Er zijn dingen die ons bekend in de oren klinken en waarover we denken dat we ze kennen en begrijpen. Soms is niets minder waar en toch gebruiken we namen en begrippen door elkaar in wat we onze taal noemen. In het beste geval schrijven we iets om diegenen die rondom ons wonen of die na ons komen een intelligente boodschap te geven. Dit in tegenstelling met de bedoeling van diegenen die iets schrijven om anderen de indruk op te dringen van hun eigen superioriteit of grote gelijk niettegenstaande ze ongelijk hebben. Zoals in de gepokte Belgische en andere Eu$$r-poco-politiek en hun slaafse regimepers.
Gesproken woorden hebben een uiterst korte levensduur. Daarom vond de mens het schrift uit. Allicht eerst op gemakkelijk te vinden en te bewerken materiaal zoals inkepingen op takken, knopen in strengen natuurlijke textielvezels en kerven op zichtbare rotswanden. Slechts nadien werden talen, en er waren er vele, vastgelegd op bij voorbeeld kleitabletten omdat stenen tafels tijdrovend waren om te maken en vooral onhandig om te klasseren.
De meeste van de aan geschrift toevertrouwde gedachten hadden ook een korte levensduur. Door invloed van de natuurlijke processen zoals verrotting, slijtage, afschilfering enz. hadden de meeste geschriften een korte levensduur. Papyrus en perkament respectievelijk gemaakt van een soort rietstengels en dierenhuiden hadden een iets langere levensduur als de omstandigheden meevielen. Ze werden overigens niet doorbladerd maar telkens uitgerold en terug opgerold, wat bij veelvuldig gebruik zoals bij voorbeeld van zeer praktische geschriften gepaard ging met veel slijtage.
Maar vooral vocht en brand, rampen, verwaarlozing en opzet vernietigden quasi alle stille getuigen van de gedachten, vindingen, waarheden ooit uitgedacht, geformuleerd en op schrift gesteld door de mens. De overleving van deze geschriften was een toeval, een ontzettend gelukkige uitzondering. Zeg maar het gevolg van de evolutie, of is het intelligent design?
Wat we vandaag weten over de wetenschap van wat sommige mensen ooit in de lange geschiedenis hebben doorgrond is een minuscule fractie. Men mag er van uitgaan dat niet alle geformuleerde vindingen aan geschrift werd toevertrouwd en dat het merendeel van alle geschriften geen wetenschappelijke boodschappen voor toekomstige generaties als doel hadden.
Kennis is macht en recepten of productietechnieken werden bij voorkeur geheim gehouden en zeer lang mondeling overgedragen. Men kan dus met zekerheid stellen dat bijna alle kennis die ooit door mensen werd vergaard bijna allemaal verloren gegaan is, en dat we nog slechts over een minuscule fractie ervan beschikken. Gelukkig is de mens nooit gestopt met denken, uitvinden en schrijven.
De zogezegd duistere middeleeuwen voegden toch twee uiterst belangrijke dingen toe aan het schrift zoals onderkast wat betekent schrift in kleine letters en interpunctie waardoor we nu gewoon zijn tussen elk woord een open plek te laten voor een teken dat er niet staat: de spatie. Stel U voor dat een geleerde nu zou schrijven “GEKUNTNUEENSALLEMAALMIJNVOETENKUSSEN” Erg duidelijk zou die boodschap niet overkomen, stel al dat ze zou gelezen worden. Het was dus als het ware een revolutie dat oude geschriften op papyrus werden overgeschreven op perkament om zo bewaard te blijven.
Kopiisten hadden er meestal om niet te zeggen bijna nooit besef van wat ze aan het overschrijven waren. Allicht soms een vage interesse of sympathie maar wetenschappelijk begrip zelden of nooit. Vanzelfsprekend slopen er zo fouten in wat verondersteld werd een exacte kopie te zijn. Kopiëren bij kaarslicht was overigens een vermoeiende bezigheid zodat veel voorkomende woorden gemakkelijkheidshalve werden vervangen door een symbool dat veel minder tijd vergde om op perkament te zetten. Zo sloop ongemerkt een hulpmiddel van onschatbare waarde in het denken van nieuwe generaties. Dit was niet altijd een voordeel. De oude geschriften waren immers de neerslag in een enkele oude taal die ooit ergens was gesproken. De grammatica van die taal werd allicht nooit aan papyrus toevertrouwd. Bij gebrek aan boekdrukkunst bestonden er ook nog geen woordenboeken. Je begrijpt zo dat de wetenschap lange tijd een onontwarbaar kluwen was van gekopieerde ideeën, bijna systematisch onvolledig weergegeven en verkeerd geïnterpreteerd.
Wordt vervolgd.
De kwadratuur van de cirkel. Deel 2
Men was dus zo goed als gedwongen om steeds opnieuw het warm water terug uit te vinden, temeer omdat onbegrepen oude geschriften van beschreven perkament werden weg geschraapt om het te hergebruiken voor het neerschrijven van nieuwe teksten. Recyclage door de nieuwe letter er boven op te plaatsen zou men kunnen zeggen.
