Vorige keer toonden we aan dat de totalitaire moslim-doctrine wortel geschoten heeft op Europese bodem als een woekerende huiszwam. Ook dat de Europese leiders en politieke wereld hierop reageerden als naïevelingen en dat het politiek discours op de duur zelfs negationistisch werd tegenover de feiten. We toonden ook aan dat de reactie in de VS niet lang meer op zich zal laten wachten omdat men daar rekening houdt met de feiten en dat in Europa alleen met locale specifieke regelgeving paal en perk kan gesteld worden aan de islamisering en de geweldpleging die er tot nu toe mee gepaard ging omdat de koppeling werd toegestaan en zelfs in de hand gewerkt door platte politieke corruptie onder de vorm van stemmen-trekkerij door invoer van allochtoon stemvee.
U ziet we gaan geen controversiële uitspraken uit de weg. Punt is dat we daar niet bang voor zijn omdat wel elk woord elke zin, elk argument kunnen toetsen en verantwoorden aan de hand van de keiharde feiten, de regels van de formele logica en - last but not least - de regels van de wereldwijd gemeenschappelijke ethiek eigen aan alle zo niet toch de meeste volkeren samengevat in de universele verklaring voor de rechten van de mens.
De aanslag op de torengebouwen in New-York op 11 september 2001 (9-11-2001) maakten duidelijk dat extremisme en fanatisme uiteraard tot alles in staat is. Nog steeds. In Europa weet men dit al sinds de godsdienstoorlogen tijdens de 16° en 17° eeuw. Het toenmalig fenomeen was niet zo maar een woord. De verschrikking, de gruwel, het zinloze en sadistische geweld bereikte toen opnieuw een climax in de geschiedenis van de mensheid. Godsdienstoorlogen kwamen inderdaad al sinds mensenheugenis voor. Van in de oudheid overal ter wereld en niet alleen in het midden-oosten.
De kruistochten waren slechts een episode in de lange geschiedenis van de menselijke godsdienstwaanzin die als een slinger de machtsverhoudingen trachtte te beïnvloeden in een vicieuze cirkel van religieus geweld en fanatisme. Tot en met 11 september 2001.
Belangrijk is vast te stellen dat de godsdienstoorlogen waarvan de laatste dertig jaar duurde en eindigde in 1648 de uiteindelijke doorstoot gaf aan het vinden van oplossingen in plaats van het eigen gelijk wat zich openbaarde in de niet religieuze noch gefantaseerde zin in wat wij nu de verlichting noemen.
Het heeft inderdaad geen zin elkaar af te slachten op basis van religieuze motieven noch ter verwerving van suprematie over anderen die een verschillende godsdienst aanhangen. Dat was het wonderbaarlijke doch theoretische productie-resultaat van de verlichting.
Uiteraard stopte de oorlogvoering niet want de drang tot het verwerven van territorium, macht, middelen, grondstoffen, aanzien, slaven en - jawel in de islamitische wereld ook vrouwen - ging gewoon verder.
De idealistische vooral Vlaamse slogan 'nooit meer oorlog' na de voorlaatste der mega-conflicten weerspiegelt een gerechtvaardigde wens, een streven, een ethische intentieverklaring. Maar zoals de slinger altijd tijdens de geschiedenis der volkeren van plaats veranderde kwam er nauwelijks enkele decennia nadien een tweede mega-conflict op quasi identiek dezelfde geografische plaats.
Nooit heeft de toenmalige politiek correcte elite gewaagd van een te bestrijden nazi-fobie, van een te bekampen germanofobie, van een te bevechten nsdap-fobie. Het is dus hoogst merkwaardig dat amper iets meer dan een halve eeuw na het beëindigen van dit conflict een supranationale politieke club die aan niemand verantwoording moet afleggen het waagt om op kosten van het gemeen de “bestrijding van islamofobie” te formuleren als een doelstelling.
Verpakt als een reeks voorgestelde maatregelen ter voorkoming van een tweede aanslag zoals die van 11 september in de VS, gevolgd door qua intentie identieke terreurdaden gestoeld op islamitisch fundamentalisme in Londen en Madrid om ons tot deze twee te beperken, sluipt plots het woord 'fobie' in de spraak.
Een fobie is een overdreven en dus ziekelijke angst. Die materie die duidelijk tot de expertise van de medische wereld en de psychiatrie behoort en niet tot de politieke wordt plots gebruikt om een religieuze, politieke of maatschappelijke angst te benoemen. De overdreven ziekelijke angst voor de islam. Dat de raad van Europa dit woord als begrip durfde gebruiken in haar teksten is een veeg teken aan de wand en logischerwijze nauwelijks anders te verklaren dan door het feit dar de Raad van Europa zelf islamofoob is in de zin van angst hebben voor de islam. Het politiek genie van deze dames en heren is dus duidelijk aangetast door een ziekelijke en overdreven angst welke zij in hoofde van anderen willen gaan bestrijden en verbieden.
Vermits een politieke assemblee geen geneeskunde beoefent en zich derhalve niet kan of mag bemoeien met de onwettige uitoefening van de geneeskunde veroorloof ik mij iedereen te melden dat zij zich ofwel hebben vergist bij het formuleren van doelstellingen of zich daarbij hebben gedragen als ordinaire criminelen die zich schuldig maken aan valsheid, meer bepaald valsheid in geschriften.
De correlatie tussen dit gebrek aan respect voor de taal en de logica van de West-Europese volkeren is dermate opvallend dat dit politiek clubje als het ware vraagt om vergeleken te worden met het nazisme, het stalinisme en het maoïsme. Alleen omdat we niet willen overdrijven voegen we schroomvol het pol-potisme niet aan dit lijstje toe. De gelijkenissen bestaan maar zijn niet constructief genoeg op een halt toe te roepen tot een waanzin die alleen kan omschreven worden als poging tot culturele genocide die stilaan vaste vormen begint te krijgen.
