Een 26-jarige man is in de buurt van het Brusselse metrostation Bockstael door een bende jongeren met ijzeren staven en een mes bewerkt tot hij half dood op straat bleef liggen.
‘Ik ging mijn zus en nichten oppikken om iets te gaan drinken. Net op dat moment werden zij door een groepje kerels lastiggevallen', vertelt Kurt G., die zelf in de Rand rond Brussel woont. De feiten vonden donderdag plaats, maar raakten pas in het weekend bekend.
Toen Kurt aankwam, dacht hij eerst dat zijn nicht de jongens kende, omdat ze samen aan het praten waren.
‘Maar toen ik dichterbij kwam, hoorde ik hen de grofste scheldwoorden naar het hoofd van mijn nicht slingeren. Ik wou tussenbeide komen, maar meteen sprongen vier kerels op mij af', vertelt Kurt.
Binnen de kortste keren ontstond een regelrechte vechtpartij. ‘Ik werd door zeker twintig mannen omsingeld. Twee van hen waren gewapend met ijzeren staven waarmee ze op mijn hoofd sloegen. Het regende klappen, en ik voelde een mes in mijn linkerzij dringen. Door het bloed in mijn keel kon ik bijna niet meer ademen. Ik keek om me heen en hoopte dat een van omstanders tussenbeide zou komen. Maar niemand verroerde zich.'
‘Pas toen de politie met loeiende sirenes eraan kwam, stoven de vechtersbazen in alle richtingen uiteen', vertellen de zus en nichten van Kurt. ‘Kurt lag toen roerloos op de grond, badend in zijn bloed. Wij vreesden het ergste voor hem. Gelukkig gaf hij al na korte tijd weer tekenen van leven. We vragen ons toch af hoe lang dergelijke bendes de straten nog ongestraft onveilig kunnen blijven maken.'
Vandaag gaat Kurt samen met zijn zus en nichten terug naar de politie. Om er albums in te kijken met foto's van verdachten, in de hoop dat ze hun aanranders herkennen. ‘We zullen het proberen, maar we hebben op korte tijd heel veel gezichten gezien', zegt het viertal.
Woensdag 15 september 2010
Negationisme of moratorium (deel 2)
Vorige keer toonden we aan dat de totalitaire moslim-doctrine wortel geschoten heeft op Europese bodem als een woekerende huiszwam. Ook dat de Europese leiders en politieke wereld hierop reageerden als naïevelingen en dat het politiek discours op de duur zelfs negationistisch werd tegenover de feiten. We toonden ook aan dat de reactie in de VS niet lang meer op zich zal laten wachten omdat men daar rekening houdt met de feiten en dat in Europa alleen met locale specifieke regelgeving paal en perk kan gesteld worden aan de islamisering en de geweldpleging die er tot nu toe mee gepaard ging omdat de koppeling werd toegestaan en zelfs in de hand gewerkt door platte politieke corruptie onder de vorm van stemmen-trekkerij door invoer van allochtoon stemvee.
U ziet we gaan geen controversiële uitspraken uit de weg. Punt is dat we daar niet bang voor zijn omdat wel elk woord elke zin, elk argument kunnen toetsen en verantwoorden aan de hand van de keiharde feiten, de regels van de formele logica en - last but not least - de regels van de wereldwijd gemeenschappelijke ethiek eigen aan alle zo niet toch de meeste volkeren samengevat in de universele verklaring voor de rechten van de mens.
De aanslag op de torengebouwen in New-York op 11 september 2001 (9-11-2001) maakten duidelijk dat extremisme en fanatisme uiteraard tot alles in staat is. Nog steeds. In Europa weet men dit al sinds de godsdienstoorlogen tijdens de 16° en 17° eeuw. Het toenmalig fenomeen was niet zo maar een woord. De verschrikking, de gruwel, het zinloze en sadistische geweld bereikte toen opnieuw een climax in de geschiedenis van de mensheid. Godsdienstoorlogen kwamen inderdaad al sinds mensenheugenis voor. Van in de oudheid overal ter wereld en niet alleen in het midden-oosten.
De kruistochten waren slechts een episode in de lange geschiedenis van de menselijke godsdienstwaanzin die als een slinger de machtsverhoudingen trachtte te beïnvloeden in een vicieuze cirkel van religieus geweld en fanatisme. Tot en met 11 september 2001.
