Bangkok Hilton

In de 19 de eeuw leidden de meeste fabrieks en landarbeiders een echt slavenleven. Velen moesten elf tot twaalf uren per dag werken in embarmelijke omstandigheden dit was zo voor vrouwen en kinderen hetzelfde.Daar kwam nog bij dat de lonen schandalig laag waren.
Werkloosheids vergoeding en ziektenverzekering bestonden toen ook niet.
De regering en de kerk (de echte rijken) deden niets ,erger nog de kerk hield ze dom en de regering arm.Het gewone volk had geen deel in het stemgebeuren
Tot Paus Leo de XIII de beroemde wereldbrief schreef " renum novarum" de brief waarin hij sterk aandringt op meer rechtvaardigheid voor de gewone burger
Het is Priester daens die  de vertegenwoordiger word van het volk ,de Belgische werklieden partij is gesticht en deze streven vooreerst een algemeen stemrecht na,het werd een harde strijd,voor het volk en zeker voor Daens die zware kerkelijke straffen krijgt opgelegd.Hij is verplicht zijn priesterambt  neer te leggen,en moet later als vertegenwoordiger zijn brood verdienen.
Op zijn sterfbed onderwerpt hij zich onder dwang aan de bisschop.
Zijn broer en andere zetten zijn strijd voort.Nog jarenlang bleef de invloed van Daens nawerken de man die voor een rechtvaardige zaakopkwam : de verbetering en het lot van de kleine man,
die kleine man  (wij) 
dank u Daens

Per toeval kreeg ik het scenario boekje van het toneelstuk"Groenten uit balen" in handen
Geschreven door een stadsgenoot Walter Van Den Broeck

Groenten uit Balen gaat over een negen weken durende staking van de arbeiders die werkten bij Vielle Montagne te Balen. Met in de hoofdrol een familie bestaande uit: Opa, Germaine, Clara, Jan en Luc. Opa is een gepensioneerde man die bij de familie woont in de opgeknapte stal. Hij zaagt over alles maar heeft het soms wel bij het rechte eind. Clara de vrouw van Jan en de moeder van Germaine is een bezorgd type  persoon. En zal dan ook telkens haar dochter ter bescherming nemen.Jan, de vader, werkt in een fabriek. De arbeiders werken tegen een klein bedrag en leveren zwaar werk. Daarom gaat een deel van de arbeiders in staking. Ze willen 10 frank loonsverhoging. Door de staking valt de familie zonder inkomen . Ook wil de arbeidersbond geen stakingsvergoeding toestaan aan de stakers. De dochter Clara geraakt in verwachting door Luc. Luc is een jongen die in Mol woont en die studeert aan de universiteit. Hij helpt de familie doorheen de staking te geraken. Doordat Clara in verwachting geraakte door Luc, ontstonden er veel problemen binnenin het gezin. Door de zwangerschap moest Luc komen inwonen bij de familie maar er is plaatsgebrek Zo moet Opa uiteindelijk verhuizen. Hij wil bij zijn zuster in Oostende gaan wonen. Uiteindelijk werd er een beslissing genomen door het referendum. Iedereen kreeg 8 fr. in plaats van 10 fr. loonsverhoging plus een premie van 500fr per maand. Zo ging Jan terug aan het werk in de fabriek.De dochter wil uiteindelijk niet met Luc huwen , zodat deze terug naar de universiteit kan gaan.
De titel van het toneelstuk is best grappig en dit met rede omdat Jan steeds maar brieven schrijft naar hooggeplaatste personen, zelfs naar de Koning ,en zijn brief beeindigd met "groenten uit Balen Inplaats van groeten

Leila wil als Marokkaanse vrouw het stilzwijgen verbreken rond gedwongen huwelijken om zo een einde aan deze afschuwelijke praktijken te bekomen
Leila groeit op in de Marokkaanse wijken van Parys,samen met haar ouders en broers.Ze wordt volgens de strenge Maghrebijnse traditie opgevoed.Wat betekent dat ze niet alleen op straat mag zonder begeleiding van een familielid, enkel op school voelt ze enige vrijheid.Haar leven wordt nog ingewikkelder,als haar ouders haar dwingen  te trouwen met een voor haar onbekende man uit Marokko .Na verscheidene zelfmoordpogingen verzamelt ze genoeg moed om weg te lopen en voor zichzelf en haar zoontje te kiezen.
In de eerste plaats is haar gevecht voor vrijheid een revolutie tegen haar vader,inplaats van tegen de traditie van de marokaanse gemeendschap , het is pas veel later dat ze dit begrijpt en ze zich dan kan verzoenen met haar ouders.



Leila schreef deze trieste, vlot te lezen getuigenis in samenwerking met de journaliste Marie-Therese Cuny, die eerder meewerkte aan 'Ik was twaalf en ik fietste naar school' van Sabinne Dardenne en Geschonden' van Souad.

de "Ik" persoon in het boek is Marga Minco zelf, ze werd geboren in Ginneken op 31 maart 1920.  In het begin van de Tweede Wereldoorlog verblijft ze in Assen, Delft en Amsterdam. Ze krijgt een lichte vorm van tbc en belandt in ziekenhuizen in Utrecht en Amersfoort. In het najaar van 1942 komt ze terug in Amsterdam en gaat ze bij haar ouders wonen die door de Duitse bezetters gedwongen zijn om in de Jodenbuurt te gaan wonen. Later tijdens de oorlog worden haar ouders, broer en zus weggevoerd en is zij de enige overlevende, omdat ze wist ze  te ontsnappen en voor de rest van de oorlog weet onder te duiken. Ze krijgt ook een nieuwe naam Marga Faes waarvan ze de voornaam ook later aanhoudt.
Na de oorlog gaat ze werken bij een aantal kranten en tijdschriften en in 1957 verschijnt haar eerste boek Het bittere kruid waarin ze schrijft over haar eigen bittere, oorlogservaringen.