Archief

December 2017, net voor de feestdagen is mijn vriend overleden aan de verschrikkelijke ziekte ALS.  De laatste maanden waren intens. De zorg was zwaar. De aftakeling onmenselijk. In augustus zag ik in een droom een schaal gevuld met kerstballen en bij het ontwaken was er een weten dat zijn heengaan rond de kerstperiode zou plaatsvinden. Communicatie was niet meer mogelijk, elke dag was het een beetje afscheid nemen.

De eerste weken waren verdomd moeilijk.  Ik ben mijn maatje kwijt.  Alles in huis doet mij aan hem denken, tot de kleinste details. Een schuif opentrekken, daar ligt zijn brilletje.  Een liedje op de radio.  Een werkplaats vol met materiaal.  Zijn tuintje waar hij dagelijks in bezig was.

Vandaag ben ik eindelijk begonnen met het sorteren van zijn kledij.  Wie kan wat gebruiken en de rest naar een kledingdepot.  Niet gemakkelijk!

Stilaan probeer ik mijn leven terug op de rails te krijgen.  Met de hulp van de kinderen en kleinkinderen begint dat aardig te lukken.  Er komen veel bezoekers over de vloer en ik ga zelf ook regelmatig de deur uit.

Een nieuwe lente, een nieuw begin.

Lang geleden dat ik nog geschreven heb.  Eindelijk heb ik mezelf kunnen overhalen om iets te posten op dit blog.  Ondertussen is er heel veel gebeurd en ziet ons leven er helemaal anders uit.

In februari 2015, een week voor zijn pensionering krijgt de vriend de diagnose "ALS". Amyotrofe Laterale Sclerose.  Een aandoening van de motorische zenuwcellen in ruggenmerg en hersenstam.  Wanneer motorische neuronen afsterven tgv ALS verliezen de hersenen het vermogen om de spierbewegingen aan te sturen.  Eens de diagnose is gesteld heeft men nog een gemiddelde levensduur van 3 tot 5 jaar.  Het is een sluipende, tergend langzaam verwoestende ziekte, waarvoor nog geen enkel medicijn gevonden is.

Ik zie nog steeds de angst in zijn ogen toen hij het nieuws vernam, totale ontreddering.  

Thuis kwamen de waterlanders, ongeloof, tranen van onmacht, niet begrijpend, onwezenlijk.  Een mokerslag, weg alle mooie plannen om te reizen en heerlijk van ons pensioen te genieten.

Bliksemflitsen van gedachten, vragen zonder antwoorden.  Ook de neuroloog kon ons niet veel wijzer maken.  De ziekte evolueert bij iedere persoon anders.

Familie en vrienden reageerden zeer ontdaan en emotioneel op het nieuws.  De vele bemoedigende en troostende woorden deden ons goed.  

Tussen al het verdriet door was er ook een blijde gebeurtenis in de familie, de geboorte van ons derde kleinkindje Inneke in oktober 2015.

 Kleinkinderen zijn dikwijls een motivatie om nog een iets op het blog te plaatsen.

 Mooie foto's die je wilt delen na een heerlijke herfstwandeling met je hartedief of de leuke uitspraken die je absoluut niet wil vergeten en noteren voor later.

Zo was er onlangs de uitleg van Matthias toen hij geveld was door een buikgriep : "Oma, mijn kakka is ziek, hij is gesmolten."

Op een avond merkte hij op dat de maan LEEG was. (na volle maan)

.

 Waarom ik altijd al een hekel heb gehad aan carnaval is me een raadsel.  Ik ben nochtans iemand die graag plezier maakt, lacht, danst en een lekker glaasje drinkt, met andere woorden, een optimist tot in de kist.  Maar carnaval...  ik weet het niet, het is er over.

Vandaag heb ik zitten denken : "Waar en wanneer is deze afkeer begonnen?"  Mijn gedachten dwalen af naar een ver verleden.  Ik moet zo een jaar of vijf geweest zijn.  Mijn grootouders langs moeders kant woonden in Lokeren.  Wij waren daar op bezoek met carnaval.  De straten liepen vol mensen met lange gewaden en puntmutskappen, in mijn ogen spookverschijningen.  Je kon ze het best vergelijken met de Ku Klux Klan, maar dan in het zwart.  Overal bleef de voordeur open zodat deze onherkenbare individuen zomaar in de huizen naar binnen wandelden en met een hoog schril stemmetje de bewoners begonnen uit te schelden.  Soms voor de grap maar ook een aderlating voor opgekropte frustraties zoals burenruzies.  Ik geloof dat ik toen een trauma heb opgelopen.  Jaren later werd deze traditie verboden wegens te veel criminaliteit.

