Vorige keer toonden we aan dat de totalitaire moslim-doctrine wortel geschoten heeft op Europese bodem als een woekerende huiszwam. Ook dat de Europese leiders en politieke wereld hierop reageerden als naïevelingen en dat het politiek discours op de duur zelfs negationistisch werd tegenover de feiten. We toonden ook aan dat de reactie in de VS niet lang meer op zich zal laten wachten omdat men daar rekening houdt met de feiten en dat in Europa alleen met locale specifieke regelgeving paal en perk kan gesteld worden aan de islamisering en de geweldpleging die er tot nu toe mee gepaard ging omdat de koppeling werd toegestaan en zelfs in de hand gewerkt door platte politieke corruptie onder de vorm van stemmen-trekkerij door invoer van allochtoon stemvee.
U ziet we gaan geen controversiële uitspraken uit de weg. Punt is dat we daar niet bang voor zijn omdat wel elk woord elke zin, elk argument kunnen toetsen en verantwoorden aan de hand van de keiharde feiten, de regels van de formele logica en - last but not least - de regels van de wereldwijd gemeenschappelijke ethiek eigen aan alle zo niet toch de meeste volkeren samengevat in de universele verklaring voor de rechten van de mens.
De aanslag op de torengebouwen in New-York op 11 september 2001 (9-11-2001) maakten duidelijk dat extremisme en fanatisme uiteraard tot alles in staat is. Nog steeds. In Europa weet men dit al sinds de godsdienstoorlogen tijdens de 16° en 17° eeuw. Het toenmalig fenomeen was niet zo maar een woord. De verschrikking, de gruwel, het zinloze en sadistische geweld bereikte toen opnieuw een climax in de geschiedenis van de mensheid. Godsdienstoorlogen kwamen inderdaad al sinds mensenheugenis voor. Van in de oudheid overal ter wereld en niet alleen in het midden-oosten.
De kruistochten waren slechts een episode in de lange geschiedenis van de menselijke godsdienstwaanzin die als een slinger de machtsverhoudingen trachtte te beïnvloeden in een vicieuze cirkel van religieus geweld en fanatisme. Tot en met 11 september 2001.
Belangrijk is vast te stellen dat de godsdienstoorlogen waarvan de laatste dertig jaar duurde en eindigde in 1648 de uiteindelijke doorstoot gaf aan het vinden van oplossingen in plaats van het eigen gelijk wat zich openbaarde in de niet religieuze noch gefantaseerde zin in wat wij nu de verlichting noemen.
Het heeft inderdaad geen zin elkaar af te slachten op basis van religieuze motieven noch ter verwerving van suprematie over anderen die een verschillende godsdienst aanhangen. Dat was het wonderbaarlijke doch theoretische productie-resultaat van de verlichting.
Uiteraard stopte de oorlogvoering niet want de drang tot het verwerven van territorium, macht, middelen, grondstoffen, aanzien, slaven en - jawel in de islamitische wereld ook vrouwen - ging gewoon verder.
De idealistische vooral Vlaamse slogan 'nooit meer oorlog' na de voorlaatste der mega-conflicten weerspiegelt een gerechtvaardigde wens, een streven, een ethische intentieverklaring. Maar zoals de slinger altijd tijdens de geschiedenis der volkeren van plaats veranderde kwam er nauwelijks enkele decennia nadien een tweede mega-conflict op quasi identiek dezelfde geografische plaats.
Nooit heeft de toenmalige politiek correcte elite gewaagd van een te bestrijden nazi-fobie, van een te bekampen germanofobie, van een te bevechten nsdap-fobie. Het is dus hoogst merkwaardig dat amper iets meer dan een halve eeuw na het beëindigen van dit conflict een supranationale politieke club die aan niemand verantwoording moet afleggen het waagt om op kosten van het gemeen de “bestrijding van islamofobie” te formuleren als een doelstelling.
Verpakt als een reeks voorgestelde maatregelen ter voorkoming van een tweede aanslag zoals die van 11 september in de VS, gevolgd door qua intentie identieke terreurdaden gestoeld op islamitisch fundamentalisme in Londen en Madrid om ons tot deze twee te beperken, sluipt plots het woord 'fobie' in de spraak.
