Pieter Daens

Per toeval kreeg ik het scenario boekje van het toneelstuk"Groenten uit balen" in handen
Geschreven door een stadsgenoot Walter Van Den Broeck

Groenten uit Balen gaat over een negen weken durende staking van de arbeiders die werkten bij Vielle Montagne te Balen. Met in de hoofdrol een familie bestaande uit: Opa, Germaine, Clara, Jan en Luc. Opa is een gepensioneerde man die bij de familie woont in de opgeknapte stal. Hij zaagt over alles maar heeft het soms wel bij het rechte eind. Clara de vrouw van Jan en de moeder van Germaine is een bezorgd type  persoon. En zal dan ook telkens haar dochter ter bescherming nemen.Jan, de vader, werkt in een fabriek. De arbeiders werken tegen een klein bedrag en leveren zwaar werk. Daarom gaat een deel van de arbeiders in staking. Ze willen 10 frank loonsverhoging. Door de staking valt de familie zonder inkomen . Ook wil de arbeidersbond geen stakingsvergoeding toestaan aan de stakers. De dochter Clara geraakt in verwachting door Luc. Luc is een jongen die in Mol woont en die studeert aan de universiteit. Hij helpt de familie doorheen de staking te geraken. Doordat Clara in verwachting geraakte door Luc, ontstonden er veel problemen binnenin het gezin. Door de zwangerschap moest Luc komen inwonen bij de familie maar er is plaatsgebrek Zo moet Opa uiteindelijk verhuizen. Hij wil bij zijn zuster in Oostende gaan wonen. Uiteindelijk werd er een beslissing genomen door het referendum. Iedereen kreeg 8 fr. in plaats van 10 fr. loonsverhoging plus een premie van 500fr per maand. Zo ging Jan terug aan het werk in de fabriek.De dochter wil uiteindelijk niet met Luc huwen , zodat deze terug naar de universiteit kan gaan.
De titel van het toneelstuk is best grappig en dit met rede omdat Jan steeds maar brieven schrijft naar hooggeplaatste personen, zelfs naar de Koning ,en zijn brief beeindigd met "groenten uit Balen Inplaats van groeten

Leila wil als Marokkaanse vrouw het stilzwijgen verbreken rond gedwongen huwelijken om zo een einde aan deze afschuwelijke praktijken te bekomen
Leila groeit op in de Marokkaanse wijken van Parys,samen met haar ouders en broers.Ze wordt volgens de strenge Maghrebijnse traditie opgevoed.Wat betekent dat ze niet alleen op straat mag zonder begeleiding van een familielid, enkel op school voelt ze enige vrijheid.Haar leven wordt nog ingewikkelder,als haar ouders haar dwingen  te trouwen met een voor haar onbekende man uit Marokko .Na verscheidene zelfmoordpogingen verzamelt ze genoeg moed om weg te lopen en voor zichzelf en haar zoontje te kiezen.
In de eerste plaats is haar gevecht voor vrijheid een revolutie tegen haar vader,inplaats van tegen de traditie van de marokaanse gemeendschap , het is pas veel later dat ze dit begrijpt en ze zich dan kan verzoenen met haar ouders.



Leila schreef deze trieste, vlot te lezen getuigenis in samenwerking met de journaliste Marie-Therese Cuny, die eerder meewerkte aan 'Ik was twaalf en ik fietste naar school' van Sabinne Dardenne en Geschonden' van Souad.

de "Ik" persoon in het boek is Marga Minco zelf, ze werd geboren in Ginneken op 31 maart 1920.  In het begin van de Tweede Wereldoorlog verblijft ze in Assen, Delft en Amsterdam. Ze krijgt een lichte vorm van tbc en belandt in ziekenhuizen in Utrecht en Amersfoort. In het najaar van 1942 komt ze terug in Amsterdam en gaat ze bij haar ouders wonen die door de Duitse bezetters gedwongen zijn om in de Jodenbuurt te gaan wonen. Later tijdens de oorlog worden haar ouders, broer en zus weggevoerd en is zij de enige overlevende, omdat ze wist ze  te ontsnappen en voor de rest van de oorlog weet onder te duiken. Ze krijgt ook een nieuwe naam Marga Faes waarvan ze de voornaam ook later aanhoudt.
Na de oorlog gaat ze werken bij een aantal kranten en tijdschriften en in 1957 verschijnt haar eerste boek Het bittere kruid waarin ze schrijft over haar eigen bittere, oorlogservaringen. 

