Lierse moskee : ze komt er.

Neen, het wordt geen feestje dit jaar op 11 juli. Na meer dan een jaar politieke impasse heeft de berg een muis gebaard.

Dat Vlaamse kranten de onderhandelingsnota van Di Rupo unisono toejuichen als ‘radicaal’, ‘gedurfd’, ‘evenwichtig’, ‘vernieuwend’ en ‘ambitieus’, zegt wellicht meer over de betrokken journalisten dan over de bewuste nota. Ter attentie van al wie aan die superlatieven nog niet genoeg zou hebben, wordt er nog bij verteld: ‘iets beters komt er niet’, ‘meer zat er niet in’, ‘iedereen zal water in de wijn moeten doen’… Een Belgisch compromis, met andere woorden. In de traditie van alle voorgaande Belgische staatshervormingen: een beetje meer bevoegdheden en een beetje meer geld voor de gemeenschappen. De illusie van fiscale autonomie en dat alles afgekocht met nieuwe Vlaamse toegevingen. Sommigen zullen dit wel als een ‘grote staatshervorming’ door de Vlaamse strot willen duwen, maar met de beloofde ‘Copernicaanse omwenteling’ heeft dit niets te maken.

Als we het sociaaleconomische luik even buiten beschouwing laten - daar komen we later nog op terug -, kunnen we alleen maar vaststellen dat onze sombere voorspellingen over de institutionele hervormingen dreigen uit te komen. Herinnert u zich de stoere beloftes van N-VA en CD&V nog? ‘Over de splitsing van BHV gaan we niet meer onderhandelen. Dat moet nu maar eens gebeuren.’ Of ‘we gaan daar geen prijs voor betalen.’ Maar de prijzen die geëist worden, zijn extreem zwaar.

Di Rupo gaat nog véél verder dan de al rekbare voorstellen van Dehaene, De Wever - ja, ook hij -, Vande Lanotte en Beke. De kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde zou gesplitst worden, maar die splitsing wordt grotendeels ongedaan gemaakt door de invoering van een federale kieskring, waardoor het probleem BHV wordt uitgesmeerd over het hele land. Daarbovenop maken de faciliteitengemeeenten deel uit van de Brusselse kieskring voor de Franstalige stemmen, zodat de situatie voor de Vlamingen in Brussel nog penibeler wordt. De Brusselse Vlamingen worden aan hun lot overgelaten. Bovendien wordt de verplichte tweetaligheid voor de lokale Brusselse ambtenaren (met inbegrip van politie en ziekenhuizen!) afgeschaft. De fameuze omzendbrief-Peeters wordt in de prullenmand gegooid. Franstalige burgemeesters die de taalwetten in Vlaanderen manifest overtreden, kunnen zich voortaan wenden tot het Grondwettelijk Hof om hun benoeming af te dwingen.

Er wordt een ‘grootstedelijke gemeenschap’ gevormd, waartoe alle gemeenten rond Brussel kunnen toetreden. Groot-Brussel, de natte droom van de Franstalige politici, wordt daarmee realiteit. Dit is veel, veel erger dan het beruchte Egmontpact! En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, krijgt Brussel straks nog eens 461 miljoen euro extra, per jaar welteverstaan. Opgehoest door de Vlamingen. Geen prijs? Evenwichtig? Een beetje water bij de wijn? Of een zuur en onverteerbaar brouwsel? Als je het ons vraagt eerder dat laatste. Dit is geen ‘evenwichtig’ werkstuk, maar een lepe wisseltruc.

De nota van Di Rupo is in hetzelfde bedje ziek als alle voorgaande staatshervormingen. Ze zijn stuk voor stuk uitgedacht en uitgetekend om het bouwvallige België te redden, niét om Vlaanderen te geven wat het nodig heeft en waar het recht op heeft. En het zijn alweer de Vlamingen die mogen betalen. Als de N-VA dit aanvaardbaar vindt als vertrekbasis, dan doet ze precies het tegenovergestelde van hetgeen ze aan haar kiezers heeft beloofd.

Bruno Valkeniers

Wat kunnen Vlaamse Republikeinen verwachten van een poging om een belgische regering op te zetten, als meer dan een jaar na de verkiezingen alle partijen, behalve die ene Vlaams-nationalistische, niet konden, durfden of wilden een overeenkomst te maken ?