Wat voorafgaat neemt niet weg dat er in de lange geschiedenis van de mensheid uitzonderlijke prestaties geleverd werd door uitzonderlijke mensen. Mensen die in de eerste plaats het geluk hadden lang genoeg te blijven leven ondanks ziekten, oorlogen en ongevallen. Mensen ook die daarenboven goede hersenen hadden die toevallig door de juiste leermeesters op het goede ogenblik werden geprikkeld om zich te ontwikkelen en te bekwamen tot nieuwe vindingen van de geest.
Die vindingen van de geest hadden altijd een bedoeling. Meestal “hoe leg ik de anderen in de luren in mijn eigen voordeel.” Zo is overigens het ontstaan van veel godsdienstige geschriften zoals bij voorbeeld de koran te verklaren die overigens in regel een politieke doelstelling hadden. Dikwijls was het geschrift louter bedoeld om het eigen geheugen te ondersteunen. Zo ontstonden allicht prijslijsten, inventarissen en de kunst van het boekhouden. Het kennen van de regels die de materie en de gang van zaken beheersen en beïnvloeden zoals bij voorbeeld vuistregels bij de architectuur kan men al wetenschap beginnen noemen. Het toepassen van de regels om een gebouw niet te laten instorten is immers niet alleen praktisch van belang maar ook noodzakelijk voor het eigen lijfsbehoud.
Bij gebrek aan middelen om de reeds verworven kennis vast te leggen voor de toekomst leefden er in de tijd talloze geniën met uitzonderlijke gaven en vindingen die voor altijd verloren zijn gegaan tot ze terug werden of zullen uitgevonden worden.
Een keerpunt werd bereikt door de boekdrukkunst die een evolutie in gang zetten die leidde naar een volgend keerpunt: digitalisering gewapend met hyper-tekst-transfer-protocol. Daar staan we vandaag peinzend over het heden, en kijkend naar het verleden dromend over de toekomst.
Velen onder ons beschouwen de kwadratuur van de cirkel als een uitdrukking die zo veel betekent als “het onverklaarbare trachten te verklaren, het on-begrijpbare trachten te begrijpen.” Niets is echter minder waar. De kwadratuur van de cirkel bestaat echt, en is gevat door de schoonheid van de wiskunde die de fycica van het heelal uitlegt. De kwadratuur van de cirkel is niet opnieuw uitgevonden door de islamieten maar door Newton en Leibnitz. Niet in navolging van een Egyptenaar, Romein, Romein, Turk of Arabier maar van een Grieks sprekende hellenist die ooit leefde in de stad Syracuse op Sicilië. Hij heette Archimedes en niettegenstaande hij er van hield zijn tijdgenoten voor het lapje te houden verklaarde hij met de fysica van de materiële wereld begrippen uit de abstracte wiskunde reeds enkele eeuwen voor Cicero en Julius Caesar.
200 jaar voor bij het beleg van Alexandrië de bibliotheek aldaar door brand werd geteisterd;
respectievelijk circa 400 en 600 jaar voordat Rome door opeenvolgende legers werd vernield en geplunderd;
800 jaar voor de Arabische Kalief Omar het nodig vond over de Alexandrijnse bibliotheek te verklaren "Ofwel zijn de boeken in strijd met de Koran en in dat geval is het ketterij, en anders zijn ze in overeenstemming met de Koran en dus overbodig";
1000 jaar voor de mystieke dichter en soeffist Omar Khayyam wiskunde bedreef in Perzië;
1400 jaar voor de vernietiging van de bibliotheek van Constantinopel door kruisvaarders,
schreef Archimedes al een traktaat over de kwadratuur van de parabool overeenkomstig dewelke vandaag ruimte-telescopen daadwerkelijk door het zwerk gelanceerd worden
Dat is andere koek dan de openbaringen aan Mo de profeet, nietwaar?
Val ons dus niet langer meer lastig met armtieriger uitdrukkingen die al meer dan twee millennia perfect wiskundig én natuurkundig verklaard werden op een visuele manier. Vergelijkingen maken logica zichtbaar maar men moet de kinderen ook eerst “leren” zien alvorens ze te “leren” leren over de oneindigheid van het getal 'pi', de combinatoriek en de analyse van bij voorbeeld kansberekening om de Vlamingen een oor aan te naaien. Zonder zou er geen internet en zelfs geen TV zoals de 0000 of VTM bestaan.
Lucky9
9 reacties op dit bericht
Maar...
Voorsmaakje
En zo zal het de " grooote" staatshervorming van Bart uiteindelijk ook vergaan!
De corridor Wallo-Brux kan mischien aan dezelfde tunnelbouwer meteen al samen aanbesteed worden?
