Het heeft zin

Door de eeuwen heen zwerft het volk van de mammoet door de vlaktes,  dan besluiten ze om zich  een vaste woonplaats aan te schaffen in de immers altijd groene vallei, een vallei met paradijselijke proporties
Dan worden er  twee kinderen geboren, één daarvan  is drager van het speciale teken, het teken van de  almachtige moeder nml één groen oog en één blauw oog
Voor de ene betekent het teken dat zij de nieuwe sjamaan van het volk zal worden. door andere wordt ze als een boze geest aanzien
Onvoorziene krachten breken los als zij de macht en geheimen van steen leert
kennen, dramatische gebeurtenissen staan haar volk te wachten als zij een
dappere en hartstochtelijke man als echtgenoot kiest en zij het volk leidt door
de talloze gevaren .

Prachtige.mooie epos over prehistorische mysteries

De schrijfster Nina heeft zelf een Algerijnse vader heeft als jong meisje veertien jaar in Algerije gewoond. Haar observaties of haar (gluren) in Algerije hebben ongetwijfeld hun deel bijgedragen aan de  scherpe veroordeling van de islamitische zeden.

"De gluurster" is het verhaal van een Algerijns meisje dat, in afwachting van haar uithuwelijking, door haar vader en de islamitische tradities gedwongen wordt haar leven binnenshuis te slijten. De vader van het meisje spreekt niet meer met haar sinds ze jaren geleden voor het eerst ongesteld is geworden: vrouwen zijn volgens zijn interpretatie van de Koran immers onreine wezens. Tevens verwijt haar vader haar moeder dat ze geen zonen heeft gebaard en de moeder op haar beurt minnacht haar dochters omdat ze van het verkeerde geslacht zijn. De dochters onderling hebben ook geen echt contact. Het hele huis is in kilheid gedompeld. Ieder lid van het gezin is volslagen op zichzelf teruggeworpen: er is geen wezenlijk contact, geen intimiteit, geen gedeelde vreugde en geen gedeeld verdriet.

Dit boek is bekroon geweest met de prix france-inter Nina was tussen de 20 en de 23 jaar toen ze dit boek schreef, ze werd gezien als de grootste ontdekking van de laatste jaren.

Maar een mening blijft een mening en iedereen heeft zijn geliefde schrijfster.De mijne nog altijd Fredriksson

Ik vond het boek zeker niet slecht ,maar mijn menig is ;de manier waarop ze schrijft, de woorden die ze weet te gebruiken, en de toch wel veel te lange zinnen ,niet echt passend bij zulk verhaal.

Ik zou ze liever iets romantisch willen zien schrijven en dan met haar fantastische rijke woordenschat ,zeker niet te versmaden.