Wij verwachtten niets en wij zijn evenmin verbaasd over het werkstuk van Elio di Rupo.  Mochten wij goedgelovige belgicisten zijn, die aan verlatingsangst lijden, dan konden we ons wellicht terugvinden in de voorlopige commentaren van de diverse opiniemakers. Mevrouw Van Impe van het Nieuwsblad (en medebewoonster in Villa Politica) is aangenaam verrast door de voorstellen die een degelijke basis tot onderhandelen bieden. Dat is de algemene teneur bij de Vlaamse kranten met als uitschieter, Luc Van der Kelen van Het Laatste Nieuws die zegt : "Iets beters komt er niet". Ziezo, dat is tenminste duidelijk.

Al de overige Bartjes, Erikjes (niet de oprichter van Angeltjes), Yvekes of Paultjes tappen uit een zelfde vaatje : dit is de redding van het verscheurde land, met wat amendementen links en rechts kan de gehavende driekleur terug wapperen over het geünificeerde land, dat zelfs één gedeeltelijke federale kieskring zal worden. Een federale kieskring,  de tricolore droom van alle Franstaligen en belgicisten, de aanzet tot een zoveelste verfransing van Vlaanderen . Hopelijk de no-pasaran voor elke gematigde tot overtuigde Vlaming.

Naar de "duiding" van de onvlaamse redactie van de 0000 zijn we niet nieuwsgierig.  Wanhopig zal men zich vastklampen aan de nota Di Rupo als aan de klassieke strohalm. En dreigen maar dat dit de laatste kans is en dat er zoveel goeds in zit.  De kakkewieten van de VRT en hun duiding, dankzij grof misbruik van onze Vlaamse subsidies, zouden spreekverbod moeten krijgen, tenzij zij zich eindelijk zouden houden aan een neutrale berichtgeving.

Een van de treurnissen van dit land is dat de media voor zeker 90% in handen zijn van linksige figuren die zich vastklampen aan het belgische model (monarchie inbegrepen) en elke poging naar meer Vlaamse zelfstandigheid angstig afwijzen.  Het verdriet van belgië, of zo u wil, de paradox van het land B, is dat de progressieven de conservatieve belangen door dik en dun verdedigen.

Het compromis is en blijft het hoogst na te streven goed uit naam van vorst en vaderland.  Zolang het land B overeind blijft, zal dit ten koste van de welvaart van Vlaanderen zijn. Niet alleen de welvaart, ook het geestelijke welzijn.

Di Rupo heeft met 30 medewerkers gedurende 6 weken gewroet aan zijn voorstel. Volgens La libre Belgique zou er veel in terug te vinden zijn van de nota van CD&V-voorzitter Wouter Beke, wat het voor deze partij moeilijker zou maken zich te verzetten tegen Di Rupo.  De NVA, och arme De Wever, hult zich in groot stilzwijgen en zou liefst van al samen met CD&V en Open-VLD reageren.  De NVA heeft er van in den beginne graag bijgehoord en haar eerste plaats als grootste partij van het land welwillend afgestaan aan de Waalse socialisten. Die strategie van zich steeds te verschuilen achter om het even wie, brengt hen vandaag voor een zoveelste dilemma : zich verder kapot onderhandelen, of de logische weg inslaan van een ordelijke opdeling van het land. Op communautair vlak zitten er onoverbrugbare toegevingen in de nota Di Rupo. Is dat ook de mening van de latinisten van de NVA ?

Als het politieke geklungel verder blijft duren, is dit het gevolg van het voortdurend aftasten van de grenzen van het compromis.  Het zoveelste belgische vergelijk brengt ons (hopelijk) steeds dichter bij de splitsing van belgië en dat is waar we onvermijdelijk op af moeten stevenen : de Vlaamse Republiek. De Vlaamse Republiek of Di Rupo ? Voor ons een duidelijke keuze.

Ray

VLAMINGEN IN BRUSSEL EN RAND : KIND VAN DE REKENING

Staatshervorming blijft zootje 

Onafgezien van een grondiger analyse van de nota van formateur di Rupo, kan het Vlaams Belang nu al volgende reactie geven, zeker inzake de elementen B-H-V/Brussel en de staatshervorming.