Een fobie is een overdreven en dus ziekelijke angst. Die materie die duidelijk tot de expertise van de medische wereld en de psychiatrie behoort en niet tot de politieke wordt plots gebruikt om een religieuze, politieke of maatschappelijke angst te benoemen. De overdreven ziekelijke angst voor de islam. Dat de raad van Europa dit woord als begrip durfde gebruiken in haar teksten is een veeg teken aan de wand en logischerwijze nauwelijks anders te verklaren dan door het feit dar de Raad van Europa zelf islamofoob is in de zin van angst hebben voor de islam. Het politiek genie van deze dames en heren is dus duidelijk aangetast door een ziekelijke en overdreven angst welke zij in hoofde van anderen willen gaan bestrijden en verbieden.
Vermits een politieke assemblee geen geneeskunde beoefent en zich derhalve niet kan of mag bemoeien met de onwettige uitoefening van de geneeskunde veroorloof ik mij iedereen te melden dat zij zich ofwel hebben vergist bij het formuleren van doelstellingen of zich daarbij hebben gedragen als ordinaire criminelen die zich schuldig maken aan valsheid, meer bepaald valsheid in geschriften.
De correlatie tussen dit gebrek aan respect voor de taal en de logica van de West-Europese volkeren is dermate opvallend dat dit politiek clubje als het ware vraagt om vergeleken te worden met het nazisme, het stalinisme en het maoïsme. Alleen omdat we niet willen overdrijven voegen we schroomvol het pol-potisme niet aan dit lijstje toe. De gelijkenissen bestaan maar zijn niet constructief genoeg op een halt toe te roepen tot een waanzin die alleen kan omschreven worden als poging tot culturele genocide die stilaan vaste vormen begint te krijgen.
De vraag is of Vlaanderen zich tot zo lang een moratorium op een deugdelijke regelgeving voor negationisme kan veroorloven? Daarom zal er ten gepasten tijde een vervolg komen aan deze tweede aflevering.
Lucky9
7 reacties op dit bericht
Foxy
EUSSR
In verband met de vraag van Wes Hardin of er al een aavang is gemaakt met het liquideren van tegenstanders is het niet duidelijk of dit letterlijk al zo is maar figuurlijk wel, kijk maar naar het buiten spel zetten van het VB.
De Europese Unie is gebaseerd op communistische principes. Het is binnengeslopen onder het mom van een engel van vrede met het Verdrag van Robert Schuman die op 9 mei 1950 een voorstel had dat moest leiden tot vrede in Europa door middel van een supranationale Staat.
Met de eerste Vedragen van Rome werd de basis gelegd, en twee van de medewerkers aan die Verdragen waren de Belgische socialist Henri Spaak en de Italiaanse communist Altieri Spinelli. Het idealisme van nooit nog een oorlog in Europa was zonder moeite aanvaardbaar voor het grote publiek. Wie zou daar trouwens iets op tegen kunnen hebben.
De hele constructie is gebaseerd op de vroegere Soviet Unie, allemaal mooi verpakt in een boodschap van vrede, maar die beetje bij beetje de macht centraliseerde en aan de nationale identiteiten en rechten knabbelde zonder dat het erg opviel. Kijk maar even naar de Commissie en haar hoge mandatarissen die de titel van Commissaris dragen, net zoals in de vroegere SU.
De Commissie vaardigt Richtlijnen uit die, na door de Raad en het EU Parlement te zijn goedgekeurd, aan de lidstaten worden opgelegd die hun nationale wetgeving moeten aanpassen. De huidige Voorzitter van de Commissie, José Manuel Barroso, is een Portugese communist, lid van de PSD, Sociaal Democratische Partij.
De burger heeft hoe langer hoe minder inspraak want heeft geen mogelijkheid om op hoger niveau een stem uit te brengen. Alles wordt besloten door de politici die in de Raad zetelen en de Eu-parlementariërs.
De Commissarissen worden intern benoemd, niet door direkte verkiezingen door de burger. Zo ook met de pas nieuwe functie van Europese President.
Als kers op de taart is er de invoer van een gevaarlijke cult die opgedrongen wordt zonder dat de burger daar iets over te zeggen had of heeft.
Europa heeft geleefd in een roes van vrede en de meeste mensen die nog met het spook van oorlog hebben geleefd waren maar te blij met de belofte van "nooit meer". Maar ze hebben zich laten inpakken door een valse vrede en mooie woorden en beloften. Beloften van vooruitgang, welvaart en een goed leven voor iedereen.
De communisten die hun kans zagen hebben die ook gegrepen en voor hen telt enkel hun eigen belang, en daar gaan ze voor met alle mogelijke middelen zelfs al moeten ze een pact met de duivel sluiten.
He resultaat kennen we.
@Foxy
Hopelijk...
