Wurlitzerdromen door Lolita


Dag lieve dromers,
Uit jullie reacties kan ik opmaken dat dansen voor jullie slechts het middel was om een schoon juffrouw tegen uw gilet te trekken. Wel, daar gaan we deze week verandering in brengen. Smeert uw benen maar in met groene zeep, doet een flinke klod brillantine in uw haar (?), trekt uw buik in, haal diep adem en begint eraan… hier komt een schoolvoorbeeld in de dansscholen, een klassieker op dansavonden voor alleenstaanden, een fitnessoefening en bewijs van eeuwige jeugd … wie dit aankan, telt nog mee, da’s wat anders dan dat solo-rondspringen van de jeugd !
Eerst wat achtergrondinformatie :
William John Clifton Haley werd geboren in Highland Park,Michigan op 6 juli 1925. Hij groeide op in een muzikaal gezin: papa speelde banjo en mama piano. Reeds op 13jarige leeftijd begon hij met optredentjes, hij zong en begeleidde zichzelf op de gitaar.
Op 12 april 1954 nam Bill Haley met zijn band The Comets in New York het nummer Rock around the clock op. Dit was het begin van de hele rock 'n’ roll-geschiedenis. Mede door de (dans)film Rock around the Clock uit 1956, waarin Haley's nummer was opgenomen, verspreidde de rock 'n' roll zich snel over de wereld. De optredens van Bill Haley en zijn band in de jaren 1954 tot 1958 in Europa werden als sensationeel ervaren en leidden soms zelfs tot gewelddadigheden.
Bill Haley was in de zeventiger jaren verslaafd aan alcohol. Op 9 februari 1981 overleed hij in Harlingen, Texas, aan een hersentumor.
Rock around the Clock was het muzikale leidmotief van de TV-serie “Happy Days” uit 1974 / 1984, een nostalgische terugblik op de 50er jaren, met als hoofdrolspeler “Fonz”, Henry Winkler.
Naar aanleiding van de 25ste herdenking van Haley’s sterfdag werd door de International Astronomical Union er een planetoïde naar hem genoegd: de 79896 Billhaley.
Zet die zetels opzij, rolt uw tapijt op, zwiert uw sloefen in de kattenmand en doe uw dansschoentjes aan voor …
.
P.S. Eén van mijn eerste vriendjes, grote broer van een schoolvriendinnetje en een rasechte Antwerpenaar (hoe kan het anders?), vroeg me eens bij het begin van dit liedje of ik op mijn tenen kon dansen… Nogal verrast antwoordde ik bevestigend… waarop hij me dan aanmaande “op mijn eigen tenen” te dansen. Misschien leest hij dit? Jan… weet gij het nog ?
Kusjes van Lolita



















3 reacties op dit bericht
Nostalgie
- " 't Is warm hier, hé?"
- " ja"
- " Gaan we ergens anders heen?"
- " Ja"
Was het laatste antwoord "Nee", dan zagen we uit naar een ander, dat had niets te maken met machogedoe, we hadden niet veel tijd, we moesten om middernacht thuis zijn.
(Soms speelde zich dat af op het "Keuningsplaain")
dat waren nog eens tijden
Olala
Daar kon ik nooit, en nu nog niet, blijven bij stilzitten.