 ° Inzake Brussel-Halle-Vilvoorde wordt de kieskring weliswaar gesplitst, maar ten koste van onaanvaardbare toegevingen van Vlaamse kant:

 - de Zes worden nu meer dan ooit Brusselse gemeenten, vermits ze deel zullen uitmaken van de Brusselse kieskring. Bovendien wordt de apparentering tussen Vlaams-Brabantse en Vlaams-Brusselse lijsten onmogelijk gemaakt, waardoor de Brusselse Vlamingen afgesneden worden van hun hinterland.

- de omzendbrief-Peeters over de toepassing van de faciliteiten, die door de Raad van State na een jarenlange procedure werd gevalideerd, wordt voorgoed in de vuilbak gekieperd.

- de bevoegdheid van de Vlaamse overheid inzake de benoeming van de burgemeesters wordt uitgehold. De uitbreiding van de bevoegdheden van het Grondwettelijk Hof, is in deze alweer een bijkomende garantie voor de Franstaligen.

- als klap op de vuurpijl krijgen de Franstaligen bovendien hun  “grootstedelijke gemeenschap” waartoe alle gemeenten van de Rand vrij kunnen toetreden. Daarmee is een Groot-Brussel een feit.

° Inzake Brussel:

-          tweetalige lijsten betekenen het einde van de gegarandeerde vertegenwoordiging van de Brusselse Vlamingen.

-          er wordt een blanco-cheque aan Brussel uitgedeeld met een jaarlijkse dotatie van 461miljoen euro tegen 2015.

-          de taalwetgeving voor lokale besturen, die nooit werd toegepast, wordt als beloning daarvan totaal onderuit gehaald.

Kortom, de Vlamingen in de Rand en Brussel zijn het kind van de rekening, terwijl het hele Vlaams Parlement in talloze resoluties gesteld heeft dat voor de splitsing van B-H-V geen enkele prijs diende betaald te worden.

 ° Inzake de staatshervorming en de financiering stelt het Vlaams Belang vast dat de voorstellen van di Rupo nog steeds mijlenver af liggen van de resoluties van het Vlaams parlement. De fiscale autonomie blijft beperkt tot een verruiming van het stelsel van de opcentiemen, terwijl de gemeenschappen worden gefinancierd “volgens de behoeften”. Dit heeft niets meer te maken met de volledige overheveling van de personenbelasting. Het vermaledijde consumptiefederalisme blijft dus nog steeds overeind. Ook de bevoegdheidsverdeling blijft versnipperd.

Eveneens onverteerbaar is de creatie van een federale kieskring en van samenvallende verkiezingen, waardoor het Vlaamse beleidsniveau volledig ondergeschikt gemaakt wordt aan het Belgische niveau.

Voor het Vlaams Belang is de conclusie duidelijk: als dit de basis moet worden van de onderhandelingen; dan zijn de Vlamingen nu al geschoren. Het blijft een bric-à-brac-verhaal inzake staatshervorming. Er komt geen zicht op echte fiscale autonomie, maar wel op een versterking van het Belgisch bestuursniveau. En als toppunt krijgen we een zware overwinning van het francofone imperialisme in ons kerngebied. Het Vlaams Belang kan zich moeilijk voorstellen dat de Vlaamse partijen dit nog maar overwegen als onderhandelingsbasis.

BrunoValkeniers &                                                                                          

Joris Van Hauthem 

Fragment uit De Hugenoten van Meyerbeer.

President Obama is vanmorgen doodgeschoten, zo meldde Fox News in een twitterbericht. The President of the United States werd getroffen door twee kogels. En Fox News werd getroffen door hackers. Want Obama leeft nog gewoon. Het officiële twitteraccount @foxnewspolitics is gehackt door 'Th3 5scr1pt k1dd3s'. Die hadden daarmee overigens een grote te pakken: het account heeft ruim 34.000 volgers.

Volgens het bericht werd Obama tijdens zijn campagnetour neergeschoten in een restaurant. "He was shot twice in the lower pelvic area and in the neck; shooter unknown." Even later wenst Fox News vice-president Joe Biden "the best of luck as our new President of the United States."

Al snel bleek dat de berichten niet echt zijn, en kort erna eisten de hackers de aanval op. Volgens verschillende buitenlandse media wil Fox News niet reageren.

Bron : NOS

Andermaal krankzinnig vonnis Europees mensenrechtenhof

De Somaliërs Abdisamad Adow Sufi en Abdiaziz Ibrahim Elmi werden in Groot-Brittannië veroordeeld voor meerdere zware misdaden, zoals inbraken, overvallen en drugshandel (heroïne en cocaïne). Ze gingen in beroep tegen hun uitwijzing naar Somalië, verloren hun zaak opnieuw en trokken vervolgens naar het mensenrechtenhof in Straatsburg. Dat Hof gaf de Somalische misdadigers gelijk, met als argument dat de situatie in de Somalische hoofdstad Mogadishu te gevaarlijk is geworden.

