Nazomeren

.

.

Dit moet ik toch even kwijt.  Tijdens het douchen moet ik plots denken aan de kinesiste waar ik zo'n dertig jaar geleden in behandeling was.  Ik herinner mij hoe ze vertelde over haar reizen naar India, ze was gek op India.  Ze had een schattig zoontje van een Indische man, een prachtig kind met gitzwarte ogen.  Ze was een Bewuste Ongehuwde Moeder, een heel speciale vrouw.  Ze gaf me goede raad, massage en modderbaden.  Het is allemaal zo lang geleden, hoe zou het nog met haar zijn?....

Later op de dag zit ik op facebook.  Mijn aandacht wordt getrokken naar een krantenartikel dat iemand gepost heeft.
Ik herken de foto van de vrouw, het is mijn kinesiste.
Ik lees : BELGISCHE VROUW VERMOORD IN ECUADOR.
De 75jarige vrouw had zich gevestigd in Ecuador om zich in te zetten voor de straatkinderen.  Ze verschafte twee jongens onderdak en liet ze op haar kosten studeren.  Na een ruzie hebben ze haar vermoord, haar lichaam gedumpt in een put in de patio van haar eigen huis en dichtgegooid met beton.
Ze vertelden iedereen dat ze terug naar België vertrokken was en stelden het huis te koop.

Ik huiver bij het lezen van dit luguber bericht, daar ben ik echt niet goed van.  Moest ik daarom aan haar denken, raar toch...

Complimentendag in het leven geroepen door het tijdschrift "Change", in samenwerking met b-post.  Een mooi initiatief.  Hoewel ik vind dat complimentjes geven zich niet moet beperken tot die ene dag.
Bij deze een welgemeend compliment aan alle (b)loggers voor zoveel creativiteit die dagelijks op deze site wordt gepost.  Ieder volgens eigen vermogen en interesse.  Het schenkt oneindig veel plezier, zowel voor de (b)logger zelf, als voor de bezoekers. 
.

Enkele jaren geleden vond ik sociale netwerken maar niets, nu vind ik het een van de meest fantastische uitvindingen van de laatste decennia.
Het begon allemaal zeer onschuldig.  Schoorvoetend maakte ik een facebook account aan en verstuurde enkele vriendschapsverzoeken.  Snel kwamen de positieve reacties binnen.  Ik begon mensen op te zoeken die ik jaren geleden uit het oog verloren had, ook daar kreeg ik vlug respons.
Oude vriendschappen worden hernieuwd, nieuwe vriendschappen worden geboren.  Er worden afspraken gemaakt voor een koffietje en een gezellige babbel.  Foto's gedeeld, favoriete boeken, favoriete muziek, film...Dit is magisch!  
Ik moet eerlijk toegeven dat ik misschien wel een beetje te enthousiast ben en overdrijf.  Er dreigt gevaar voor verslaving.  Tussen mijn dagelijkse bezigheden door krijg ik meermaals de drang om te kijken of er iemand iets gepost heeft.  Heb ik zelf iets gepost, dan wil ik zo vlug mogelijk weten wie er "geliked" heeft. Niet goed bezig dus.  Zeker in 't oog houden dat het niet uit de hand loopt!

 

Gisterenavond het verloop van de dag even de revue laten passeren.  Ik was helemaal niet tevreden over mezelf.

TE WEINIG GEDAAN : één schuif in de keuken (ont)rommel(d), lees uitgekuisd, de vaatwas leeggemaakt, een paar lakens gestreken, zelfs niet gekookt, er waren nog restjes om op te warmen van de dag voordien.  Maar wel...
TE VEEL gesnoept, te veel aan de laptop, gelezen...Gevolg, te veel schuldgevoelens.  Ik zoek een zondebok, de winter, de koude grijze dagen. Een natuurlijke reactie van ons lichaam om onze laatste energie nog een beetje te sparen tot de lente komt?
Vandaag is er een lichtpuntje.  In de tuin staan de sneeuwklokjes te schitteren in de zon, symbool van de hoop, voorbode van de lente!
.

De rust is eindelijk teruggekeerd, behalve voor de vriend die nog steeds met veel pijn door het huis sloft.
Deze nacht gedroomd over vliegende vogels.  Normaal verdwijnt de herinnering aan een droom onmiddellijk bij het ontwaken.  Deze keer was anders.  De vogels bleven door mijn hoofd spoken.  Dat wil zeggen dat we te maken hebben met een droomsymbool. Dus direct opgezocht.
"Het zien van vliegende vogels is een teken van voorspoed voor de dromer.  Alle onaangename omstandigheden verdwijnen voordat de voorspoed zich aandient".  Goede vooruitzichten dus!

Vandaag samen met de dochter naar de kapper, we zijn terug een beetje toonbaar, geknipt en gekleurd om het oprukkende grijs een beetje te verbergen (in mijn geval dan toch, niet bij de dochter natuurlijk).
Nu we toch op stap zijn en tevreden over ons nieuw "koppeken" gaan we een kleinigheid gaan eten in ons favoriete restaurantje.  We hebben geluk, achteraan is er nog een tafeltje voor twee vrij.  Terwijl we op onze bestelling wachten en gezellig zitten te keuvelen, trekt het gesprek aan het tafeltje achter ons, de aandacht.  Een dame met een lieve, zachte stem spreekt bemoedigend : "Maar jij bent toch een flinke, brave jongen.  Wil je nog een cola?  Grote jongen, uw bordje helemaal leeg gegeten".  Ze roept de kelner en bestelt nog een wit wijntje en een cola.  "Zeker mevrouw, heeft het gesmaakt?  Mag ik afruimen?"
Wij vinden het wel een hele brave jongen, geen geluid, geen vrolijk kindergebabbel, geen gezaag.  Een beetje vreemd toch.  Ik kan mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en draai mij een beetje discreet om.  Mijn vebazing is groot.  Daar zit een oudere dame, rechtover haar in een kinderstoeltje zit een "GROTE TEDDYBEER".  Na het afrekenen doet ze behoedzaam zijn jasje aan en schuifelt ze naar buiten met de beer teder in haar armen.  Dit is Alzheimer.  We zijn ontroerd maar ook een beetje triestig.  Het mooiste vind ik toch de manier waarop de kelner haar blijft waarderen als mens.