Archief

Gesprek met de overkant.

Het is zo een jaar of tien geleden,
dat een goeie vriend van mij is overleden.
Ik maakte me grote zorgen,
wat is er van hem geworden?
Is er leven na de dood, of toch niet?
Is er meer tussen hemel en aarde dan dat wat men ziet?
Op een nacht had ik een mooie droom.
Mijn vriend was aan de telefoon.


"Ik dacht 'k ga eens bellen,
'k heb wat belangrijks te vertellen.
Maak je over mij vooral niet druk.
Mijn geluk kan hier niet meer stuk.
Geen pijn, geen zorgen,
geen schrik voor de dag van morgen."


Op de achtergrond hoorde ik hemelse muziek,
heel rustgevend en ludiek.
De verbinding werd plots verbroken.
Had ik werkelijk met mijn vriend gesproken?
De dood is inderdaad een groot mysterie
en blijft vooral een moeilijke materie.

.

Gisteren hadden we bezoekers.  De zoon, schoondochter, schoonmoeder van de zoon uit Bulgarije, de kleinkinderen Emelie en Matthias en mijn jongste zus, een ganse bende dus.
Zaterdag was ik al druk in de weer, boodschappen doen en zoveel mogelijk eten voorbereiden zodat ik op de dag zelf niet te veel stress heb.  Mayonaise maken, appelmoes voor de kleinsten en een aardbeien coulis voor bij het dessert.  Aardbeitjes geplukt in de tuin, zorgvuldig gewassen, gesneden, met suiker een beetje gegaard, laten afkoelen en afgewerkt met een scheutje dadelazijn en verse muntblaadjes.  Nu kon dat nog een nachtje trekken in de koelkast.
Het was hier zondagmiddag een hele leuke bende, het zonnetje was van de partij en iedereen was goedgemutst.  Het eten had voortreffelijk gesmaakt, de hoogste tijd voor een dessertje.  Vanille ijs met een soepje van aardbei.
Ik open de deur van de ijskast, neem de kom met de aardbeien  op het bovenste schap, een heerlijke taart staat op het onderste schap.  Op dat ogenblik komt Matthias (1,5 jaar)  voor mij staan, grabbelt naar de taart, ik laat de kom los om het gebak te redden, maar helaas, de glazen schotel met het rode goedje klettert met veel lawaai op de stenen vloer in duizend stukjes.  Aardbei overal, het loopt heel langzaam van mijn benen naar beneden.  Matthias kijkt me verschrikt aan : "Oei oma", een paar seconden later schudt hij meewarig zijn krullenbol alsof hij wil zeggen : "Wat heb je nu weeral uitgestoken!"
Iedereen kwam toegesneld om de zoete smurrie zo vlug mogelijk op te ruimen.  Het was dan maar vanille ijs zonder...maar de kaastaart was toch tenminste heel gebleven.
Vandaag heb ik dan maar de vloer geschrobd, hij plakte bijna net zo hard als die ouderwetse vliegenvangers van vroeger.   

Klokslag middernacht heeft ze zich aangemeld, in vol ornaat en vergezeld van het tergende, irritante zzzzzzz.... De eerste MUG. Een prik op mijn hand doet me ontwaken uit de eerste lichte slaap.  Vriend lief ligt zalig te snurken en is zich van geen kwaad bewust.  Ik het bed uit, slaapdronken naar de badkamer, ik zal dat probleem eens vlug gaan oplossen zie. Rommel  enkele minuten in de kasten.  Waar liggen die apparaatjes om de muggen te verjagen?  Zonder lenzen ben ik bijna zo blind als een mol, het is dus een beetje tasten in het duister.  Eindelijk, doosje gevonden, tabletje in het toestelletje en toestelletje in het stopcontact.  Rapper gezegd dan gedaan, ik kan de gaatjes niet vinden.  Ik beweeg langzaam heen en weer over de contactdoos tot de pinnetjes hun bestemming gevonden hebben. 
De vriend is nog steeds een hele dikke boom aan het zagen. 
Voorzichtig kruip ik terug het bed in, vriend wakker, draait zich naar mij toe en zegt :  "Ik kan maar niet in "t slaap geraken!" Hum???