Wie geen connecties heeft met "machtige mensen" in Mogadishu, aldus het Hof, loopt gevaar en kan dus niet teruggestuurd worden. De situatie in het zuiden en het midden van het land is wel relatief veilig, nog altijd volgens het Hof, maar door het feit dat ze "geen recente ervaring met het wonen in Somalië" hebben, lopen de twee criminelen het gevaar dat ze in een vluchtelingenkamp zouden terechtkomen - wat blijkbaar moet vermeden worden.

Het Hof had nog een extra cadeautje in petto voor beide Somalische criminelen: Groot-Brittannië wordt veroordeeld tot het betalen van respectievelijk 14.500 en 7.500 euro voor "onkosten".

Dit waanzinnige vonnis (unaniem genomen door zeven rechters) zal door elke crimineel uit de Derde Wereld worden aangegrepen om niet teruggestuurd te moeten worden. Ook de Somalische piraat die vorige week in Brussel werd veroordeeld zal er, binnen een jaar of twee wanneer hij vrijkomt, zijn voordeel mee doen.

Voor de wereldvreemde linkse rechters van Straatsburg zijn de veiligheid en de rechten van importcriminelen blijkbaar belangrijker dan die van de burgers in Europa.

Het Vlaams Belang zal in het Europees Parlement een voorstel van resolutie indienen om een onderzoekscommissie op te richten die de uitspraken van het mensenrechtenhof onder de loep neemt en nagaat hoe één en ander nog te rijmen valt met de rechten en belangen van de lidstaten en de burgers.

Philip Claeys Europees parlementslid

roer de trom

Vlaming , roer nog eens de trom
hanteer het woord, werp geen bom
zorg eindelijk dat ge wordt gehoord
klop niet maar sla eens op de poort

wij zijn fier op ons werk
in ons dorp staat een kerk
wij willen geen minaretten
en we hebben onze eigen wetten

het bont gekleurd gespuis
voelt zich hier vlug thuis
alle cellen hebben zij bezet
en ontsnappen is dolle pret

omdat zij die ons leiden
geen aandacht aan ons wijden
bedriegen zij hun kiezers
en zijn wij altijd de verliezers

jaag die vreemde horde terug  naar huis
want Vlaanderen is onze thuis
zo behouden wij die unieke band
met ons eigen geliefde Vlaamse land 

NvdR Angeltjes : wij vernemen dat onze goede collega en Vlaamse vriend Johan woensdag een heelkundige bewerking zal ondergaan. Onze beste wensen begeleiden hem en zijn lieve vrouw.  De hedendaagse medische wetenschap kan enorm veel. Hou je taai, Johan.

Infiniti nodigt u uit voor een proefrit

In een Europese stad stootte de Libanese schrijfster Joumana Haddad op een twijfelachtige reclame voor een boekenwinkel. Een naakte vrouw werd afgebeeld met de slogan "De cultuur van het verlangen".

Zulke advertenties zijn net zo vernederend als boerka's, schrijft ze in het Duitse dagblad Die Welt:

"Wanneer zullen alle macho's in de reclame-industrie eindelijk erkennen dat we bestaan? Wanneer zullen ze ophouden onze achterwerken te misbruiken om auto's, meubels, elektrische boormachines en pesticides te verkopen?... Ik zie absoluut geen enkel verschil tussen een vrouw in boerka in de Arabische straten en de vrouw in deze advertentie. Waarom? Omdat beiden het slachtoffer zijn van patriarchale criteria: aan een kant is er de vrouw wiens verleidelijkheid moet worden verborgen en ontkend, aan de andere kant een vrouw wiens verleidelijkheid moet worden tentoongspreid en misbruikt. Is dat alles waar wij vrouwen goed voor zijn? De eindeloze metafoor van de zonde en de appel? Hebben we daar nu nog niet genoeg van, zowel in het Oosten als in het Westen?... Vrouwen, willen jullie echt een keuze? Vecht dan voor je waardigheid. En jullie, mannen, willen jullie echt ons verlangen prikkelen? Geef ons dan a.u.b. wat minder derrière en wat meer toewijding."