Kees en hippie
ruwe schatting en oppervlakkige visie !
is er ooit een studie gemaakt van welk percentage van het verkeer er uit de de kennedytunnel kan ontlast worden als men de liefkeshoektunnel tolvrij openstelt voor het verkeer dat naar NL ( Rotterdam en Breda) en deels naar de antwerpse haven gaat ?
hiervoor dient een verbinding gemaakt van de E17 naar E34, die nota bene voorzien was in het plan van "tolvrij verkeer via liefkeshoek. het is omdat men zijn belofte niet nagekomen is dat de liefkeshoektunnel nu betalend is en privaat wordt uitgebaat ! daardoor worden nogal wat firma's (vrachtverkeer) afgeschrikt ! daar hoor je meneer peeters en co met geen woord over !
kan mits een betrekkelijk kleine tunnel de haven aan de stadszijde niet bereikt worden . de aanloopweg die nù gebruikt wordt om terug te keren ( E34) naar de verbinding met liefkeshoek kan dan (naar rechts) uitgebreid worden om zoals de waeslandtunnel onder st.anneke en de schelde, aan te sluiten op de londenstraat/noorderlaan en het havengebied
kan de kennedytunnel dàn het verkeer (hasselt en brussel + plaatselijk) niet aan ? zo niet welke is de kost om het verkeer naar brussel vlot te laten verlopen via een tunnel , zodat enkel Hasselt + lokaal verkeer overblijft ? is dat ooit onderzocht ?
ik ben ervan overtuigd dat de kennedytunnel het overige verkeer vlotjes moet aankunnen. maar ja! een dergelijk voorstel kwam van VB en kon dus nooit steun vinden bij de 3 pinnokio's. nochtans denk ik dat met VEEL minder kosten de verkeers- en geldproblemen in en rond Antwerpen grotendeels zouden opgelost zijn. maar dat is blijkbaar niet hun grootste bekommernis.
mensen die in A. wonen zullen het voorstel misschien utopisch vinden , maar ik heb het toch geprobeerd als buitenstaander en zonder politieke motieven!
@ Victor Van Vosselaer
Je hebt meer dan gelijk en vooral ook met dat laatste zinnetje waar je zegt dat zij die de plannen tekenen nooit eerst ter plaatse gaan kijken.
Wijlen mijn echtgenoot was een ingenieur en dat was wat hij ook altijd zegde. De ingenieurs op het hoofdkantoor tekenen plannen maar zijn zich niet bewust van de volledige situatie ter plaatse. Dit was natuurlijk te wijten aan het beleid van de firma die kosten wilde drukken en mensen op verplaatsing zenden, al is het voor een korte periode, is niet goedkoop.
Het resultaat was dat meestal aanpassingen van de plannen nodig waren die ter plaatse werden gedaan om tijd te besparen maar niettemin een vertraging betekenden. Vertragingen kosten ook geld, en dan is de "klant" niet gelukkig. Het was dan ook dikwijls een wedloop tegen de klok.
Zullen we eens ......
"Zinloze Verkwisting van Gemeenschapsgeld".
Wees er maar zeker van...
De postjes en de poen werken verblindend voor figuren zonder ruggegraat.
Een prachtige omschrijving van mensen:
Een gesprek aan tafel tussen vijf chirurgen ...
De eerste zegt: "Ik heb het liefste boekhouders op mijn snijtafel, want als je die opent, vind je alle organen genummerd, en dat is vreselijk gemakkelijk".
De tweede antwoordt: "Ja, maar je moet eens elektriciteitsmannen op je snijtafel leggen, alles in hun lichaam is geordend volgens de kleurcode".
De derde zegt daarop: "Nee, de bibliothecarissen, die zijn het beste om te opereren, alles in hun lichaam ligt op alfabetische volgorde".
De vierde zegt hierop: "Weten jullie, ik heb het liefste de constructiebouwers, die mannen hebben er begrip voor als je reserveonderdelen over hebt".
De vijfde zegt uiteindelijk: "Jullie hebben het allemaal goed mis. De politici zijn 't gemakkelijkste : geen ruggengraat, geen hart, geen
ballen, geen hersenen, en je kunt het achterwerk met het hoofd verwisselen".
En wie gaat de meerkost betalen?
Wat ben ik blij...
Toen men, eind-jaren-80, besliste om een nieuw zeekanaal te graven, kwam een gelijkaardig probleem opduiken: bruggen of tunnels.
Men koos voor 4 bruggen omdat men géén "konijnenpijp" wou...het resultaat ondervinden wij dagelijks: enorme files (tot halverwege Blankenberge en tot Heist) als er twee van die bruggen moeten open staan om zeeschepen naar de "binnenhaven" te laten varen. (en dàt gebeurt dagelijks MEERMAALS.)->zèlfs in de winter.
Dàt komt ervan als men ènkel steunt op plannentekenaars die géén benul hebben van de toestand op het terrein, en de moeite niet willen doen om éérst eens ter plaatse te gaan kijken.