Vorige keer toonden we aan dat de totalitaire moslim-doctrine wortel geschoten heeft op Europese bodem als een woekerende huiszwam. Ook dat de Europese leiders en politieke wereld hierop reageerden als naïevelingen en dat het politiek discours op de duur zelfs negationistisch werd tegenover de feiten. We toonden ook aan dat de reactie in de VS niet lang meer op zich zal laten wachten omdat men daar rekening houdt met de feiten en dat in Europa alleen met locale specifieke regelgeving paal en perk kan gesteld worden aan de islamisering en de geweldpleging die er tot nu toe mee gepaard ging omdat de koppeling werd toegestaan en zelfs in de hand gewerkt door platte politieke corruptie onder de vorm van stemmen-trekkerij door invoer van allochtoon stemvee.
U ziet we gaan geen controversiële uitspraken uit de weg. Punt is dat we daar niet bang voor zijn omdat wel elk woord elke zin, elk argument kunnen toetsen en verantwoorden aan de hand van de keiharde feiten, de regels van de formele logica en - last but not least - de regels van de wereldwijd gemeenschappelijke ethiek eigen aan alle zo niet toch de meeste volkeren samengevat in de universele verklaring voor de rechten van de mens.
De aanslag op de torengebouwen in New-York op 11 september 2001 (9-11-2001) maakten duidelijk dat extremisme en fanatisme uiteraard tot alles in staat is. Nog steeds. In Europa weet men dit al sinds de godsdienstoorlogen tijdens de 16° en 17° eeuw. Het toenmalig fenomeen was niet zo maar een woord. De verschrikking, de gruwel, het zinloze en sadistische geweld bereikte toen opnieuw een climax in de geschiedenis van de mensheid. Godsdienstoorlogen kwamen inderdaad al sinds mensenheugenis voor. Van in de oudheid overal ter wereld en niet alleen in het midden-oosten.
De kruistochten waren slechts een episode in de lange geschiedenis van de menselijke godsdienstwaanzin die als een slinger de machtsverhoudingen trachtte te beïnvloeden in een vicieuze cirkel van religieus geweld en fanatisme. Tot en met 11 september 2001.
Belangrijk is vast te stellen dat de godsdienstoorlogen waarvan de laatste dertig jaar duurde en eindigde in 1648 de uiteindelijke doorstoot gaf aan het vinden van oplossingen in plaats van het eigen gelijk wat zich openbaarde in de niet religieuze noch gefantaseerde zin in wat wij nu de verlichting noemen.
Het heeft inderdaad geen zin elkaar af te slachten op basis van religieuze motieven noch ter verwerving van suprematie over anderen die een verschillende godsdienst aanhangen. Dat was het wonderbaarlijke doch theoretische productie-resultaat van de verlichting.
Uiteraard stopte de oorlogvoering niet want de drang tot het verwerven van territorium, macht, middelen, grondstoffen, aanzien, slaven en - jawel in de islamitische wereld ook vrouwen - ging gewoon verder.
De idealistische vooral Vlaamse slogan 'nooit meer oorlog' na de voorlaatste der mega-conflicten weerspiegelt een gerechtvaardigde wens, een streven, een ethische intentieverklaring. Maar zoals de slinger altijd tijdens de geschiedenis der volkeren van plaats veranderde kwam er nauwelijks enkele decennia nadien een tweede mega-conflict op quasi identiek dezelfde geografische plaats.
Nooit heeft de toenmalige politiek correcte elite gewaagd van een te bestrijden nazi-fobie, van een te bekampen germanofobie, van een te bevechten nsdap-fobie. Het is dus hoogst merkwaardig dat amper iets meer dan een halve eeuw na het beëindigen van dit conflict een supranationale politieke club die aan niemand verantwoording moet afleggen het waagt om op kosten van het gemeen de “bestrijding van islamofobie” te formuleren als een doelstelling.
Verpakt als een reeks voorgestelde maatregelen ter voorkoming van een tweede aanslag zoals die van 11 september in de VS, gevolgd door qua intentie identieke terreurdaden gestoeld op islamitisch fundamentalisme in Londen en Madrid om ons tot deze twee te beperken, sluipt plots het woord 'fobie' in de spraak.
Een fobie is een overdreven en dus ziekelijke angst. Die materie die duidelijk tot de expertise van de medische wereld en de psychiatrie behoort en niet tot de politieke wordt plots gebruikt om een religieuze, politieke of maatschappelijke angst te benoemen. De overdreven ziekelijke angst voor de islam. Dat de raad van Europa dit woord als begrip durfde gebruiken in haar teksten is een veeg teken aan de wand en logischerwijze nauwelijks anders te verklaren dan door het feit dar de Raad van Europa zelf islamofoob is in de zin van angst hebben voor de islam. Het politiek genie van deze dames en heren is dus duidelijk aangetast door een ziekelijke en overdreven angst welke zij in hoofde van anderen willen gaan bestrijden en verbieden.
Vermits een politieke assemblee geen geneeskunde beoefent en zich derhalve niet kan of mag bemoeien met de onwettige uitoefening van de geneeskunde veroorloof ik mij iedereen te melden dat zij zich ofwel hebben vergist bij het formuleren van doelstellingen of zich daarbij hebben gedragen als ordinaire criminelen die zich schuldig maken aan valsheid, meer bepaald valsheid in geschriften.
De correlatie tussen dit gebrek aan respect voor de taal en de logica van de West-Europese volkeren is dermate opvallend dat dit politiek clubje als het ware vraagt om vergeleken te worden met het nazisme, het stalinisme en het maoïsme. Alleen omdat we niet willen overdrijven voegen we schroomvol het pol-potisme niet aan dit lijstje toe. De gelijkenissen bestaan maar zijn niet constructief genoeg op een halt toe te roepen tot een waanzin die alleen kan omschreven worden als poging tot culturele genocide die stilaan vaste vormen begint te krijgen.
De vraag is of Vlaanderen zich tot zo lang een moratorium op een deugdelijke regelgeving voor negationisme kan veroorloven? Daarom zal er ten gepasten tijde een vervolg komen aan deze tweede aflevering.
Lucky9
6 reacties op dit bericht
@Hans
Misschien blijft er iets van deze enorme waarheid hangen, achter een weerhaak of zo.
@Hans
@ Hans
Neen, dat kunnen wij niet, grote jongen. Het stuk heet niet voor niets "Onbegrijpelijk".
offensief
We zouden allen samen een offensief moeten lanceren tegen dat zendertje!
Genoeg is genoeg.
Nederlands aub
Wat kunnen wij doen