Allemaal mooi en proper dit stukje uit Het Nieuwsblad. En goedkoop. Als de vrouwen ergens vrijgevochten zijn dan is het wel in het grootste deel van Europa en in Noord-Amerika. Ook als er nog op enkele vlakken ongelijkheid heerst, is het absurd de toestand van onze vrouwen te vergelijken met die uit de islamitische Prachtlanden. Reclame met half ontblote vrouwen schijnt nog steeds te werken, wat we hier verder ook over denken.  De modellen kiezen zelf voor hun beroep en de consequenties daarvan.  In de Prachtlanden is er gewoon geen keuze : de behandeling van vrouwen is een grote schande, de achteruitstelling en de onderworpenheid aan de grillen en lusten van mijnheer is een misdaad tegen de mensheid. En tevens een van de grote argumenten tegen de achterlijke islam.  De Westerse feministen zwijgen over al deze onrechten hun islamitische zusters aangedaan, want politieke correctheid staat boven feminisme of de strijd der geslachten.

Joumana Haddad richt zich tot de verkeerden, met achterhaalde argumenten.

Ray

AMSTERDAM -  De Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding (NCTB) onderzoekt dreigementen op een dodenlijst, die enkele weken geleden in de Verenigde Staten werd ontdekt.  Op deze aan al-Qaeda gelieerde lijst van islamitische extremisten prijkt namelijk ook de naam van Geert Wilders, aldus het AD. Amerikaanse media leggen een verband met een boodschap van Adam Gadahn, een in Amerika geboren woordvoerder van al-Qaeda, die moslims in de VS opriep hoogwaardigheidsbekleders te doden.

Ook ex-VVD-Kamerlid Ayaan Hirsi Ali zou op de lijst staan.

Op het Shumukh al-Islam forum wordt volgens de krant opgeroepen de 'varkens' die de islam hebben aangevallen te doden met explosieve post.

@ de Telegraaf

Als Zwitserland zijn zin krijgt, dan moeten de studiekosten voor buitenlandse studenten in de toekomst door hun herkomstlanden gedragen worden – en niet langer door Zwitserland.  Dit wordt geëist door de huidige studentenverenigingen en CVP-politici.

Indien een buitenlander aan een Zwitserse universiteit wil studeren, dan moet dat in de toekomst niet langer door de federatie of door de kantons betaald worden, maar wel door het herkomstland.  Dat wordt geëist door VSS, het Verband der Schweizer Studierendenschaften (overkoepelend orgaan van de studentenverenigingen).  CVP-onderwijsspecialist Gerhard Pfister zal in de herfst hiervoor het initiatief nemen.

Sinds 1990 is het aantal buitenlandse studenten in Zwitserland meer dan verdubbeld.  In 2009 kwamen 18% van alle studenten in Zwitserland uit het buitenland.  Studenten klagen over de afnemende kwaliteit van de studeerinrichtingen, ontoereikende infrastructuur en bomvolle aula’s.  Een verhoging van de kosten voor buitenlandse studenten wordt door de VSS geweigerd, omdat iedereen recht op onderwijs heeft.  “Wij pleiten voor een intereuropees akkoord m.b.t. het hoger onderwijs, analoog met de interkantonale universiteitsakkoorden”, zegt Romina Loliva van de VSS.  Buurlanden moeten de Zwitserse hogescholen en universiteiten een overeenkomstig financieringsbedrag betalen, zoals het nu tussen de Zwitserse kantons gebruikelijk is. 

De uitdaging bestaat erin, volgens CVPer Pfister, de buurlanden van deze “deal” te overtuigen, want – op het eerste zicht – schijnt alleen Zwitserland hiervan voordeel te zullen krijgen.  Er studeren momenteel 36.000 buitenlanders in Zwitserland, tegenover slechts 6.500 Zwitsers in het buitenland. Er wordt aan getwijfeld dat zo’n internationaal verdrag door de andere staten zal ondertekend worden.

Bron: 20 Min.online

In de luchthaven van Detroit "controleert" een veiligheidsagente (moslima met hoofddoek) een katholieke non. (de foto dateert uit 2007).

Het gaat allemaal om "leuke"  of "grappige" titels in de media die de aandacht trekken. Zo verkeek een van onze lezers zich door een titel in Het Laatste Nieuws "Grap met eieren loopt dodelijk af voor Aussie moeder van 40".

