Archief

 Waarom ik altijd al een hekel heb gehad aan carnaval is me een raadsel.  Ik ben nochtans iemand die graag plezier maakt, lacht, danst en een lekker glaasje drinkt, met andere woorden, een optimist tot in de kist.  Maar carnaval...  ik weet het niet, het is er over.

Vandaag heb ik zitten denken : "Waar en wanneer is deze afkeer begonnen?"  Mijn gedachten dwalen af naar een ver verleden.  Ik moet zo een jaar of vijf geweest zijn.  Mijn grootouders langs moeders kant woonden in Lokeren.  Wij waren daar op bezoek met carnaval.  De straten liepen vol mensen met lange gewaden en puntmutskappen, in mijn ogen spookverschijningen.  Je kon ze het best vergelijken met de Ku Klux Klan, maar dan in het zwart.  Overal bleef de voordeur open zodat deze onherkenbare individuen zomaar in de huizen naar binnen wandelden en met een hoog schril stemmetje de bewoners begonnen uit te schelden.  Soms voor de grap maar ook een aderlating voor opgekropte frustraties zoals burenruzies.  Ik geloof dat ik toen een trauma heb opgelopen.  Jaren later werd deze traditie verboden wegens te veel criminaliteit.

De huidige carnaval ziet er helemaal anders uit.  Prachtige praalwagens en kleurrijke costuums, maar  er zit ook een schaduwzijde aan deze festiviteiten.    Ik hoor voortdurend de loeiende sirenes van de ziekenwagens en politie.  Dronken koppeltjes en slaande ruzies.  Jongeren van twaalf, dertien jaar die moeten afgevoerd worden.  Stinkende straten waar de urine van de muren loopt.  Kotsende mensen in portaaltjes....

Neen, het kan me niet echt bekoren.  Een geluk dat de kleinkinderen mij tonen dat carnaval ook plezant kan zijn.  Zij weten nog wat puur amusement is en hopelijk blijft dat zo.

.

 De telefoon rinkelt.  Ik neem op.

"Hallo mevrouw, het is hier van b-post, zou je willen meewerken aan een enquête?"

Ik : "Neen bedankt."

"Maar mevrouw, we willen je helemaal niets verkopen hoor, enkel een paar vraagjes stellen."

Ik : "OK dan, als het niet te lang duurt."

"Dat hangt ervan af of u veel brieven verstuurt of met andere diensten werkt van b-post.  Mag ik vragen hoe oud u bent?"

Ik : "Drieënzestig."

"Ah... dan heb ik verder geen vragen meer voor u mevrouw, nog een prettige avond en bedankt voor uw tijd."

Ik : "Graag gedaan."

Ik blijf sprakeloos en perplex met de telefoon in mijn hand staan.  De vriend vraagt zich af of ik het in Keulen heb horen donderen.

Ik zeg neen, maar weet jij dat zestigplussers te oud zijn om aan enquêtes mee te werken?

Naderhand kon ik er wel mee lachen maar toch voel ik me een beetje afgeschreven. 

 Toegegeven, het is een commercieel gedoe.  Bloemenwinkels draaien op volle toeren en restaurantjes zitten overvol met alle gevolgen vandien.  Ellenlange wachttijden voor de bediening en al even lange gezichten aan de tafels.  Kibbelende koppeltjes en koude gerechten, allemaal meegemaakt.

Toch is het goed om even stil te staan bij een relatie, dankbaar te zijn voor een mooi liefdesleven en voor wat de partners voor elkaar betekenen.  Na jaren, wanneer de vlinders in de buik verdwenen zijn vinden we alles zo vanzelfsprekend.

Daarom vierden wij toch een beetje Valentijn op onze manier.  De vriend kwam niet thuis met een duur boeket maar ging in de gietende regen in de tuin sneeuwklokjes plukken, het bloemetje van de hoop.  Wij hebben samen een fles champagne gekraakt en ik had een lekker menuutje voorbereid.  Alles werd op tijd en warm opgediend.  Het was een fijne avond en meer moet dat niet zijn. 

 Heb ik al verteld over het pittig vrouwtje dat ik onlangs heb leren kennen op het aperitiefconcert?  Op de receptie raakten we aan de praat.  Ze is werkzaam in een VZW die assistentiehonden opleidt voor mensen met een motorische handicap of epilepsie.  Ik genoot van haar fantastische verhalen over de honden en hun baasjes.  Haar oogjes twinkelden vol vuur, een echte spraakwaterval, er was geen speld tussen te krijgen.  Ze had ook een nieuwe jas gekocht in Oostende.  Een speciale jack die ook de vissers dragen en neen, ze trok de jas niet uit, niet tijdens het concert en niet tijdens de receptie want ze voelde er zich prima in.   "Slecht weer bestaat niet" zei ze, "alleen slechte kledij".  Dat mens straalde zo veel energie uit dat het aanstekelijk werkte.  Ze was net tachtig geworden...

Gisterenavond kregen we bezoek van onze vroegere buurman.  Een Schot die hier na de tweede wereldoorlog is blijven plakken aan een Vlaamse Schone.  Zijn vrouw is ondertussen al enkele jaren overleden en we waren elkaar een beetje uit het oog verloren.  Het was dus een blij weerzien en er viel natuurlijk veel nieuws te vertellen, vooral van zijn kant dan.  Wij hoefden alleen maar te luisteren naar zijn verhalen met de nodige humor en met een grappig Schots accent.

Zijn enige dochter woont in Napels en is gehuwd met een rijke Italiaan.  Niet lang geleden was hij in la bella Italia om het huwelijk van zijn kleindochter bij te wonen.  Hij heeft ondertussen ook een vriendin, niet om samen te wonen want hij houdt van zijn vrijheid, maar om lekker gezellig te kletsen, een restaurantje mee te pikken of een citytrip te maken.  Hij gaat regelmatig petanquen en is bijna elke avond op bezoek bij een of andere vriend.  Toen vroeg ik naar zijn leeftijd (ja, bij mannen mag dat).  Zijn antwoord was negenentachtig...

Mooie voorbeelden van "Oud maar niet Out".  Spijtig, niet iedereen heeft zoveel geluk.

.

Eindelijk is het zo ver, de grote werken zijn achter de rug.  De klus was geklaard in een dag, van half acht 's morgens tot half tien 's avonds.  Een oudere man kwam de plaatsing doen.  Hij begon heel rustig en traag de dozen te openen, het karton op te vouwen en andere afval netjes te sorteren.  Ik dacht bij mezelf, my God, dat duurt hier minstens een week!  Stilaan begon alles vorm te krijgen en mijn vertrouwen groeide met de minuut.  Zo zie je maar dat je niet als een stress kip moet rond hollen om veel werk te verrichten op korte tijd. 

 De keuken werd zopas geleverd.  De vriend zal mij moeten zoeken tussen de kartonnen dozen.  Het wordt steeds maar chaotischer.  Morgen komt de zoon de elctriciteit nog een beetje aanpassen en dan is het wachten tot volgende week dinsdag voor de plaatsing.  Er is ook een positief kantje aan het kamperen, ik moet (of liever kan) niet koken, dus gaan we deze avond uit eten, lekker gezellig ontspannen.

.