...gaan alle bedrogen en bestolen lieden door dat linkse misdadig wanbeleid hun ontstolen goed terug halen bij diegenen die het gestolen hebben, waar ze zich ook mogen verstoppen.
Een ezel stoot zich normaal geen tweemaal aan dezelfde steen, alleen rode ezels blijven maar drammen tegen die steen, van domheid gesproken.
Schrijnende waarheid
Inderdaad, zoals Senior het zo goed zegt, totalitaire regimes worden door naïvelingen tot stand gebracht en in stand gehouden. Die geloven al de linkse en slinkse beloftes van het regime en volgen altijd een leider die zeer welsprekend is en die een massa kan toespreken en opzwepen met veel talent.
Die massa zal hem blindelings volgen en al de sprookjes en de leugens en idealistische begrippen die hij verkondigt geloven. Een massa die voorheen ook uitgebuit werd en in armoede leefde die is gemakkelijk te manipuleren. Met beloftes van verandering en verbetering scharen ze zich als één man achter deze (valse) leider, vaak noemt men hem zelfs vadertje om te onderstrepen dat hij als een goede huisvader voor zijn kinderen zal zorgen. En kinderen zijn het inderdaad als ze dat allemaal slikken.
Degenen die niet verblind worden door al deze welsprekendheid en die de verboren agenda goed kennen en zich verzetten tegen deze machtswellusteling worden genadeloos geliquideerd, zo grondig dat men van sommigen nooit iets terugvindt. Wat er na zo een grondige "zuivering" nog overblijft aan tegenstanders is niet meer bij machte om iets te ondernemen en trachten ofwel te vluchten of houden zich gedeisd en onderwerpen zich aan het regime.
Ik ben er zeker van dat iedereen hier dat wel weet, maar ik weet niet hoevelen dit hebben kunnen toetsen aan de waarheid. Gelukkig heb ik het niet persoonlijk moeten ervaren maar heb wel gesproken met een Cubaan die met een landgenote getrouwd is. Die heeft mij verteld hoe de situatie daar was en hoe gelukkig hij was te kunnen ontsnappen.
Het feit dat Castro na vijftig jaar toegeeft dat het toch allemaal niet zo perfect was zal weinig veranderen aan al diegenen die door het regime vernietigd en gedood werden en de generaties die er onder geleden hebben, die er familieleden aan verloren hebben. Maar natuurlijk als er nu terug vrijheid komt zal het alleszins beter zijn voor de huidige generatie en die van de toekomst.
Wij hebben ook slinkse linkse profiteurs die naar Cuba gingen en hier kwamen vertellen hoe goed het daar was en wij hebben ook naïvelingen die dat allemaal slikken als zoete koek.
Zijn sigaar is opgebrand!
Vroeg of laat storten die communistische dictaturen als een kaartenhuisje in mekaar.Wanneer we de voorbije twintig jaar de wereldgeschiedenis onder ogen nemen kan zelfs de meest hardnekkige blinde "red believer" met een beetje gevoel voor de realiteit niet ontkennen dat deze doctrine een roemloze dood is.Overal waar deze gesel opdook kwamen repressie ,bloed en tranen alras om het hoekje kijken.Nu heeft ook Cuba het zitten en is het rode liedje uitgezongen.Zij die indertijd fier en vol vuur en vlam achter vlaggen liepen met de tronie van Ché of de hamer en sikkel zijn eraan voor de moeite.De rode elite (waar ook) heeft zijn schaapjes of sigaartjes op het droge en zal geen boterhammeke minder moeten eten.Eens te meer zijn het de naievelingen die dit regime in stand hielden, die nu het kind van de rekening zijn. De Cubanen gaan nog veel havana sigaren moeten draaien om vreemde deviezen in de kassa te krijgen en alzo de levenstandaard op te krikken.Dit en al de andere ellende mogen ze voor de 100% op het conto van de linxe Castro kliek schrijven.Hopelijk krijgen de Cubanen als dank voor hun jarenlange steun aan het regime geen invoer van baardige rochelaars en zwarte pinguîn's want dan zijn ze verder van AF dan ooit.Wij kunnen het weten!
Die ouwe castro...
Dat we dát nog mogen meemaken: de totale mislukking en ontluistering van het communistische systeem in Cuba.
Onlangs zag ik de ouwe Castro verschijnen in een droomvisioen.
Hij werd rood als een pioen.
Hij zei: "Ik heb alles verkeerd gedaan."
En ik: "Ik weet het, het heeft in de krant gestaan."