De vraag is of Vlaanderen zich tot zo lang een moratorium op een deugdelijke regelgeving voor negationisme kan veroorloven? Daarom zal er ten gepasten tijde een vervolg komen aan deze tweede aflevering.
Lucky9
13 reacties op dit bericht
J.Peumans
Hopelijk voor hem zijn z'n ogen niet dichtgeslagen, en kan hij nuchterder tegen de waarheid aankijken!
Wallonië is een gebied waar men doet wat men wil: men gaat werken of men gaat niet werken, de Vlaming onderhoudt hem wel!
Toen ik pas afgestudeerd was hadden wij een fietstocht gepland in de Ardennen. Fietsen mee, met de trein natuurlijk, en dan overnachten in een jeugdherberg! Allemaal heel leuk, de accommodaties moesten wij erbij nemen, we hadden een soort van bed en weinig of geen sanitair, maar we waren jong nietwaar, en niets kon ons tegenhouden! Tot wij op een avond een stapje in de waalse wereld zetten...
We belandden in een soort van dancing, met véél rook, véél lawaai, oorverdovende accordeonmuziek en véél moeders met zuigelingen en baby's, wat wil een mens nog meer..
En toen reeds viel ons op hoe achterlijk het daar nog aan toe ging, vergeleken met ons eigen Vlaams gebied! Moeders gaven daar openlijk de borst, wat in die tijd voor iedere Vlaming geen gangbare zaak was, maar blijkbaar zijn de walen zéér vrijgevochten, dat ondervond nu ook J.P., letterlijk dan!
We zijn daar een tijdje gebleven, gaven onze ogen goed de kost, we waren jong, en niets kon ons deren! Op de terugweg hebben we flink mogen doortrappen op onze Vlaamse fietsen, want we werden achtevolgd door waalse jongeren! Maar we konden ze van ons afschudden, en nadien hadden we allemaal onze bedenkingen in de zin van ' hoe is dit mogelijk? Die mensen lopen vijftig jaren achterop!!'
Ik vermoed dat er al wel wat vooruitgang is geboekt, maar of het in de waalse koppen veranderd is, daar heb ik mijn twijfels over...
@ Regus Patoff
Hahaha, juist dat is goed gevonden, misschien is hij dat wel anders ga je niet op zoek naar pijn.
Maar is dat niet een gesprek tussen een masochist en een sadist waarbij de masochist vraagt om pijn en de sadist weigert?
@ Foxy
"Fais-moi mal, chérie"
"Non ..."
@Bonnyns........
Ik ben zo een van die paljassen die u bedoeld .Maar liever een paljas dan een meehuilende wolf die denken dat ze het warm water hebben uitgevonden door te stellen dat de pers verantwoordelijk is voor de miserie .De waarheid is dat de modale Vlaming een cronisch gebrek aan kloten heeft om de toestand aan te pakken .De pers pikt gretig haar karretje aan ,iets wat ze altijd al heeft gedaan .
.
Voor de res:t wens ik u veel jeuk en een kort armke
Verontwaardiging of het gebrek eraan
Zou u eens 5 seconden willen nadenken over hetgeen er in de pers, franstalig en nederlandstalig, zou geschreven worden als het feit zich omgekeerd had voor gedaan?
Nu ontbreekt in de nederlandstalig geschreven en gesproken B-pers elk greintje verontwaardiging. Zelfs in deze rubriek zijn er paljassen die het goedkeuren of toch bijna.
De franstalig pers (la presse mille collines) staat unisono achter de franstaligen.
De nederlandstalige pers collaboreert tegen Vlaanderen.
patria obscura
Nu weet hij het ook eens
Zou het wandelend jenevervat uit brussel nu ook iedereen trakteren op champagne ?
Idd geen ezel
Zoals Regus Patoff zegt. Ik weet eigenlijk niet goed met welk dier men mijnheer Peumans zou kunnen vergelijken, want dieren doen geen bewust domme dingen. Enkel mensen negeren wat hen kwaad doet of wil vernietigen, sommige mensen toch. Misschien een struisvogel? Kop in het zand ?
Droom
nb: messteken is ook goed, je weet wel "koeltoer" en zo
Een ezel ...
Los van eender welke politieke idiologie.....
ben ik feitelijk niet verbaasd dat dit arrogant kabouterke eens wat tikken tegen zijn smoel krijgt .
g in Wallonié ,ze lusten ze rauw ,met dank aan onze tafelspringers
Peumans is ook de verpersoonlijking van een Vlaming die Wallonie tegen zijn borst drukt ,er zijn er ook die FCStandard adoreren terwijl ze 800000 kiezers in de zeik zetten .Weg daarmee !!Dat hebben we zeker niet nodig .Feit is ,dat dit fait divers wel eens de aanzet zou kunnen zijn van een fysieke clash tussen de beide gemeenschappen .Spijtig echter dat dan uitgerekend Prullemans dan de eer zou krijgen om als een martelaar voor de Vlaamse zaak verder door het leven te stappen .
Om daarna evetueel tegen Albert te kunnen zeggen kijk eens hoe tolerant ik wel ben
Tot slot ,de verbalizerende politieaganten wilden in eerste instantie deze zaak blauw blauw laten .
Dat zegt toch genoeg zeker ??!!!.De Vlaming
Oenen
Dat Walgiërs oenen zijn is bij deze bewezen.
van uw vrienden moet je het hebben.