In november van het jaar 1327 wordt de Franciscaner monnik William van Baskerville door de Duitse keizer, Lodewijk van Beieren, naar een Benedictijner abdij in Noord-Italië gestuurd, met als opdracht een congres te organiseren waaraan Benedictijnen en Franciscanen zullen meewerken, in een poging een oplossing te vinden voor het voortslepende conflict tussen de Franciscaanse minderbroeders en de paus.

Op de eerste dag van hun verblijf bezoeken William en Adson het scriptorium en de bibliotheek. Die bibliotheek, die de trots is van het klooster en honderden manuscripten bevat, is een labyrint waartoe slechts de bibliothecaris, Malachias van Hildesheim, toegang heeft. Enkele dagen voor William en Adson in het klooster aankwamen, werd de monnik Adelmo van Otranto dood aangetroffen. De omstandigheden van zijn dood zijn verdacht en scherpzinnige William begint op discrete wijze een onderzoek.

Op de tweede dag van hun verblijf doet zich nog een moord voor: in een vat dat het bloed van een pasgeslacht varken bevat, wordt het lijk van Venantius van Salvemec ontdekt, een monnik die in het scriptorium werkte en ook Grieks kende. William raakt er zodoende van overtuigd dat de bibliotheek en het scriptorium een centrale rol spelen in het mysterie.

Op de derde dag verdwijnt een andere monnik, een zekere Berenger. Zijn lijk wordt tegen de avond gevonden: verdronken, zo lijkt het, maar William komt erachter dat de monnik is vergiftigd. Intussen gaat Adson alleen op onderzoek uit in de bibliotheek. Hij wordt bang en vlucht. In de keukens van het klooster ontmoet hij een meisje uit het naburige dorp dat hem inwijdt in de geheimen van de liefde.

Op de vierde dag komen de Franciscaanse minderbroeders aan voor het congres. Daarnaast wordt de knecht Salvatore samen met het meisje ontdekt dat eerder Adson had verleid; het meisje wordt beschuldigd van hekserij en opgesloten. Terwijl ieders aandacht uitgaat naar de erudiete bijeenkomsten op het congres en de beschuldiging van hekserij, vindt er een nieuwe moord plaats: de herborist Severinus wordt met ingeslagen schedel gevonden, nadat hij aan William verteld heeft over een geheimzinnig manuscript. De cellarius, Remigio van Varagine, wordt beschuldigd van de moord.

Op de vijfde dag wordt de bibliothecaris Malachias dood aangetroffen. Terwijl hij het lichaam onderzoekt, merkt William op dat drie vingertoppen van de rechterhand zwart gekleurd zijn. Eenzelfde fenomeen had hij eerder al vastgesteld bij de andere doden; dit doet hem vermoeden dat de slachtoffers zijn vergiftigd. Terwijl hij naar andere aanwijzingen zoekt, ontdekt William een geheime doorgang die toegang geeft tot het centrale, geheime deel van de bibliotheek.

In de nacht tussen de zesde en de zevende dag dringen William en Adson door in de bibliotheek. Plots horen ze iemand die de verstikkingsdood sterft achter de wand: ze ontdekken een geheime kamer en de zesde dode blijkt de abt zelf te zijn.

