b-post

 Toegegeven, het is een commercieel gedoe.  Bloemenwinkels draaien op volle toeren en restaurantjes zitten overvol met alle gevolgen vandien.  Ellenlange wachttijden voor de bediening en al even lange gezichten aan de tafels.  Kibbelende koppeltjes en koude gerechten, allemaal meegemaakt.

Toch is het goed om even stil te staan bij een relatie, dankbaar te zijn voor een mooi liefdesleven en voor wat de partners voor elkaar betekenen.  Na jaren, wanneer de vlinders in de buik verdwenen zijn vinden we alles zo vanzelfsprekend.

Daarom vierden wij toch een beetje Valentijn op onze manier.  De vriend kwam niet thuis met een duur boeket maar ging in de gietende regen in de tuin sneeuwklokjes plukken, het bloemetje van de hoop.  Wij hebben samen een fles champagne gekraakt en ik had een lekker menuutje voorbereid.  Alles werd op tijd en warm opgediend.  Het was een fijne avond en meer moet dat niet zijn. 

 Heb ik al verteld over het pittig vrouwtje dat ik onlangs heb leren kennen op het aperitiefconcert?  Op de receptie raakten we aan de praat.  Ze is werkzaam in een VZW die assistentiehonden opleidt voor mensen met een motorische handicap of epilepsie.  Ik genoot van haar fantastische verhalen over de honden en hun baasjes.  Haar oogjes twinkelden vol vuur, een echte spraakwaterval, er was geen speld tussen te krijgen.  Ze had ook een nieuwe jas gekocht in Oostende.  Een speciale jack die ook de vissers dragen en neen, ze trok de jas niet uit, niet tijdens het concert en niet tijdens de receptie want ze voelde er zich prima in.   "Slecht weer bestaat niet" zei ze, "alleen slechte kledij".  Dat mens straalde zo veel energie uit dat het aanstekelijk werkte.  Ze was net tachtig geworden...

Gisterenavond kregen we bezoek van onze vroegere buurman.  Een Schot die hier na de tweede wereldoorlog is blijven plakken aan een Vlaamse Schone.  Zijn vrouw is ondertussen al enkele jaren overleden en we waren elkaar een beetje uit het oog verloren.  Het was dus een blij weerzien en er viel natuurlijk veel nieuws te vertellen, vooral van zijn kant dan.  Wij hoefden alleen maar te luisteren naar zijn verhalen met de nodige humor en met een grappig Schots accent.

Zijn enige dochter woont in Napels en is gehuwd met een rijke Italiaan.  Niet lang geleden was hij in la bella Italia om het huwelijk van zijn kleindochter bij te wonen.  Hij heeft ondertussen ook een vriendin, niet om samen te wonen want hij houdt van zijn vrijheid, maar om lekker gezellig te kletsen, een restaurantje mee te pikken of een citytrip te maken.  Hij gaat regelmatig petanquen en is bijna elke avond op bezoek bij een of andere vriend.  Toen vroeg ik naar zijn leeftijd (ja, bij mannen mag dat).  Zijn antwoord was negenentachtig...

Mooie voorbeelden van "Oud maar niet Out".  Spijtig, niet iedereen heeft zoveel geluk.

.

Eindelijk is het zo ver, de grote werken zijn achter de rug.  De klus was geklaard in een dag, van half acht 's morgens tot half tien 's avonds.  Een oudere man kwam de plaatsing doen.  Hij begon heel rustig en traag de dozen te openen, het karton op te vouwen en andere afval netjes te sorteren.  Ik dacht bij mezelf, my God, dat duurt hier minstens een week!  Stilaan begon alles vorm te krijgen en mijn vertrouwen groeide met de minuut.  Zo zie je maar dat je niet als een stress kip moet rond hollen om veel werk te verrichten op korte tijd. 

 De keuken werd zopas geleverd.  De vriend zal mij moeten zoeken tussen de kartonnen dozen.  Het wordt steeds maar chaotischer.  Morgen komt de zoon de elctriciteit nog een beetje aanpassen en dan is het wachten tot volgende week dinsdag voor de plaatsing.  Er is ook een positief kantje aan het kamperen, ik moet (of liever kan) niet koken, dus gaan we deze avond uit eten, lekker gezellig ontspannen.