Belangrijk is vast te stellen dat de godsdienstoorlogen waarvan de laatste dertig jaar duurde en eindigde in 1648 de uiteindelijke doorstoot gaf aan het vinden van oplossingen in plaats van het eigen gelijk wat zich openbaarde in de niet religieuze noch gefantaseerde zin in wat wij nu de verlichting noemen.
Het heeft inderdaad geen zin elkaar af te slachten op basis van religieuze motieven noch ter verwerving van suprematie over anderen die een verschillende godsdienst aanhangen. Dat was het wonderbaarlijke doch theoretische productie-resultaat van de verlichting.
Uiteraard stopte de oorlogvoering niet want de drang tot het verwerven van territorium, macht, middelen, grondstoffen, aanzien, slaven en - jawel in de islamitische wereld ook vrouwen - ging gewoon verder.
De idealistische vooral Vlaamse slogan 'nooit meer oorlog' na de voorlaatste der mega-conflicten weerspiegelt een gerechtvaardigde wens, een streven, een ethische intentieverklaring. Maar zoals de slinger altijd tijdens de geschiedenis der volkeren van plaats veranderde kwam er nauwelijks enkele decennia nadien een tweede mega-conflict op quasi identiek dezelfde geografische plaats.
Nooit heeft de toenmalige politiek correcte elite gewaagd van een te bestrijden nazi-fobie, van een te bekampen germanofobie, van een te bevechten nsdap-fobie. Het is dus hoogst merkwaardig dat amper iets meer dan een halve eeuw na het beëindigen van dit conflict een supranationale politieke club die aan niemand verantwoording moet afleggen het waagt om op kosten van het gemeen de “bestrijding van islamofobie” te formuleren als een doelstelling.
Verpakt als een reeks voorgestelde maatregelen ter voorkoming van een tweede aanslag zoals die van 11 september in de VS, gevolgd door qua intentie identieke terreurdaden gestoeld op islamitisch fundamentalisme in Londen en Madrid om ons tot deze twee te beperken, sluipt plots het woord 'fobie' in de spraak.
Een fobie is een overdreven en dus ziekelijke angst. Die materie die duidelijk tot de expertise van de medische wereld en de psychiatrie behoort en niet tot de politieke wordt plots gebruikt om een religieuze, politieke of maatschappelijke angst te benoemen. De overdreven ziekelijke angst voor de islam. Dat de raad van Europa dit woord als begrip durfde gebruiken in haar teksten is een veeg teken aan de wand en logischerwijze nauwelijks anders te verklaren dan door het feit dar de Raad van Europa zelf islamofoob is in de zin van angst hebben voor de islam. Het politiek genie van deze dames en heren is dus duidelijk aangetast door een ziekelijke en overdreven angst welke zij in hoofde van anderen willen gaan bestrijden en verbieden.
Vermits een politieke assemblee geen geneeskunde beoefent en zich derhalve niet kan of mag bemoeien met de onwettige uitoefening van de geneeskunde veroorloof ik mij iedereen te melden dat zij zich ofwel hebben vergist bij het formuleren van doelstellingen of zich daarbij hebben gedragen als ordinaire criminelen die zich schuldig maken aan valsheid, meer bepaald valsheid in geschriften.
De correlatie tussen dit gebrek aan respect voor de taal en de logica van de West-Europese volkeren is dermate opvallend dat dit politiek clubje als het ware vraagt om vergeleken te worden met het nazisme, het stalinisme en het maoïsme. Alleen omdat we niet willen overdrijven voegen we schroomvol het pol-potisme niet aan dit lijstje toe. De gelijkenissen bestaan maar zijn niet constructief genoeg op een halt toe te roepen tot een waanzin die alleen kan omschreven worden als poging tot culturele genocide die stilaan vaste vormen begint te krijgen.
De vraag is of Vlaanderen zich tot zo lang een moratorium op een deugdelijke regelgeving voor negationisme kan veroorloven? Daarom zal er ten gepasten tijde een vervolg komen aan deze tweede aflevering.
Lucky9
2 reacties op dit bericht
Bolkestein heeft gelijk
Voeg daar nog een ander schuldgevoel aan toe waar vooral de Duitsers mee leven, dat van het Nazisme en de laatste twee oorlogen. Toen ik mijn hart eens luchtte over Islam enz. tegen een Duitse collega zegde hij, tja wij mogen dat niet openlijk zeggen, wij moeten op onze woorden letten vanwege het verleden.
Hoe lang nog een EU-KGB?
En wij Lucky, de nederige machtsgetrouwe, volgzame, verdwaasde en verwarde burger.