Uiteindelijk slagen William en Adson erin het mysterie op te lossen. In het geheime centrum van het bibliotheek-labyrint wordt een manuscript bewaard: het gaat om het tweede boek van de Poetica van Aristoteles, over de komedie, waarvan men dacht dat het verloren was gegaan. Jorge van Burgos, de ex-bibliothecaris, wilde niet dat de monniken op de hoogte waren van de inhoud van het (heidense) manuscript en had het ingesmeerd met dodelijk vergif. De oude Jorge wordt zo ontmaskerd maar probeert het manuscript uit de handen van William te redden door de in gif gedrenkte pagina’s van het boek op te eten en de bibliotheek in brand te steken. Zo gaat het manuscript van Aristoteles definitief verloren en wordt Jorge de zevende dode.

Ben tot tweemaal opnieuw aan het boek beginnen lezen uiteindelijk ben ik dan de film gaan huren,om vervolgens dan het boek nog is ter hand te nemen
Dus..kijk eerst naar de mouvie en lees dan het boek , is dan een iets makkelijker opgave om het tot een goed eind te brengen en het boek helemaal uit te lezen

Een nieuwe verklaring voor de oorsprong van het christendom.Aanleiding daarvoor zijn de documenten (dode zeerollen) die dateren tussen de tweede eeuw voor en de tweede eeuw na christus. slechts een kleine groep mensen hebben toegang tot deze documeten.

Tussen 1947 en 1956 werden in de grotten ten oosten van Jeruzalem aan de Dode Zee een aantal perkamentrollen gevonden, die de aanleiding zouden vormen voor 'het grootste academische schandaal van de twintigste eeuw'. Deze documenten, bekend onder de aanduiding Dode-Zeerollen, dateren van tussen de tweede eeuw voor en de tweede eeuw na Christus en lijken onder andere de complete tekst van Jesaja te omvatten, alsmede informatie over de priesterlijke en koninklijke Messias.
Merkwaardigerwijze heeft slechts een heel kleine groep geleerden toegang gekregen tot gedeelten van het materiaal en is het grootste deel nog steeds niet vrijgegeven voor publicatie. In nauwe samenwerking met professor Robert Eisenman, een van de meest vooraanstaande deskundigen op het gebied van de archeologie en het onderzoek van de bijbel, slaagden Michael Baigent en Richard Leigh erin te achterhalen hoe en waarom een gedeelte van de 800 antieke Hebreeuwse en Aramese geschriften lange tijd voor de wereld verborgen werd gehouden.

Door middel van interviews, analyse en diepgaande studie van het materiaal menen zij de ware oorzaak van alle geheimzinnigheid te kennen: de documenten geven een heel nieuwe verklaring voor de oorsprong van het christendom en een alternatieve en hoogst belangwekkende versie van grote delen van het Nieuwe Testament.

Met De Dode-Zeerollen en de verzwegen waarheid hebben Michael Baigent en Richard Leigh - mede-auteurs van onder andere de wereldbestseller Het heilige bloed en de heilige graal - opnieuw een bestseller van wereldformaat op hun naam weten te zetten.

Niettegenstaande ik niet gelovig ben ,zijn dit toch wel boeken die me aanspreken, rede omdat naar mijn bescheide mening Godsdienst en wetenschap twee verenigbare waarheden zijn .Soms heb ik het wel moeilijk om volgen en dien ik af en toe is een paar blz terug te gaan om de draad weer op te pakken

Anna B. washofdame van Hendriks eerste echtgenote Catharina van Aragón Zij nam geen genoegen met alleen maar de positie van maitresse. Hendrik verstootte zijn eerste vrouw in 1531 en trouwde met Anna Boleyn. Die hij later dan weer liet onthoofden

                                                          door:Evelyn Anthony

Kerstin Thorvall

Een fantastische triologie, niettegenstaande het in twee boeken zou kunnen verhaalt geweest zijn, maar dat is eigen aan een triologie meen ik.