.

 Humor is de zwemgordel op de rivier van het leven.

       Wilhelm Raabe

.

Een engeltje met een duveltje.

.

Een mooi weekend achter de rug.  Zaterdag met schoondochter naar Brugge om een voorstelling bij te wonen van "Els De Schepper".  Een fantastische madam, ik ben grote fan.  Het is lachen geblazen van begin tot het einde. Vooraf een lekker etentje in een gezellig restaurantje in Belle Epoque stijl.   Dit alles met het prachtige Brugse decor op de achtergrond.  Van het noodweer hebben we weinig gemerkt 's avonds.  We moesten wel opboksen tegen een hele krachtige wind.  Zondagmorgen hoorde ik pas wat een ravage er was aangericht in West*Vlaanderen.

De zondag met de vriend naar een aperitiefconcert.  Walter Vleminckx - piano en Thierry Marinelli - viool, speelden stukken van Beethoven, Brahms en Fritz Kreisler.  Het was eens iets anders.  Ik kan wel genieten van klassieke muziek, zolang het maar niet te zwaar en te dramatisch wordt. 

Vandaag is het gedaan met de pret, het kan niet alle dagen kermis zijn nietwaar.  Straks komt de dochter helpen om in de keuken plafond en muren af te wassen want vrijdag wordt de nieuwe keuken geleverd.  Pas op 4 februari wordt ze geplaatst, dus nog eventjes kamperen en op de tanden bijten.

 Loslaten, ontspannen en gelukkig zijn door regelmatig "Fuck it" te roepen, dat beweert schrijver John Parkin in zijn gelijknamig boek!

We willen soms zo hard en zo graag betekenis geven aan ons leven dat we gefustreerd raken als we niet meteen weten hoe.

Het "fuck it" proces verloopt als volgt :

* Openstaan voor nieuwe ervaringen.

* Relax, hierdoor laat je los en aanvaard je dat alles ok is zoals het nu is.

* Weten dat het leven een flow is waarin zowel positieve als negatieve dingen gebeuren.  Het is

   belangrijk dat je de momenten neemt zoals ze zijn, "go with the flow".

Het is zo een krachtige uitdrukking dat je je gestreste leven met een glimlach tegemoet kunt zien, zeg "fuck it" en je voelt je meteen beter.

Hier heb ik toch mijn vraagtekens bij, de theorie is goed, maar om dit nu toe te passzn in de praktijk???

Maar goed, ik heb nog een heleboel te doen, de huistaken wachten, boodschappen doen, het eten voorbereiden... Fuck  it, dit kan nog eventjes wachten.  Ik nestel mij gezellig in de zetel met een goed boek en relax...

Toen we tien jaar geleden een huisje kochten in deze straat hebben we de naaste buren uitgenodigd om kennis te maken en samen een glaasje te drinken, dit was na nieuwjaar en sindsdien hebben we dus de jaarlijkse nieuwjaarsreceptie in het leven geroepen.  We zijn met vijf koppels en ieder heeft een beurtrol.  Het is altijd heel gezellig en de laatste buurtnieuwtjes worden uitgewisseld, tijdens het jaar zien we elkaar bijna nooit, dus er valt heel wat bij te praten.

Dit jaar lijkt het een beetje stroef te gaan.  Het is steeds weer uitgesteld, dan kan het niet voor de een, dan weer niet voor de ander, uiteindelijk... bijeenkomst op 1 februari.  Nu hadden we afgesproken om allemaal een dessertje te maken en mee te nemen bij de gastvrouw.  Dit zal ook in het water vallen.  De ene buurvrouw heeft net een operatie achter de rug en stapt met krukken. de andere moet die dag haar dochter wegbrengen naar de luchthaven, die vertrekt voor drie maanden naar Afrika, de derde heeft uiteindelijk besloten toch niet te komen, de reden???  Ikzelf zit voorlopig zonder keuken, de oude uitgebroken, de nieuwe moet nog komen. 

Toch ben ik er zeker van dat het een gezellig onderonsje zal worden, met een koppel minder en zonder dessertjes.