Nee ik heb het niet over mijzelf, u en nog anderen die opkomen voor zichzelf, maar over mijn medeburgers die in volle vertrouwen zich naar de slachtbank laten leiden. Zij zijn zoals de bevolking van Cuba, zij verlangen steeds maar weer naar dat beloofde licht aan het einde van de tunnel, zij geloven nooit dat zij belogen en bedrogen worden.
U beste Lucky, bent rijp om de heilzame inspuitingen van chemische troep te ondergaan, u toegediend door de nieuwe op te richten EU-KGB, die voor uw bestwil zich over de rest van uw verdere miezerig bestaan zal ontfermen, tot heilzame glorie van… ja wat?
Waarom nog energie steken in waarschuwingen? Is het om niet te verliezen wat we opgebouwd hebben, wij en de vorige generatie. Daar is kennis van geschiedenis voor nodig maar dat hebben “ze” de huidige generatie niet onderwezen. Maar voor het overgrote deel zijn we de indoctrinatie door het christendom nog niet kunnen ontgroeien.
Bij het opzoeken naar het grote waarom kwam ik een toespraak van Frits Bolkestein tegen die ook het een en ander verduidelijkt. Hier een paar fragmenten.
Wij lijken te zijn vergeten maar Europa is sterk getekend door het christendom en is daarmee fundamenteel anders dan beschavingen die voortkomen uit de islam. De islamitischen beschaving kent een schaamte-cultuur, het christendom een schuld-cultuur. Wij zijn allen doordrongen van schuldgevoelens, vooral in protestantse landen. Luister naar de Mattheüspassie van Bach. Het koor, dat wil zeggen het volk, zingt: ‘Ik zal worden gestraft voor wat U (d.w.z. Christus) geleden hebt' en: ‘U bent geen zondaar, zoals wij en onze kinderen.' De Ierse dichter Yeats schreef: ‘Kom vestig op mij dat beschuldigende oog, ik dorst naar beschuldiging.'
Het kolonialisme is bij uitstek een thema waarin het westers schuldgevoel tot grote bloei isgekomen. Zo is een van de rechtvaardigingen voor het geven van ontwikkelingshulp aanlanden in de Derde Wereld de gedachte dat het Westen schuldig is aan de onderontwikkelingvan bijvoorbeeld Afrika. Maar Europa is net zo min verantwoordelijk voor deonderontwikkeling van Afrika als Rome verantwoordelijk was voor de onderontwikkeling van Gallië. De juiste vraag is niet: waarom zijn arme landen arm? De juiste vraag is: waaromzijn rijke landen rijk? Want in het begin waren we allemaal arm. Wie een verklaring zoektvoor de bloei van het Westen moet teruggaan naar de Renaissance of zelfs naar de klassieke Oudheid. Kolonialisme heeft niets te maken met die bloei.
Welke rol speelt het Christendom nu? Het metafysisch endogmatische deel van het christendom, wat men de verticale dimensie ervan pleegt te noemen, is nu definitief uitgehold.
Maar de horizontale versie is gebleven. Dat is de Bergrede. Dat is het voorschrift niet te oordelen en nederig te zijn. De Nederlandse journalist Martin Sommer schrijft hierover: "Wij in het Westen leven met een ontkerstende versie van de erfzonde en naarmate we denken dat het geloof langer achter ons ligt, wordt de christelijke boodschap sterker."
Bij dit alles moet men bedenken dat de kerken geen rol van betekenis meer spelen. Vroeger kaderden zij de radicale aanspraken van de Bijbel in zoals een stenen muurtje de vijver in stand houdt. Vroeger moest men een geloofsbelijdenis ondertekenen, wilde men aan de Vrije Universiteit te Amsterdam studeren: nu komt er een opleiding tot imam. Nu zamelt een roomskatholieke prelaat in Keulen geld in voor de bouw van de grootste moskee van Duitsland. Hoe kunnen minderheden uit niet-westerse landen integreren in de Europese cultuur als die er nietmeer is?
Geldt dit gebrek aan zelfvertrouwen voor iedereen of alleen voor de intellectuele elite? Waarschijnlijk het laatste. Het was de intelligentsia die de ontkerkelijking en het verdwijnen van het christelijk geloof en christelijke cultuuruitingen toejuichte. En het was de intelligentsia die het concept van multiculturalisme als alternatief opdrong en ervan profiteerde.
De vrijheid van meningsuiting ligt aan de basis van onze samenleving. Zij staat onder druk.
Wij moeten haar verdedigen.
Frits Bolkestein
Maart 2010