaden van Mathot en dreigde de openbaarheid te zoeken. “Ik zal jullie vertellen wie Mathot is”, zei hij eens tegen partijgenoten. Hij hield het dossier voor zich, maar bezorgde Mathot wel een oneervolle, lage plaats op de kandidatenlijst bij de eerstvolgende verkiezingen.
Aangenomen wordt dat Cools ook op de hoogte was van de Agusta-smeergeldaffaire. Eind jaren tachtig stortte de Italiaanse helikopterbouwer Agusta geld in de kassen van Waalse en Vlaamse socialisten. Agusta had een miljardenorder van het Belgische leger in de wacht gesleept. Volgens een Agusta-topman was Mathot daarbij de sleutelfiguur, de 'hefboom'. Mathot ontkende weer eens, maar justitie zag voldoende redenen om aan te dringen op de opheffing van 's mans parlementaire onschendbaarheid. Mathot was op dat moment, begin '94, minister van binnenlandse zaken in de Waalse deelregering; na de dood van Cools had hij zijn politieke carrière gewoon kunnen hervatten.
De smeergeldaffaire leidde uiteindelijk toch tot de val van Mathot, alsmede van twee ministers/partijgenoten. Vorig jaar rolden in de Agusta-zaak nog de koppen van de minister van buitenlandse zaken en van Navo-secretaris-generaal Willy Claes. Geen van hen, ook Mathot niet, is al voor een rechter verschenen.
In de moordzaak-Cools klopte justitie (nog) niet bij Mathot aan. Wel is een andere socialistische ex-minister, Alain Van der Biest, gearresteerd. Maar in de maisons du peuple van Wallonië, de cafés waar het gestaalde kader van de PS bijeenkomt, wordt Van der Biest 'onschuldig' bevonden, terwijl niemand z'n hand in het vuur durft te steken voor Guy Mathot.
Guy Mathot is overleden in 2005 op 65-jarige leeftijd.

Zo begon het : le Parti Socialiste Belge, vol overtuiging. Vergelijk met de bovenste foto van Alain.
De Parti Socialiste heeft steeds een grote aantrekkingskracht uitgeoefend op maffioze figuren met weinig moraal. Het aantal mandatarisen van die partij (op alle echelons) dat in aanraking is geweest met het gerecht is niet te overschouwen. De politieke mentaliteit in Wallonië staat op het niveau van een ontwikkelingsland : de politiek is een middel om geld te lichten uit de openbare kassen. De benoemingen van ambtenaren gebeurt in functie van hun politiek aanhorigheid en de eed die zij afleggen is deze van de plicht tot zwijgen. Er is bijvoorbeeld bijna geen enkel lid van het vorige schepencollege van Charleroi dat niet tenminste een aantal dagen in de gevangenis heeft verbleven.
Met die PS willen sommigen in Vlaanderen nu overleg plegen. Tot vorig jaar werden er grappige (?) affiches verspreid "Wij laten ons niet verstrikken" doelend op het strikje van Elio di Rupo, de leider van de meest corrupte politieke partij uit het "vaderland" ... Het doet mij denken, zonder enige boosaardigheid, maar wel historisch getrouw, aan wijlen Hugo Schiltz, die ook een grote bewondering koesterde voor André Cools.
Ray
(Bron : vandaag.be - Trouw e.a.)