Dan denk je in eerste instantie, wat heeft die dame aangevangen ?  Wellicht een omelet met 50 eieren opgegeten of iets dergelijks. Helemaal niet, bij het lezen van het artikel (daar mikt de redactie op : zoveel mogelijk lezers lokken die het stuk aanklikken op de webstek) gaat het om een schandelijke moord.

Vijf tieners bekogelen een huis met eieren. Het inwonende echtpaar samen met het dochtertje van elf achtervolgt de vandalen.  Als ze hen gevonden hebben, stapt de man uit en loopt hij twee vluchtenden achterna. Intussen wordt de vrouw aangevallen en neergestoken door drie andere gewetenloze kereltjes. In aanwezigheid van de dochter van het echtpaar. De vrouw bezwijkt aan haar verwondingen. Aanvankelijk werden twee vijftienjarige jongens, een veertien-, een zestien- en een 20-jarige gearresteerd. Drie tieners en de twintiger werden weer vrijgelaten, maar de veertienjarige jongen werd aangeklaagd voor doodslag.

Tot zover dit tragische gebeuren dat door de helden van het sensationale laatste nieuws, voorgesteld wordt als een verkeerd uitgevallen grap. Wij bieden geen bruggetje aan naar het artikel. In de Australische media is men minder sensationeel, zoals bijvoorbeeld in de Sydney Morning Herald  :  Man tells of struggle to save partner (Man vertelt over de strijd om het leven van partner te redden).

Savat

Verschillende gewezen staats- en regeringsleiders, onder wie de belgische ex-premier Guy Verhofstadt, pleiten voor een "New Deal" die de eurozone moet helpen uit de crisis te geraken. Zo'n New Deal moet meer nadruk leggen op investeringen dan op besparingen. De middelen voor die investeringen moeten komen uit Europese obligaties.

Yanis Varoufakis, het hoofd van het departement Politieke Economie aan de Universiteit van Athene, en de Britse econoom en Labourpoliticus Stuart Holland namen het initiatief voor de tekst. Belangrijker is wie de oproep ondertekende. Naast Verhofstadt gaat het om de gewezen premiers Giuliano Amato (Italië), Michel Rocard (Frankrijk) en de voormalige Portugese president Jorge Sampaio.

De heren gebruiken de politieke term van de Amerikaanse president Franklin Roosevelt, die na de Grote Depressie van de dertiger jaren uitpakte met een New Deal om de diepe crisis te bestrijden. Door hier te klikken, krijgt u een omstandige maar begrijpbare uitleg over de maatregelen die Roosevelt trof.

Dit is wel iets totaal anders dan wat de heren gebuisde ex-premiers orakelen. Roosevelt genoot bovendien het vertrouwen van de Amerikaanse publieke opinie. Verhofstadt heeft na 2 termijnen als premier de spaarcenten die er waren verbrast, bralbeloftes over honderdduizenden extra jobs gedaan en er  niets van terecht gebracht. Hij was de premier die met allerlei dubieuze goocheltrucs begrotingen in evenwicht bracht door activa te verkopen eind december tegen applausprijzen en ze in januari te huren tegen schandalig hoge voorwaarden. De molenwiekende en tierende man leek vaak een kruising tussen Baron von Münchhausen en Pinocchio. Intussen bleef hij aan het roer door de franstalige vragen en eisen geruisloos in te willigen.  Niet te verwonderen dat de Walen verlekkerd zijn op deze wandelende Nachtmerrie.

Nu probeert hij zich te profileren als een tweede Franklin Delano Roosevelt. Zijn New Deal is simpel : geld uit de zakken van de burgers kloppen in ruil voor Euro-obligaties waarvan niemand durft zeggen, behalve enkele halfgare roepers die nog nooit een noemenswaardige beleidsdaad hebben gesteld, dat ze ooit kunnen terugbetaald worden.  Putten graven om oude putten een beetje te delven. Wie trapt in de beloftes van deze charlatans ?

Trouwens Dweil van Rompuy heeft een gelijkaardige obsessie : een Euro-belasting. Die is nog dwingender dan obligaties, want daar kan je als burger niet aan ontsnappen, tenzij je illegaal bent.

Dat is wellicht hét statuut waar wij moeten naar streven om te overleven in dit enge Fantasialand, gedomineerd door halve garen en  hele geflipten : onderduiken en illegaal worden.

Ray