De huidige carnaval ziet er helemaal anders uit.  Prachtige praalwagens en kleurrijke costuums, maar  er zit ook een schaduwzijde aan deze festiviteiten.    Ik hoor voortdurend de loeiende sirenes van de ziekenwagens en politie.  Dronken koppeltjes en slaande ruzies.  Jongeren van twaalf, dertien jaar die moeten afgevoerd worden.  Stinkende straten waar de urine van de muren loopt.  Kotsende mensen in portaaltjes....

Neen, het kan me niet echt bekoren.  Een geluk dat de kleinkinderen mij tonen dat carnaval ook plezant kan zijn.  Zij weten nog wat puur amusement is en hopelijk blijft dat zo.

.

 De telefoon rinkelt.  Ik neem op.

"Hallo mevrouw, het is hier van b-post, zou je willen meewerken aan een enquête?"

Ik : "Neen bedankt."

"Maar mevrouw, we willen je helemaal niets verkopen hoor, enkel een paar vraagjes stellen."

Ik : "OK dan, als het niet te lang duurt."

"Dat hangt ervan af of u veel brieven verstuurt of met andere diensten werkt van b-post.  Mag ik vragen hoe oud u bent?"

Ik : "Drieënzestig."

"Ah... dan heb ik verder geen vragen meer voor u mevrouw, nog een prettige avond en bedankt voor uw tijd."

Ik : "Graag gedaan."

Ik blijf sprakeloos en perplex met de telefoon in mijn hand staan.  De vriend vraagt zich af of ik het in Keulen heb horen donderen.

Ik zeg neen, maar weet jij dat zestigplussers te oud zijn om aan enquêtes mee te werken?

Naderhand kon ik er wel mee lachen maar toch voel ik me een beetje afgeschreven. 

 Toegegeven, het is een commercieel gedoe.  Bloemenwinkels draaien op volle toeren en restaurantjes zitten overvol met alle gevolgen vandien.  Ellenlange wachttijden voor de bediening en al even lange gezichten aan de tafels.  Kibbelende koppeltjes en koude gerechten, allemaal meegemaakt.

Toch is het goed om even stil te staan bij een relatie, dankbaar te zijn voor een mooi liefdesleven en voor wat de partners voor elkaar betekenen.  Na jaren, wanneer de vlinders in de buik verdwenen zijn vinden we alles zo vanzelfsprekend.

Daarom vierden wij toch een beetje Valentijn op onze manier.  De vriend kwam niet thuis met een duur boeket maar ging in de gietende regen in de tuin sneeuwklokjes plukken, het bloemetje van de hoop.  Wij hebben samen een fles champagne gekraakt en ik had een lekker menuutje voorbereid.  Alles werd op tijd en warm opgediend.  Het was een fijne avond en meer moet dat niet zijn. 

 Heb ik al verteld over het pittig vrouwtje dat ik onlangs heb leren kennen op het aperitiefconcert?  Op de receptie raakten we aan de praat.  Ze is werkzaam in een VZW die assistentiehonden opleidt voor mensen met een motorische handicap of epilepsie.  Ik genoot van haar fantastische verhalen over de honden en hun baasjes.  Haar oogjes twinkelden vol vuur, een echte spraakwaterval, er was geen speld tussen te krijgen.  Ze had ook een nieuwe jas gekocht in Oostende.  Een speciale jack die ook de vissers dragen en neen, ze trok de jas niet uit, niet tijdens het concert en niet tijdens de receptie want ze voelde er zich prima in.   "Slecht weer bestaat niet" zei ze, "alleen slechte kledij".  Dat mens straalde zo veel energie uit dat het aanstekelijk werkte.  Ze was net tachtig geworden...

Gisterenavond kregen we bezoek van onze vroegere buurman.  Een Schot die hier na de tweede wereldoorlog is blijven plakken aan een Vlaamse Schone.  Zijn vrouw is ondertussen al enkele jaren overleden en we waren elkaar een beetje uit het oog verloren.  Het was dus een blij weerzien en er viel natuurlijk veel nieuws te vertellen, vooral van zijn kant dan.  Wij hoefden alleen maar te luisteren naar zijn verhalen met de nodige humor en met een grappig Schots accent.

Zijn enige dochter woont in Napels en is gehuwd met een rijke Italiaan.  Niet lang geleden was hij in la bella Italia om het huwelijk van zijn kleindochter bij te wonen.  Hij heeft ondertussen ook een vriendin, niet om samen te wonen want hij houdt van zijn vrijheid, maar om lekker gezellig te kletsen, een restaurantje mee te pikken of een citytrip te maken.  Hij gaat regelmatig petanquen en is bijna elke avond op bezoek bij een of andere vriend.  Toen vroeg ik naar zijn leeftijd (ja, bij mannen mag dat).  Zijn antwoord was negenentachtig...

Mooie voorbeelden van "Oud maar niet Out".  Spijtig, niet iedereen heeft zoveel geluk.