Berichten van 10 oktober 2005 tot 16 oktober 2005

      Zo......

Zo lang
op gewacht.
Zo mooi.
Zo rein.
Zo volmaakt.
Zo lief.
Zo klein.

Zo koud.
Zo stil.
Zo DOOD.

 

Welkom op mijn blog.

        Nooit meer.

Nooit meer
ECHT vrolijk.
Nooit meer
ECHT blij.
Want jij
bent er
niet bij.

        Geen waarde.

Een holle
oerkreet
van pijn
en gemis
breekt naar
buiten
als ze
het deksel
boven je
lieve
gemartelde
lijfje sluiten
nu gaan ze
je begraven
buiten
in de donkere
koude aarde
voor hen
heb jij
geen enkele
waarde.

 

 

           Grootste schat.

Men heeft
mijn grootste
schat
zo maar
meegenomen
ik kon
nooit meer
bij haar
komen
even gezien
en toen
weer afgenomen
tevergeefs
begon de
melk te
stromen.

         Nooit.

Het is
of je er nooit
bent geweest.
En dat
verwondt me
nog het meest.
Ondanks dat we
je al
teer beminden
is er niks
van je terug
te vinden.
Alleen de wonden
in mijn hart
en een
oneindige smart.

Welkom op mijn blog.

         Herinneringen.

De herinneringen
vervagen
het lijkt nu
makkelijker
te dragen.
Maar dan
opeens
weer die
felle pijn
van dat
mooie,
dat niet
mocht zijn.

        Nog nooit.

Ik had
nog nooit
iets gebroken,
tot die dag
dat jij stierf
en ik
je lief
gezichtje zag.
Die dag,
is mijn
hart gebroken.