Archief

Gisteren hadden we bezoekers.  De zoon, schoondochter, schoonmoeder van de zoon uit Bulgarije, de kleinkinderen Emelie en Matthias en mijn jongste zus, een ganse bende dus.
Zaterdag was ik al druk in de weer, boodschappen doen en zoveel mogelijk eten voorbereiden zodat ik op de dag zelf niet te veel stress heb.  Mayonaise maken, appelmoes voor de kleinsten en een aardbeien coulis voor bij het dessert.  Aardbeitjes geplukt in de tuin, zorgvuldig gewassen, gesneden, met suiker een beetje gegaard, laten afkoelen en afgewerkt met een scheutje dadelazijn en verse muntblaadjes.  Nu kon dat nog een nachtje trekken in de koelkast.
Het was hier zondagmiddag een hele leuke bende, het zonnetje was van de partij en iedereen was goedgemutst.  Het eten had voortreffelijk gesmaakt, de hoogste tijd voor een dessertje.  Vanille ijs met een soepje van aardbei.
Ik open de deur van de ijskast, neem de kom met de aardbeien  op het bovenste schap, een heerlijke taart staat op het onderste schap.  Op dat ogenblik komt Matthias (1,5 jaar)  voor mij staan, grabbelt naar de taart, ik laat de kom los om het gebak te redden, maar helaas, de glazen schotel met het rode goedje klettert met veel lawaai op de stenen vloer in duizend stukjes.  Aardbei overal, het loopt heel langzaam van mijn benen naar beneden.  Matthias kijkt me verschrikt aan : "Oei oma", een paar seconden later schudt hij meewarig zijn krullenbol alsof hij wil zeggen : "Wat heb je nu weeral uitgestoken!"
Iedereen kwam toegesneld om de zoete smurrie zo vlug mogelijk op te ruimen.  Het was dan maar vanille ijs zonder...maar de kaastaart was toch tenminste heel gebleven.
Vandaag heb ik dan maar de vloer geschrobd, hij plakte bijna net zo hard als die ouderwetse vliegenvangers van vroeger.   

Klokslag middernacht heeft ze zich aangemeld, in vol ornaat en vergezeld van het tergende, irritante zzzzzzz.... De eerste MUG. Een prik op mijn hand doet me ontwaken uit de eerste lichte slaap.  Vriend lief ligt zalig te snurken en is zich van geen kwaad bewust.  Ik het bed uit, slaapdronken naar de badkamer, ik zal dat probleem eens vlug gaan oplossen zie. Rommel  enkele minuten in de kasten.  Waar liggen die apparaatjes om de muggen te verjagen?  Zonder lenzen ben ik bijna zo blind als een mol, het is dus een beetje tasten in het duister.  Eindelijk, doosje gevonden, tabletje in het toestelletje en toestelletje in het stopcontact.  Rapper gezegd dan gedaan, ik kan de gaatjes niet vinden.  Ik beweeg langzaam heen en weer over de contactdoos tot de pinnetjes hun bestemming gevonden hebben. 
De vriend is nog steeds een hele dikke boom aan het zagen. 
Voorzichtig kruip ik terug het bed in, vriend wakker, draait zich naar mij toe en zegt :  "Ik kan maar niet in "t slaap geraken!" Hum???
 

De vriend is verleden zaterdag vertrokken naar Bulgarije voor een weekje.  Elk jaar bezoekt hij zijn hoogbejaarde vader (88).  Soms ga ik mee, dit jaar daarentegen ben ik achtergebleven in ons koude, natte kikkerlandje.  Verkeerde keuze dus, gezien de weersomstandigheden.  Dagelijks krijg ik een opbeurend telefoontje hoe warm het daar wel is, 32 graden,  hoe heerlijk het is buiten onder de fruitbomen en hoe lekker het stukje lamsvlees smaakt op de BBQ.  Slik.
Een nichtje is deze week een nachtje komen slapen, een lichtpuntje in deze donkere dagen.  Wij hadden een gezellige uitstap gepland in de stad, niet dus, het weer was de grote spelbreker.  Regen, wind en hagelbuien nodigen niet echt uit om rond te kuieren in de winkelstraten.  We hebben tot elf uur aan de ontbijttafel zitten kletsen over ditjes en datjes, heerlijk, net twee onnozele tieners.  Tegen de middag een restaurantje bezocht waar we voor de deur konden parkeren.
Genoten van de overheerlijke seizoengroeten "de asperge".
Terug vlug de auto in tot op de parking van een grote kledingzaak waar we ons hartje konden ophalen tussen de kleurrijke kledij, schoenen en handtassen en wat niet onbelangrijk was, we bleven droog! Weer of geen weer, het is toch nog een prettige dag geworden.
's Avonds een telefoontje van de vriend, hoe spijtig dat ik er niet bij ben.  Was vandaag in de rozenvallei, velden zover je kan zien met bloeiende rozen.  Het is nu de pluktijd voor het vervaardigen van de beroemde "Bulgaarse rozenolie".  En de geur... overweldigend, en die kleuren... Slik, dat is nu al jaren dat ik dat zou willen zien, ofwel was het nog te vroeg en waren de bloemen nog niet open, ofwel waren we te laat en waren de velden reeds kaalgeplukt met hier en daar nog een verwelkte roos.  Dat is pech hebben, maar geen nood, de vriend heeft een paar rozen geplukt en zal ze meebrengen.  Een schrale troost...
.

Kleindochter Emelie, 7 jaar, nam me onlangs in vertrouwen. Het ging over vriendjes in de klas en wie er al een liefje had.
"Ja oma, ik heb verschillende vriendjes maar ik weet niet welke te kiezen.  Mijn beste vriendin daarentegen heeft dat probleem niet".  "Hoezo?", vroeg ik.
"Elise en Jeroen passen zo goed samen, die zijn echt voor elkaar gemaakt".
Haar gezichtje stond heel ernstig, maar ik moest moeite doen om mijn lach in te houden bij zoveel volwassenheid in een zevenjarig kind.
.

Elk jaar opnieuw ben ik de gelukkigste mens van de wereld wanneer ik voor het eerst, na de lange koude winter, 's morgens gewekt word door een vogelconcert.
Deze morgen was het zover.  Nog een beetje schuchter, maar toch...
Rond half acht hoorde ik een paar vroege vogels die ongeduldig op de lente wachten.
"Daar is de lente, daar is de zon..."  Van wie was dat liedje ook weeral?