Huwelijksnacht

Het zijn de jaren twintig van de twintigste eeuw. De jonge onderwijzeres Hilma Strömberg wordt verliefd op de twaalf jaar oudere leraar Sigfrid Tornvall.
Halsoverkop trouwen ze, maar het huwelijksleven van het kersverse paar ontspoort al in de eerste nacht. Hilma’s leven is voorgoed getekend.
Eén dochter wordt er geboren, Signe. Haar vader verwent haar mateloos. Des te meer reden voor Hilma om haar dochter angstvallig in de gaten te houden.

Schaduw van onrust

Nu haar man is overleden staat Hilma er alleen voor. Het valt haar zwaar om in de dagen voor de Tweede Wereldoorlog het hoofd boven water te houden. Toch voelt Hilma zich vooral bevrijd door de dood van haar manisch depressieve man. De angst dat haar dochter Signe zijn aandoening heeft geërfd laat haar ook na zijn dood niet los.

Signe heeft het, in tegenstelling tot haar moeder, moeilijk met het verlies van haar vader. Door dit verschil in gevoelens en de tegenstelling in persoonlijkheid groeien moeder en dochter steeds verder uit elkaar. Signe wordt soms overvallen door momenten van blinde paniek en angstgevoelens. Ze zoekt dan steun bij anderen en vindt veel troost in het tekenen. Haar talent verschaft haar toegang tot de opleiding modetekenen. Signe gaat op kamers en spreidt haar vleugels uit. Dit tot grote bezorgdheid van haar moeder.

Naar Parijs

Het is vlak na de Tweede Wereldoorlog. Signe vertrekt na haar studie aan de modeacademie in Stockholm naar Parijs, waar ze aan een zeer succesvolle loopbaan als mode-illustratrice begint. Signe blijkt ook schrijverstalent te bezitten. Het leven lacht haar toe, zeker als ze, zoals ze altijd wilde.

Op 22-jarige leeftijd trouwt met Lars-Ivar en drie zoons van hem krijgt. Echt gelukkig is Signe echter niet. Ze kent momenten dat grote (doods)angst haar overmant. Om zich hiertegen te wapenen stort ze zich op haar werk. Ook in haar huwelijk is Signe niet echt gelukkig. Ze voelt zich bekneld in haar grote drang naar vrijheid. Buitenechtelijke relaties zijn het gevolg. Hiertegen blijkt haar huwelijk bestand. Maar Lars-Ivar kan het succes van Signe niet verdragen. Een scheiding blijkt onvermijdelijk.

Lode Zielens schreef het in 1932 , hij verteld over het leven dat hij rond zich heen zag.

Het handelt voor een deel over de periode voor de 1ste wereldoorlog. (in 1908 werd de algemene dienstplicht ingevoerd en de oudste zoon ‘Albert’ wordt hiermee geconfronteerd)

Netje is de jongste van het gezin. De moeder houd niet van haar. Ze kan goed overweg met haar vader , maar die sterft veel te vroeg . . Op jonge leeftijd moet ze werken in de fabrieken.Ook haar uiterlijk heeft ze niet mee , door de pokken is haar gezicht verminkt.Ook van haar zusters hoeft ze niet op sympathie te rekenen.

Waarom ik naar dit boek gegrepen heb heeft volgende redene,
nml mijn grootmoeder was een verwoed lezer, toen ze bijna negentig was kreeg ik de opdracht om is naar dit boek uit te kijken .Rede was, omdat ze dit nog is doodgraag zou lezen,het heeft niet mogen zijn de toekomst had andere plannen met ons Fientje.
Nu meer dan tien jaar later krijg ik dat boek zo maar onder mijn neus geworpen .Ik heb het dadelijk ter hand genomen en beginnen lezen samen met de belevenissen die mijn grootmoeder uit haar jeugd vertelde en het verhaal van netje kreeg ik een zeer brede kijk op dit leven dat wat Lode hier ons laat lezen. één opmerking heb ik wel , ik vind het iets te poeëtisch geschreven